Pielgrzymka Teofila
Chodzi po okolicy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Trzydziesty raz, dziecko.”
- „Za kogo idziesz?”
- „Kolana pamiętają.”
- „Za siebie jakoś głupio.”
Prośby
- Dusza Józefa (poziom 34)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pielgrzymka Teofila kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ty też pod górę? Ja trzydziesty raz, dziecko, trzydziesty. Teofila, z Brzezin, z uliczki za katedrą. Nogi już nie te, ale kolana pamiętają drogę. Każdy raz idę za kogoś innego. Za ciebie też bym mogła, jakbyś potrzebował. Potrzebujesz? Wszyscy potrzebują, tylko nie wszyscy wiedzą.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Teofila, z Brzezin, z uliczki za katedrą. Wdowa, matka, pielgrzymka. W tej kolejności, choć bolało w odwrotnej.
- Czym się zajmujesz?
- Chodzę pod górę za ludzi. Sprzątam w katedrze, piorę u Benedykta, a w wolnych chwilach idę za kogoś do klasztoru. Wolnych chwil mam teraz dużo. Starość to same wolne chwile.
- Co tu w okolicy?
- Znam tę górę lepiej niż własne podwórko. Każdy kamień na gołoborzu, każdą jodłę, każde „dzień dobry” przy Kamieniu. Na Łysicę nie chodzę od młodości. Chyba że za kogoś. Na razie nikt nie potrzebował.
- Masz rodzinę?
- Mąż pod katedrą, starszy syn pod groblą, młodszy z Czarną Chorągwią. Siostra w Basiorwyjach z piątką dzieci. I trzydzieści osób, za które szłam. Też rodzina, trochę.
- Czego się boisz?
- Że jak przyjdzie wiadomość o młodszym, to nie będzie miała już kto za nim pójść. Bo ja nie dam rady.
- O czym marzysz?
- Raz pójść za siebie. Ale jakoś głupio. To może kiedyś ktoś pójdzie za mnie. Jakby co, dziecko, jakby co.
- Co lubisz jeść?
- Pierniki z Brzezin, twarde jak kamień z gołoborza. Moczę w herbacie. Zęby już nie te, ale pierniki też nie.
- Smoki istnieją?
- Za moich młodych lat mówili, że nad Brzezinami przeleciał smok. Ksiądz mówił, że to kometa. Mój mąż mówił, że wódka. Ja widziałam. Ogon miał jak miotła. Może to była czarownica.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dałabym Benedyktowi na nową dachówkę. A resztę na mszę za wszystkich, za których chodziłam. Trzydzieści mszy. I jedną za siebie. Dobra, jedną.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi pielgrzymka do opata trzydziesty raz, a opat: znowu ty, Teofilo? A ona: znowu ja, ojcze, ale za każdym razem za kogo innego, to się nie liczy jako ta sama.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie, idziemy. Kolana mówią, że do wieczora będzie ładnie. Kolana się nie mylą.
deszcz: Kolana mówiły, że będzie lało. I leje. Siedzę w kościele i liczę krople z dachu. Opat podstawia miskę.
mgła: Mgła. Ja i tak trafię, nogi znają. Ale młodych nie puszczam. Młodzi gubią się w mgle i w życiu. - Co o mnie myślisz?
- Ty też pod górę, dziecko? Za kogo?
Słyszałam o tobie w Brzezinach, przy katedrze. Dobre rzeczy. Jak na Brzeziny.
Za ciebie już raz szłam, wiesz? Nie mówiłam. Teraz mówię.
O tobie modlą się ludzie, którzy cię nie znają. Ja cię znam i też się modlę. Na zapas. - Co słychać?
- Kolana dziś skrzypią. Jutro deszcz.
Trzydziesty raz. Opat mówi, że to rekord. Ja mówię, że to przyzwyczajenie.
W Brzezinach gadają o skarbie spod rynku. Kłócą się, czyj. Jak zawsze.
Benedykt modli się przy ołtarzu i nasłuchuje. Dziwny ostatnio. - O sąsiadach
- Opat Teodor: Opat to dobry chłopak. Pamiętam, jak był nowicjuszem i bał się kozy. Teraz boi się czegoś większego.
Brat Kleofas: Kleofas mnie zapisuje trzydziesty raz i za każdym razem pyta o imię. Wie, jak się nazywam. Lubi, jak mówię.
Brat Bonawentura: Bonawentura smaruje mi stopy. Dobre ręce. Ktoś go dobrze nauczył. Nie wiem kto, ale się domyślam.
Przewodnik Bartek: Bartka prowadziłam za rękę, jak był mały, a jego ojciec prowadził nas. Teraz on mnie prowadzi. Kółko się zamyka.
Rokita: Ten w czerwonym jest grzeczny. Grzecznych się nie odprawia, ksiądz mówi, że trzeba. Ja tam nie wiem.
Proboszcz Benedykt: Benedykt boi się krypty. Idę za niego tym razem. Nie mów mu, bo by się zawstydził na śmierć.
Kupiec Wróbel: Wróbel. Szłam raz za niego, za darmo. Nie wie. Lepiej, żeby nie wiedział. Jeszcze by mi policzył za fatygę.
Dzwonnik Longin: Longin z dzwonnicy. Głuchy jak pień, a ja mu i tak co rano mówię „dzień dobry”. Odpowiada, jak zobaczy usta. Dobry człowiek, tylko zawsze trochę spóźniony.
Inne tematy
- „Za kogo szłam? Pierwszy raz za męża, jak pił. Przestał. Drugi raz za męża, jak umierał. Nie przestał. Potem za synów, każdego osobno, bo osobno grzeszyli. Za sąsiadkę, co mi kradła jajka. Za kozę, ale to brat Kleofas zawsze opowiada, nie wierz mu, koza była bardzo chora. Raz szłam za Wróbla. Za darmo, bo nikt inny by nie poszedł. Za siebie nigdy. Za siebie jakoś głupio.”
- „Tym razem idę za Benedykta, naszego proboszcza. Nie mów mu. Sprzątam w katedrze, to słyszę, jak się modli wieczorem przy ołtarzu, szybko, szybciutko, i co chwilę przestaje, i nasłuchuje, jakby ktoś mu odpowiadał spod posadzki. Ksiądz, co się boi własnych biskupów. Trzeba za niego iść, sam nie pójdzie.”
- „Starszy pływał na łodziach Wróbla. Utonął pod groblą, we mgle. Młodszy poszedł z Czarną Chorągwią na orków i przysłał jeden list, krzywo pisany. Od czterech lat nic. Za starszego chodzę co roku. Za młodszego nie chodzę. Za żywych się na górę nie chodzi, a ja nie wiem, czy żyje. To chodzę za wszystkich innych i czekam.”
- „Wiesz, jak się chodzi trzydzieści razy pod tę samą górę? Nogi same wiedzą, który kamień się rusza na gołoborzu. Przy Diabelskim Kamieniu ten w czerwonym zawsze mówi do mnie „dzień dobry, pani Teofilo”. Grzecznie. Ja mu też „dzień dobry”. Ksiądz mówił, żeby nie odpowiadać. Ale jak ktoś grzeczny, to człowiekowi głupio nie odpowiedzieć.”
- „Na Łysicę też chodziłam, za młodu. Nie mów opatowi. Po ziele na dzieci, dla siostry. Jaga była już wtedy stara, jak to ona. Siostra urodziła pięcioro. Do dziś nie wiem, czy to ziele, czy szwagier. Za szwagra też potem szłam.”
- „Nocą śpię w kościele na ławce, opat pozwala, bo nie ma sumienia mnie wygonić. Albo ma. Leżę i słucham, jak brat Bonawentura chodzi po infirmerii. Cicho chodzi. Dobry chłopak. Za niego też kiedyś pójdę, jak mi się skończą swoi.”
- „Ognia na Łysicy już nie ma. Brat Kleofas skakał po furcie jak koza. A ja pomyślałam o tych kobietach. Któraś dała mi kiedyś ziele dla siostry. Pięcioro dzieci. Za nią teraz pójdę, trzydziesty pierwszy raz. Pierwszy raz za czarownicę. Ciekawe, czy się liczy.”
- „Opat przestał gadać z ambony o czarownicach. W niedzielę mówił o kłamstwie i patrzył w podłogę. Najlepsze kazanie, jakie słyszałam przez trzydzieści lat. Ludzie wyszli i nic nie zrozumieli. Ja zrozumiałam. Stara jestem, a stare rozumieją wszystko, tylko nikt ich nie pyta.”
- „Słyszałam, że spod rynku wyciągnęli skarb. Całe Brzeziny gadają, czyj. U nas każdy skarb jest czyjś, zanim go ktoś znajdzie. A jak już znajdzie, to jest jeszcze bardziej czyjś. Zmówię zdrowaśkę za tego, kto go niósł. Ciężkie musiało być.”
- „To ty mnie wyprowadziłeś spod Kamienia! Zabłądziłam, trzydziesty pierwszy raz idę i pierwszy raz zabłądziłam. Wołałam, a dookoła ognia stały jakieś postacie i nic, tylko patrzyły. A ty przyszedłeś. Józef by nie przyszedł. Ty przyszedłeś.”
- „Siedziałam pod Kamieniem do rana. Ktoś palił ogień, widziałam, i nie przyszedł. Rano Pałka mnie znalazł. Nie mam żalu. No, mam. Mały.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra