Strona gryGraj ▸

Opat Teodor

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Opat Teodor kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Niech będzie pochwalony. Doszedłeś na górę o własnych nogach, to dobrze, kto dochodzi na cudzych, ten zwykle już stąd nie wychodzi. Teodor, opat klasztoru Świętego Krzyża. Brat Kleofas już cię zapisał, nie wątpię. Brat Kleofas zapisałby i samego Pana Boga, gdyby przyszedł bez zapowiedzi.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Teodor, opat klasztoru Świętego Krzyża. Pasterz owieczek, które same wchodzą pod górę, żeby je ostrzyc z grzechów.
Teodor. Opat. Człowiek, który pisał w księdze. Więcej nie trzeba.
Czym się zajmujesz?
Prowadzę klasztor, przyjmuję pielgrzymów, odpuszczam, co da się odpuścić, i zapisuję, co dano. Księgi muszą się zgadzać. Pan Bóg nie liczy, ale biskup tak.
Co tu w okolicy?
Klasztor na szczycie, pod krzyżem. Na północ Puszcza i Dymarki, na zachód Brzeziny, na południe grzbiet i Łysica. Tam jest zło, mówię co niedzielę. Gdzieś musi być.
Masz rodzinę?
Zakon. Bracia. Kiedyś była matka, w Brzezinach, sprzedawała świece pod katedrą. Mówiła, że będę biskupem. Nie zdążyła zobaczyć, że nie zostałem.
Czego się boisz?
Że ktoś otworzy księgę na niewłaściwej stronie. Każdy ma taką stronę. Opat też.
O czym marzysz?
Żeby choć raz w niedzielę nie musieć mówić o złu. Żeby ludzie przyszli, posłuchali o dobrym i nie zasnęli.
Co lubisz jeść?
Post. Ale w czwartek brat Bonawentura robi żurek na zakwasie z jodły. Powiedziałbym, że grzeszny, gdyby nie był klasztorny.
Smoki istnieją?
Smok to obraz grzechu, jak w księdze. Święty Jerzy go zabił, a ludzie dalej się boją. Nie smoka, tylko tego, co on znaczy.
Co zrobisz z workiem złota?
Na nowy dach kościoła. Stary przecieka nad ołtarzem, w deszcz odprawiam z miską obok. A resztę… resztę zapisałbym w księdze. Uczciwie. Bardzo uczciwie.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi grzesznik do opata i pyta, ile kosztuje odpust. Opat: zależy, co zrobiłeś. Grzesznik: jeszcze nic, chcę z góry. Bracia się śmieją. Ja mniej, bo to nie dowcip, to rachunek.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Jasno. Z wieży widać Brzeziny. I Łysicę. Zawsze widać Łysicę.
deszcz: Leje. Dach przecieka nad ołtarzem. Dziś msza z miską.
mgła: Mgła na grzbiecie. Pielgrzymi gubią drogę na Łysicę i wracają. Mgła robi więcej niż moje kazania.
Co o mnie myślisz?
Gość. Brat Kleofas cię zapisał, nie wątpię.
Słyszałem o tobie. Podobno nie boisz się ciemności. Przyda się.
Ufam ci, jak opat może ufać komuś z zewnątrz. To mniej, niż chciałbym.
Twoje imię wspominamy w modlitwach. Codziennie. Nie zawsze z tego samego powodu.
Co słychać?
Dziś trzydziestu pielgrzymów. Brat Kleofas zapisał trzydziestu jeden. Jeden się pomylił. Albo nie.
Dach przecieka. Trzeba by dachówek z Brzezin.
Na Łysicy znowu ogień. Widziałem z biblioteki.
Bracia kaszlą. Modlę się.
Pochodnie w składziku. Niech tam leżą.
O sąsiadach
Brat Kleofas: Brat Kleofas zapisuje wszystko i wszystko rozpowiada. Najlepszy furtian, jakiego mieliśmy. Najgorszy zakonnik.
Brat Bonawentura: Brat Bonawentura leczy. Nie pytam jak. Nie pytaj i ty.
Pielgrzymka Teofila: Teofila jest u nas trzydziesty raz. Ma więcej odpustów niż połowa rady Brzezin. I mniej grzechów niż ktokolwiek tutaj.
Rokita: Z nim nie rozmawiam. To znaczy, rozmawiam w myślach. Codziennie. Wygrywa.
Czarownica Jaga: Czarownica z Łysicy. Mówię o niej co niedzielę. Nie spotkałem jej nigdy. To łatwiejsze.
Proboszcz Benedykt: Benedykt z katedry. Spokojny człowiek, za spokojny. Boi się własnej krypty, słyszałem. Każdy pasterz ma swoją kryptę.
Siostra Apolonia: Siostra Apolonia ze szpitala w Brzezinach przysyła mi chorych, których nie umie wyleczyć. Bonawentura umie. Nie pytamy się nawzajem, jak to możliwe.

Inne tematy

  • „Mam do ciebie sprawę, a nie mam kogo innego prosić. Spójrz na południe, wzdłuż grzbietu. To Łysica. Co noc pali się tam ogień, a stare kobiety warzą przy kotle Bóg wie co. Łunę widać aż z Brzezin, z wieży katedry. Posyłam tam pielgrzymów z pochodniami, Boże mi wybacz, i wracają poparzeni albo wcale. Ty umiesz walczyć. Idź na Łysicę nocą i rozpędź ten sabat. Na zawsze. Klasztor tego nie zapomni.”
  • „W bibliotece trzymamy księgi odpustów, od założenia klasztoru. Kto ile dał, za kogo, na co. Ludzkie grzechy w groszach, rok po roku. Czasem siadam i czytam. Uspokaja mnie, że grzeszy się zawsze tak samo. Zmieniają się tylko ceny.”
  • „Ten spod Diabelskiego Kamienia? Nie rozmawiam z nim. To znaczy raz rozmawiałem, jako nowicjusz. Założyłem się, że nie będę o nim myślał przez tydzień. Przegrałem. Od tamtej pory myślę o nim codziennie. Wygrał, łajdak, i nawet nie wziął zapłaty.”
  • „Brat Bonawentura leczy jak nikt w Brzezinach. Kaszel, gorączka, rany od żmij z gołoborza. Nie pytam, skąd bierze zioła. Opat nie musi wiedzieć wszystkiego. Opat musi wiedzieć, że chorzy wstają.”
  • „W niedzielę mówię z ambony o czarownicach. Ludzie muszą wiedzieć, gdzie jest zło, inaczej zaczynają go szukać u sąsiada. Lepiej, żeby było na Łysicy. Daleko, na górze, przy kotle. Tam przynajmniej widać je z daleka.”
  • „Nocą siedzę w bibliotece i patrzę przez okno na południe. Jedno ognisko na Łysicy. Od trzydziestu lat jedno. Czasem myślę, że jakby zgasło, nie wiedziałbym, w którą stronę patrzeć przez to okno. Głupia myśl. Idź spać.”
  • „Łysica ciemna. Dziękuję ci. W niedzielę odprawiłem mszę dziękczynną i ludzie płakali ze szczęścia. W infirmerii bracia kaszlą od tygodnia, a Bonawentura chodzi blady, bez ziół, i patrzy na mnie, jakby chciał coś powiedzieć. Modlę się za nich. To wszystko, co mogę. Teraz to już naprawdę wszystko.”
  • „Stań tam. Bliżej nie musisz. Pokazałeś mi moją własną księgę. „Dar pobożnej wdowy z gór.” Sam to pisałem, moją ręką, trzy razy w miesiącu, przez osiemnaście lat. Pielgrzymom kazałem zgasić pochodnie. W niedzielę nie mówiłem o czarownicach, mówiłem o kłamstwie, i nikt nie wiedział, czemu patrzę w podłogę. Słowa dotrzymam: klasztor przyjmie cię zawsze, Bonawentura opatrzy, furta otwarta. Ale nie oczekuj, że będę się do ciebie uśmiechał.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra