Rokita
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Zakład?”
- „Nudzę się. Pocieszające, że ty nie.”
- „Dusza to towar.”
- „Proszę bez krzyża, to nudne.”
Prośby
- Zakład z Rokitą (poziom 34)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Rokita kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ach. Ktoś nowy. Proszę, proszę. Jak się mówi do takich jak ty? Wszystko jedno, i tak każdy w końcu zostaje „nieboszczykiem”. Rokita. Proszę nie robić znaku krzyża, to nudne, i nie uciekać, to jeszcze nudniejsze. Siedzę przy tym kamieniu od czasów, kiedy klasztor był szopą z krzyżem. Nikogo nie gryzę. Ja się zakładam.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Rokita. Diabeł, z zawodu i z urodzenia, choć z urodzenia to za dużo powiedziane. Rokita z Łysej Góry, jak mawiają po karczmach. Bardzo mi to pochlebia.
- Czym się zajmujesz?
- Zakładam się, handluję, doradzam. Głównie się nudzę. Dusze to dziś towar niszowy. Ludzie sprzedają się sami, bez pośredników, i to za grosze.
- Co tu w okolicy?
- Piękna okolica. Na górze klasztor, który zbiera grzechy, na dole Dymarki, które je produkują, a ja pośrodku, na kamieniu, jak celnik na grobli. Wszystko przechodzi obok mnie.
- Masz rodzinę?
- Kuzyni od gołoborza, ci, co rzucali krzywo. Ciotka w Brzezinach, zarządza czymś w ratuszu, nie powiem czym. I dziadek, ale o dziadku się nie mówi, bo to on wymyślił odsetki.
- Czego się boisz?
- Nudy. Wieczności bez jednego dobrego zakładu. I uczciwego człowieka, który się nie targuje. Na szczęście rzadkie.
- O czym marzysz?
- Raz przegrać zakład naprawdę. Z hukiem. Żeby poczuć, jak to jest. Na razie przegrywam tylko z opatem, a to się nie liczy, bo on nie wie, że gra.
- Co lubisz jeść?
- Liście dębowe w miodzie. Żartuję. Pieczeń z karczmy Hanki, ale płacę za nią rano, a ona już wie czym.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Oczywiście, znam kilku. Strasznie nudni rozmówcy. Leżą na złocie i liczą. Jak bankierzy, tylko z ogonem.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Mam go ile chcę, wieczorem. Rano to liście. Wolałbym worek dobrych grzechów. Te przynajmniej trzymają wartość.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi opat do diabła i mówi: chcę się z tobą założyć, że nie istniejesz. Diabeł mówi: przyjmuję. Opat: co stawiasz? Diabeł: nic, przecież nie istnieję. Opat wygrał. Zabawne, prawda? Od trzydziestu lat mnie bawi.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Pielgrzymi idą tłumnie, w dobrym humorze, łatwi do zaczepienia. Moja ulubiona pogoda.
deszcz: Deszcz. Mokry diabeł to smutny widok. Siedzę pod kamieniem jak kot pod wozem.
mgła: Mgła. Nikt mnie nie widzi, wszyscy mnie słyszą. Mgła to moja najlepsza scena. - Co o mnie myślisz?
- Ach, nowy. Proszę nie robić znaku krzyża.
Słyszałem o tobie. Masz cenę, wiesz? Każdy ma. Twoja rośnie.
Lubię cię. To nie komplement, to diagnoza.
Twoja dusza jest teraz najdroższa na całej górze. Gratuluję. Nie sprzedawaj poniżej wartości. - Co słychać?
- Dziś trzech pielgrzymów odmówiło zakładu. Jeden się zgodził. Będzie z niego kupiec.
Nudzę się. To nowe? Nie, stare.
Na Łysicy grzeją kocioł. Opat grzeje kazanie. Ja grzeję się przy obu.
Łysica zimna. Opat ciepły od dumy. A jego chorzy kaszlą. - O sąsiadach
- Opat Teodor: Opat to mój najlepszy klient. Nie płaci mi ani grosza, a robi wszystko, czego bym chciał.
Czarownica Jaga: Jaga liczy lepiej ode mnie. Nie wybaczę jej tego. Ale szanuję.
Pokutnik Ignacy: Pokutnik. Najuczciwszy dłużnik na świecie. Spłaca sam, codziennie, i nie chce mojego kredytu. Obrzydliwe.
Karczmarka Hanka: Hanka trzyma moje liście w słoju. Jedyna kobieta, która zachowała ode mnie pamiątkę i nie chce jej oddać.
Przewodnik Bartek: Bartek się nie zakłada. Wszyscy się zakładają, Bartek też, tylko nie wie z kim.
Pielgrzymka Teofila: Pani Teofila mówi mi dzień dobry od trzydziestu lat. Odpowiadam. To nasza umowa. Jedyna, której nigdy nie spisałem.
Kupiec Wróbel: Wróbel z Brzezin? Kupiec, co waży sól od orków na kłamliwej wadze? Uroczy człowiek. Nawet nie muszę go kusić. Sam przychodzi z ofertą.
Bankier Zachariasz: Bankier z dziewięcioma guzikami? Liczy je, bo boi się, że któryś mu ucieknie. Wie, co to strach przed brakiem. Prawie artysta.
Dziedzic Rogal: Rogal z Brzezin ma w rodzinie mincerza i most. Dobra rodzina. Z takimi zawsze jest o czym rozmawiać.
Inne tematy
- „Zakład? Proszę bardzo, prosty, na rozgrzewkę. Stawiam, że opat poprosi cię o coś na Łysicy, zanim zdążysz otrzepać buty w furcie. I że to, o co poprosi, nie będzie tym, czego naprawdę chce. Jak przegram, powiem ci, czego chce. Jak wygram… nic. Lubię wygrywać za darmo, to jedyne, co mnie jeszcze bawi. Dusze? Nie, dusz nie biorę od przechodniów. Za dużo z nimi papierów.”
- „Opat Teodor to mój najlepszy klient, choć o tym nie wie. Co niedziela grzmi z ambony na czarownice, a jego chorzy piją napary, których w klasztornym ogródku nie wyhodujesz, za zimno i za wysoko. Zapytaj kiedyś, czemu mięta w infirmerii pachnie dymem. Hipokryzja to najczystszy towar, jaki znam. Nie trzeba go nawet kraść. Sam przychodzi i jeszcze dziękuje.”
- „Jaga? Stara znajoma. Raz chciałem ją kupić, za młodu, jej młodu, nie mojego. Wystawiła mi rachunek za fatygę. Zapłaciłem. Do dziś nie wiem za co. To jedyna osoba na tej górze, która liczy lepiej ode mnie, i jedyna, której nigdy nie oszukałem. Nie z dobroci. Z zawodowego szacunku.”
- „Gołoborze? Ach, kuzyni. Rzucali w klasztor przez całą noc, z Łysicy, takie piękne bryły. Mówiłem im: celujcie w dzwonnicę, mnisi bez dzwonu to tylko chłopi w kapturach. Nie słuchali. Kur zapiał i cała robota na zboczu. Rodzina. Każdy ma taką, z której się potem tłumaczy przed obcymi.”
- „Dusza to towar jak każdy. Jest dusza kupiecka, z Brzezin: ważona, liczona, z odsetkami, cena stała. Jest dusza ze wsi: tania, ale trzyma się długo. Jest dusza pokutnika, tego z kamieniem: tej nie kupię, bo on ją spłaca sam, co dzień, pod górę. Najgorszy rodzaj klienta. Uczciwy dłużnik.”
- „Karczmarka dalej trzyma moje liście w słoju? Wzruszające. Zapłaciłem jej uczciwie, srebrem, które wieczorem było srebrem. Że rano było czym innym, to kwestia pory dnia, nie uczciwości. Z ludźmi tak samo.”
- „Noc. Moja ulubiona pora, choć nie z powodu, który myślisz. Nocą ludzie mówią do siebie prawdę, bo myślą, że nikt nie słucha. Słyszę stąd Dymarki. Ktoś tam liczy srebro i się boi. Ktoś liczy węgiel i się złości. Piękne. Lepsze niż teatr w Brzezinach, a tam też wszyscy liczą.”
- „Wygrałem. Opat poprosił, ty poszedłeś, ogień na Łysicy zgasł. A czego chciał naprawdę? Spokoju sumienia. Nie dostał. Jego chorzy kaszlą bez ziół, a on co niedzielę dalej grzmi, tylko ciszej. Moja ulubiona chwila na świecie: kiedy ktoś dostaje dokładnie to, o co prosił.”
- „Przegrałem? Pół na pół. Poprosił, a ty mu pokazałeś księgę zamiast ognia. Teraz wie, że ty wiesz. Nie ma nic gorszego dla świętego człowieka niż świadek. Obiecałem ci powiedzieć, czego chciał naprawdę: żeby ktoś go powstrzymał, zanim sam będzie musiał wybierać. Proszę. Dotrzymuję słowa. Tym się najbardziej różnię od opata.”
- „Wrota pod moim kamieniem? Kołek zamknął, dwadzieścia lat temu, tej samej nocy, kiedy wyniósł brata. Kłódka bez dziurki, piękna robota, sam bym takiej nie wymyślił. Chcesz zejść, znajdź go. Nie, nie powiem gdzie. On i tak znajdzie ciebie pierwszy. Zawsze tak robi.”
- „Złoto? Daj, sprawdzę. … Chrup. Prawdziwe. Widzisz? Nie umiem się powstrzymać. Moi młodsi kuzyni tak samo, tylko oni gryzą wszystko, co błyszczy, nawet jak to pułapka. Zwłaszcza nowe monety, takie, co ich nikt nie dotykał. Pachną mennicą. Nie mów nikomu, że ci powiedziałem.”
- „Zakład? Taki mały, dla przyjemności. Stawiam, że Kołek nie jest tym, za kogo go masz. Pięćdziesiąt złotych. Jak wygrasz, powiem ci jedno zdanie prawdy. Jedno, nie licz na więcej, prawda się źle sprzedaje.”
- „Kołek otworzył wrota? Dla ciebie? Przegrałem sam ze sobą zakład, a nie przegrywam często. Od dziś o ciebie się nie zakładam. Za pewne.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra