Jubiler Leopold
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Kto tam? Naprawdę?”
- „Nie patrz w ślepia.”
- „Gabloty, szkło, cierpliwość.”
- „Ksenia, nie krzycz. Dobrze, krzycz.”
- „Za ciężkie było. Głupiec.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Jubiler Leopold kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Kto… Kto tam jest? Nie, nie mów. Znowu mi się wydaje. Trzeci miesiąc mi się wydaje. Woda kapie, a ja słyszę kroki. Szczur przebiegnie, a ja słyszę Ksenię. … Mówisz. Naprawdę mówisz. Głos masz zwykły, ludzki, nie z kamienia. Leopold. Jubiler. Z Brzezin, spod Pierścienia. Pewnie już mnie tam pochowali.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Leopold. Jubiler. Był jubiler. Teraz zamurowany głupiec, co zszedł po cudzy skarb.
Leopold, jubiler spod Pierścienia. Znowu. Na szczęście znowu. - Czym się zajmujesz?
- Tutaj? Pukam. Liczę krople. Jem jaja. Kiedyś robiłem pierścienie. Ładne. Teraz robię przeżycie, brzydko, ale skutecznie.
Pierścienie, zapinki, naprawy. Czyszczę, co przyniosą. Ksenia mówi, że za tanio. Ksenia ma zawsze rację, teraz już wiem. - Co tu w okolicy?
- Stare Brzeziny. Ulice, kamienice, kanał, mennica. Wszystko jak na górze, tylko bez nieba i bez ludzi. Kupiec by powiedział: dobra lokalizacja, pusta konkurencja.
Dzielnica kupców. Bank, kantor, krawiec, ja. Za oknem rynek. Wiesz, jak pięknie wygląda rynek, jak się trzy miesiące patrzyło na ścianę? - Masz rodzinę?
- Żony nie mam. Ksenia jest mi jak córka, choć ją wołam po imieniu i płacę jej pensję. Za mało płacę. Podniosę.
- Czego się boisz?
- Żółtych oczu. Do dziś, jak widzę coś żółtego w ciemności, kolana mi sztywnieją. Ksenia zgasiła mi w warsztacie żółtą lampę.
- O czym marzysz?
- Słońce. I Ksenia, która na mnie krzyczy. W tej kolejności, ale może być odwrotnie.
Zrobić pierścień, który nikomu nie będzie potrzebny do zastawu. Taki tylko do noszenia. - Co lubisz jeść?
- Wszystko, co nie jest jajem kuroliszka. Wszystko. Nawet kapusta Wróbla.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Widziałem bazyliszka, kuzyna. Jak smoki są takie same, niech zostaną w bajkach. Tam przynajmniej nie patrzą.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Zszedłem po worek złota i zostałem kamieniem na pół palca. Odpowiedź znasz.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi bazyliszek do jubilera i prosi o lusterko, bo chce się przejrzeć. Jubiler daje. I na tym się skończyła ich znajomość. Dobra, nie umiem dowcipów. Trzy miesiące opowiadałem je ścianie, ściana się nie śmiała.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce? Na dole kapie, kap, kap, codziennie tak samo. Na górze patrzę na słońce przez szybę gabloty i płaczę. Ksenia mówi, że to od pyłu.
deszcz: Deszcz? Na dole kanał podchodzi pod mostki. Na górze kałuże na rynku. Wolę kałuże.
mgła: Mgła jak kurz w piwnicy. Wszystko szare. Pamiętam tę szarość. Wolę żółte światło świecy. Nie, nie żółte. Białe. - Co o mnie myślisz?
- Ktoś. Prawdziwy ktoś. Na razie mi starczy.
Ty jesteś ten, co chodzi tam, gdzie nikt nie chodzi. Dobrze, że tu przyszedłeś.
Mój wybawca. Nie, nie przesadzam. Kamieniałem.
Twoje imię wygrawerowałbym na najlepszym pierścieniu. Gdybyś pozwolił. Ksenia mówi, że nie pozwolisz. - Co słychać?
- Kap. Kap. Kap. Liczę dalej.
Dziś znowu słyszałem w mennicy, jak szura ogonem.
Ksenia dziś mniej krzyczała. Martwię się.
Skarb wyszedł spod rynku. Każdy w Brzezinach wie, czyj powinien być. Każdy inaczej. - O sąsiadach
- Czeladniczka Ksenia: Ksenia. Czeladniczka, która kłamała za mnie trzy miesiące. Mistrzyni, jak tylko mi przestanie krzyczeć w ramię.
Kret: Kret? Słyszałem go raz, przez ścianę, jak śpiewał. Myślałem, że to bazyliszek. Bazyliszek nie śpiewa. Kret też nie, ale próbuje.
Dziedzic Rogal: Rogal powie, że skarb jego. Może i jego. Ja zszedłem pierwszy. W Brzezinach to też jakiś argument.
Kupiec Wróbel: Wróbel ma moje kamienie w zastawie. Pierścienie, rubiny, nawet perłę po matce. Trzyma je w kantorze i liczy procent. Każdego dnia mojego zamurowania liczył.
Bankier Zachariasz: Zachariasz liczy guziki. Ja liczyłem krople. Obaj wiemy, jak to jest, jak się nie ma nic innego do liczenia.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz modlił się nade mną trzy miesiące za umarłych. Dobrze się modlił. Żyję.
Inne tematy
- „Przebiłeś gruz. Sam go zwaliłem, wiesz? Wyrwałem stempel, jak to szło za mną z mennicy. Lepiej być zamurowanym niż kamiennym. Słuchaj, bo długo mówić nie umiem, gardło mam jak z piasku. Zszedłem po skarb Rogalów. Gabloty mam puste, kamienie w zastawie u Wróbla, a długów tyle, że Ksenia by się rozpłakała. Skarb leży w starej mennicy, przy skrzyni. I pilnuje go bazyliszek. Kogucia głowa, łuski jak dachówki, żółte ślepia. Kto mu spojrzy w oczy, sztywnieje. Najpierw palce, potem kolana, potem już nic. Widziałeś tych kamiennych w chodnikach? Tak kończą ci, co patrzą. Ja spojrzałem kątem oka i do dziś nie czuję małego palca. Wiesz, kto zabił bazyliszka w starych opowieściach? Człowiek z lustrem. Ja mam lustro. Srebrne, w mosiężnej ramie, wielkie jak tarcza. Zostawiłem je w warsztacie, u Kseni, bo było za ciężkie na chodniki. Głupiec. Weź je od niej. Ja stąd nie wyjdę, dopóki to patrzy. Nie umiem. Ty umiesz.”
- „Jestem w domu. Ksenia zamknęła sklep na cały dzień, stanęła w drzwiach i krzyczała na mnie. Pół godziny. Potem mnie przytuliła i krzyczała dalej, w ramię. Gabloty dalej puste, kamienie dalej u Wróbla. Lustro? Zatrzymaj. Ja w nie już patrzeć nie umiem. Patrzę rano w szybę gabloty i myślę: ty stary głupi jubilerze, chciałeś skarbu, a masz czeladniczkę, która czekała na ciebie trzy miesiące i kłamała za ciebie ludziom. Lepiej wyszedłeś, niż ci się należało.”
- „Rogal dostał skarb. Swoje po pradziadach, mówi. Przyszedł do mnie z herbowym pierścieniem, żebym oczyścił. Oczyściłem. Za darmo. Trzy miesiące siedziałem w ciemności dla jego pierścienia, a potem polerowałem go za darmo. Ksenia mówi, że jestem głupi. Ma rację. Ale pierścień wyszedł pięknie.”
- „Skarb poszedł do banku. Zachariasz liczy go trzeci dzień i mówi, że się zgadza. Bank otworzyli, a bank dał mi pożyczkę na wykup kamieni od Wróbla. Na procent. Ze skarbu, po który sam zszedłem. W Brzezinach nawet szczęście ma odsetki.”
- „Dałeś skarb mnie. … Nie wiem, co powiedzieć. Wykupiłem kamienie od Wróbla co do jednego i jeszcze mu policzyłem za przechowanie, bo jeden był porysowany. Gabloty pełne. Ksenia stoi przy nich i nic nie mówi. Od tamtego dnia nic nie mówi, tylko patrzy. Chyba myśli, że kupiłem sobie wybaczenie. Może kupiłem. W Brzezinach wszystko da się kupić. Prawie.”
- „Jak przeżyłem? Woda kapie ze sklepienia, zbieram do czapki. A jeść… kuroliszki znoszą jaja w gruzie, dwie ulice dalej. Wychodziłem po omacku, z zamkniętymi oczami. Czego nie widzisz, to na ciebie nie patrzy. Tak sobie mówiłem. Jaja smakują jak strach. Ale się je.”
- „Pukałem w sklepienie. Trzy razy, przerwa, trzy razy, jak odważniki na dwóch szalach, żeby się zgadzało. Co wieczór. Wiedziałem, że nade mną krypta, a w krypcie nikt nie bywa. Nikt nie odpukał. Ale pukałem. Jak przestaniesz pukać, to już jesteś kamieniem, tylko jeszcze o tym nie wiesz.”
- „Ksenia mówi ludziom, że pojechałem po kamienie? Tak jej kazałem. Sama nie wierzyła od pierwszego dnia. Mądra dziewczyna, za mądra na czeladniczkę. Jak wyjdę, zrobię ją mistrzynią. Jak wyjdę.”
- „Rogal ci powie, że skarb jego, po pradziadach. Mennica należała do miasta, zanim rzeka je zasypała, więc złoto w niej miejskie, powie rada. A ja zszedłem pierwszy, więc… no właśnie. W Brzezinach każdy skarb ma trzech właścicieli i żadnego, który by po niego zszedł sam. Oprócz mnie. Głupca.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny