Kret
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Przykręć światło.”
- „Raz mówię.”
- „Kury w piwnicy. Taniej.”
- „Trzy razy, przerwa, trzy razy.”
Prośby
- Jaja z piwnic (poziom 32)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kret kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Hę? Światło? Przykręć trochę, oczy mi łzawią. Kret. Tak mnie nazwali, jak jeszcze ktoś mnie jakoś nazywał. Kopałem kupcom piwnice pod tym miastem, jak byłem młody i głupi. Teraz jestem stary i mieszkam w jednej z nich. Mądrzejszy nie jestem. Ale jestem niżej.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kret. Kopacz. Kiedyś miałem imię, ale zostawiłem je na górze, jak schodziłem ostatni raz. Pewnie ktoś je znalazł i nosi.
- Czym się zajmujesz?
- Kiedyś kopałem piwnice dla kupców. Teraz pilnuję chodników, żeby się nie zawaliły. Nikt mi za to nie płaci. Ale nikt też nie każe mi wychodzić.
- Co tu w okolicy?
- Piwnice kupców, chodniki pod ulicami, skarbiec pod ratuszem, krypta pod katedrą, a pod kryptą stare miasto. Wszystko to znam po zapachu. Wino, sól, sukno, złoto, kości. Złoto pachnie najgorzej.
- Masz rodzinę?
- Żona umarła na górze, jak kopałem. Dowiedziałem się tydzień później. Od tamtej pory na górę nie wychodzę. Co ja tam mam, na górze?
- Czego się boisz?
- Światła. I tego, co patrzy w starym mieście. I trochę Wróbla, bo może kiedyś przypomni sobie, że mi nie zapłacił, i będzie chciał zakopać dług.
- O czym marzysz?
- Żeby mi Wróbel zapłacił. Nie dla pieniędzy. Dla zasady. Kret ma swoje zasady, nawet pod ziemią.
- Co lubisz jeść?
- Co spadnie z kupieckich stołów. Kupcy mają dziurawe podłogi, a ja dobry słuch. Wczoraj spadła mi pół pieczeni. Wróblowa.
- Smoki istnieją?
- Pod ziemią są kuroliszki i bazyliszek. Smok to ten sam ród, tylko na górze, w słońcu. Bazyliszek to smok, co się wstydził.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Mam go pełno nad głową, w skarbcu. Nie biorę. Złoto pod ziemią to długi, które czekają na właściciela.
- Znasz jakiś dowcip?
- Jak się nazywa kupiec z Brzezin pod ziemią? Kret. A kupiec z Brzezin nad ziemią? Kret z pieniędzmi. Wymyśliłem sam. Nikt się nie śmieje, bo tu nikogo nie ma.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Na górze słońce? Poznaję, bo kupcy chodzą po rynku i z sufitu sypie mi się piasek. Słońce to piasek w zupie.
deszcz: Leje? Kapie mi na łeb co siedem uderzeń serca. Liczę.
mgła: Mgła? Pod ziemią mgły nie ma. Jest pleśń. Pleśń to mgła, która się nie umie unieść. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Przykręć latarnię, to pogadamy.
Słyszałem cię, jak szedłeś chodnikiem. Chodzisz jak ktoś, kto nie kradnie. Rzadkie tu.
Swój. Pokażę ci, gdzie spada najlepsza pieczeń.
O tobie gadają nad moją głową, na rynku. Słyszę przez podłogę. Dobrze gadają. - Co słychać?
- Kuroliszek zniósł jajo w piwnicy Wróbla. Niech Wróbel liczy.
W sukiennicach przecieka. Bele gniją.
Rygiel trzyma. Ten z latarnią nie schodzi.
Na dole cicho. Zszedłem do mennicy. Pierwszy raz. - O sąsiadach
- Jubiler Leopold: Jubiler zszedł tędy na dół z latarnią, słyszałem, jak szedł. Ostrzegłbym go, ale nie pytał. Przeżył trzy miesiące niżej niż ja. Szacunek. Pierwszy raz w życiu komuś zazdroszczę piwnicy.
Kupiec Wróbel: Wróbel nie zapłacił mi za piwnicę. Trzymam rachunek w głowie. Pod ziemią głowa się nie psuje.
Dziedzic Rogal: Rogal schodzi czasem do swojej piwnicy i stoi przy pustym grobie. Gada do niego. Nie przeszkadzam. Każdy ma prawo gadać do pustego.
Bankier Zachariasz: Bankier liczył co wieczór w skarbcu. Ładnie liczył, równo, po cichu. A potem przyszedł ten drugi, z latarnią.
Rajca Hieronim: Rajca? Nie wiem, kto to. Na dole nie widać twarzy, tylko buty. Buty z klamrą, z rady. To wiem.
Czeladniczka Ksenia: Czeladniczka jubilera chodziła nocą do klapy i słuchała. Słyszałem jej oddech przez deski. Nie zeszła. Mądra.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz modli się nad kryptą tak głośno, że słyszę go przez dwie posadzki. Ładnie się modli, ale za szybko.
Inne tematy
- „Chcesz wiedzieć, co jest pod miastem? Słuchaj, raz mówię. Pod każdym kupieckim domem piwnica, a między piwnicami chodniki, pod ulicami, żeby kupiec mógł zejść do sąsiada, jak sąsiad nie patrzy. Pod ratuszem skarbiec banku, a pod skarbcem jeszcze kazamaty. Klapa z ratusza do skarbca zaryglowana od spodu. Rygiel zasunąłem ja, bo ktoś z góry łaził nocą do skarbca z latarnią i liczył cudze złoto. Nie lubię, jak mi ktoś świeci po chodnikach. Odsuń rygiel, będziesz miał skrót, prosto z ratusza w dół. A jeszcze głębiej, pod kryptą katedry, jest stare miasto, co je rzeka zasypała, zanim to postawili na wierzchu. Tam, w zasypanej izbie, ktoś puka. Od jesieni. Albo od lata, pod ziemią jedno i to samo. Trzy razy, przerwa, trzy razy. Nie poszedłem. Za stary jestem na to, co tam na dole patrzy.”
- „Uważaj na kuroliszki. Kogut, jak dożyje siedmiu lat, znosi jajo, a w gnoju wylęga się z niego to. Łeb koguta, ogon jaszczurki, jad jak u żmii. Kupcy trzymali kury w piwnicach, bo taniej niż na podwórzu. Taniej, mówili. No to macie teraz taniej.”
- „Piwnica Wróbla pełna soli. Worki z orkowym znakiem, topór z dwoma ostrzami, wypalony na płótnie. Wróbel nie przepala znaków, za drogo. Mówi, że sól nie pamięta, kto ją wykopał. Sól nie. Ja pamiętam, kto kopał piwnicę Wróbla. Ja. I do dziś mi nie zapłacił.”
- „Najstarsza piwnica jest Rogalów. Starsza od miasta na wierzchu. Schody z innego kamienia, sklepienie niższe, pajęczyny takie, że płaszcz byś na nich powiesił. W kącie grób. Rogal mówi, że pradziad. Ja mówię, że w grobie nikt nie leży, bo raz zajrzałem. Tylko Rogalowi nie mów. Każda rodzina potrzebuje swojego pustego grobu.”
- „Tych kamiennych w chodniku pod rynkiem widziałeś? Jak żywi. Jeden z kilofem, drugi z workiem, trzeci się zasłania ręką. Szukali skarbu Rogalów, dawno, przede mną. Spojrzeli w złą stronę. Ten z ręką jedyny miał rozum. Za mało.”
- „Na górze leje? Poznaję, bo kanał w starym mieście podchodzi pod mostki, a ze sklepienia w chodniku kapie mi na łeb co siedem uderzeń serca. Liczę. W deszcz zawsze liczę, żeby nie słuchać, co pływa w kanale.”
- „Odsunąłeś rygiel? Wiedziałem, że odsuniesz, wszyscy odsuwają, jak im się powie. Teraz ten z latarnią znowu może schodzić. Nie bój się o mnie, przeniosę się dalej. Ja zawsze się przenoszę dalej. Dlatego jeszcze żyję.”
- „Cisza na dole. Zawsze tam coś patrzyło, czułem plecami, nawet tutaj. Teraz nie patrzy. Zszedłem dziś do starego miasta, pod samą mennicę. Stałem i bałem się dalej, z przyzwyczajenia. Stary kret, a dał się wyciągnąć na światło.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny