Strona gryGraj ▸

Kret

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kret kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Hę? Światło? Przykręć trochę, oczy mi łzawią. Kret. Tak mnie nazwali, jak jeszcze ktoś mnie jakoś nazywał. Kopałem kupcom piwnice pod tym miastem, jak byłem młody i głupi. Teraz jestem stary i mieszkam w jednej z nich. Mądrzejszy nie jestem. Ale jestem niżej.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kret. Kopacz. Kiedyś miałem imię, ale zostawiłem je na górze, jak schodziłem ostatni raz. Pewnie ktoś je znalazł i nosi.
Czym się zajmujesz?
Kiedyś kopałem piwnice dla kupców. Teraz pilnuję chodników, żeby się nie zawaliły. Nikt mi za to nie płaci. Ale nikt też nie każe mi wychodzić.
Co tu w okolicy?
Piwnice kupców, chodniki pod ulicami, skarbiec pod ratuszem, krypta pod katedrą, a pod kryptą stare miasto. Wszystko to znam po zapachu. Wino, sól, sukno, złoto, kości. Złoto pachnie najgorzej.
Masz rodzinę?
Żona umarła na górze, jak kopałem. Dowiedziałem się tydzień później. Od tamtej pory na górę nie wychodzę. Co ja tam mam, na górze?
Czego się boisz?
Światła. I tego, co patrzy w starym mieście. I trochę Wróbla, bo może kiedyś przypomni sobie, że mi nie zapłacił, i będzie chciał zakopać dług.
O czym marzysz?
Żeby mi Wróbel zapłacił. Nie dla pieniędzy. Dla zasady. Kret ma swoje zasady, nawet pod ziemią.
Co lubisz jeść?
Co spadnie z kupieckich stołów. Kupcy mają dziurawe podłogi, a ja dobry słuch. Wczoraj spadła mi pół pieczeni. Wróblowa.
Smoki istnieją?
Pod ziemią są kuroliszki i bazyliszek. Smok to ten sam ród, tylko na górze, w słońcu. Bazyliszek to smok, co się wstydził.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Mam go pełno nad głową, w skarbcu. Nie biorę. Złoto pod ziemią to długi, które czekają na właściciela.
Znasz jakiś dowcip?
Jak się nazywa kupiec z Brzezin pod ziemią? Kret. A kupiec z Brzezin nad ziemią? Kret z pieniędzmi. Wymyśliłem sam. Nikt się nie śmieje, bo tu nikogo nie ma.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Na górze słońce? Poznaję, bo kupcy chodzą po rynku i z sufitu sypie mi się piasek. Słońce to piasek w zupie.
deszcz: Leje? Kapie mi na łeb co siedem uderzeń serca. Liczę.
mgła: Mgła? Pod ziemią mgły nie ma. Jest pleśń. Pleśń to mgła, która się nie umie unieść.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Przykręć latarnię, to pogadamy.
Słyszałem cię, jak szedłeś chodnikiem. Chodzisz jak ktoś, kto nie kradnie. Rzadkie tu.
Swój. Pokażę ci, gdzie spada najlepsza pieczeń.
O tobie gadają nad moją głową, na rynku. Słyszę przez podłogę. Dobrze gadają.
Co słychać?
Kuroliszek zniósł jajo w piwnicy Wróbla. Niech Wróbel liczy.
W sukiennicach przecieka. Bele gniją.
Rygiel trzyma. Ten z latarnią nie schodzi.
Na dole cicho. Zszedłem do mennicy. Pierwszy raz.
O sąsiadach
Jubiler Leopold: Jubiler zszedł tędy na dół z latarnią, słyszałem, jak szedł. Ostrzegłbym go, ale nie pytał. Przeżył trzy miesiące niżej niż ja. Szacunek. Pierwszy raz w życiu komuś zazdroszczę piwnicy.
Kupiec Wróbel: Wróbel nie zapłacił mi za piwnicę. Trzymam rachunek w głowie. Pod ziemią głowa się nie psuje.
Dziedzic Rogal: Rogal schodzi czasem do swojej piwnicy i stoi przy pustym grobie. Gada do niego. Nie przeszkadzam. Każdy ma prawo gadać do pustego.
Bankier Zachariasz: Bankier liczył co wieczór w skarbcu. Ładnie liczył, równo, po cichu. A potem przyszedł ten drugi, z latarnią.
Rajca Hieronim: Rajca? Nie wiem, kto to. Na dole nie widać twarzy, tylko buty. Buty z klamrą, z rady. To wiem.
Czeladniczka Ksenia: Czeladniczka jubilera chodziła nocą do klapy i słuchała. Słyszałem jej oddech przez deski. Nie zeszła. Mądra.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz modli się nad kryptą tak głośno, że słyszę go przez dwie posadzki. Ładnie się modli, ale za szybko.

Inne tematy

  • „Chcesz wiedzieć, co jest pod miastem? Słuchaj, raz mówię. Pod każdym kupieckim domem piwnica, a między piwnicami chodniki, pod ulicami, żeby kupiec mógł zejść do sąsiada, jak sąsiad nie patrzy. Pod ratuszem skarbiec banku, a pod skarbcem jeszcze kazamaty. Klapa z ratusza do skarbca zaryglowana od spodu. Rygiel zasunąłem ja, bo ktoś z góry łaził nocą do skarbca z latarnią i liczył cudze złoto. Nie lubię, jak mi ktoś świeci po chodnikach. Odsuń rygiel, będziesz miał skrót, prosto z ratusza w dół. A jeszcze głębiej, pod kryptą katedry, jest stare miasto, co je rzeka zasypała, zanim to postawili na wierzchu. Tam, w zasypanej izbie, ktoś puka. Od jesieni. Albo od lata, pod ziemią jedno i to samo. Trzy razy, przerwa, trzy razy. Nie poszedłem. Za stary jestem na to, co tam na dole patrzy.”
  • „Uważaj na kuroliszki. Kogut, jak dożyje siedmiu lat, znosi jajo, a w gnoju wylęga się z niego to. Łeb koguta, ogon jaszczurki, jad jak u żmii. Kupcy trzymali kury w piwnicach, bo taniej niż na podwórzu. Taniej, mówili. No to macie teraz taniej.”
  • „Piwnica Wróbla pełna soli. Worki z orkowym znakiem, topór z dwoma ostrzami, wypalony na płótnie. Wróbel nie przepala znaków, za drogo. Mówi, że sól nie pamięta, kto ją wykopał. Sól nie. Ja pamiętam, kto kopał piwnicę Wróbla. Ja. I do dziś mi nie zapłacił.”
  • „Najstarsza piwnica jest Rogalów. Starsza od miasta na wierzchu. Schody z innego kamienia, sklepienie niższe, pajęczyny takie, że płaszcz byś na nich powiesił. W kącie grób. Rogal mówi, że pradziad. Ja mówię, że w grobie nikt nie leży, bo raz zajrzałem. Tylko Rogalowi nie mów. Każda rodzina potrzebuje swojego pustego grobu.”
  • „Tych kamiennych w chodniku pod rynkiem widziałeś? Jak żywi. Jeden z kilofem, drugi z workiem, trzeci się zasłania ręką. Szukali skarbu Rogalów, dawno, przede mną. Spojrzeli w złą stronę. Ten z ręką jedyny miał rozum. Za mało.”
  • „Na górze leje? Poznaję, bo kanał w starym mieście podchodzi pod mostki, a ze sklepienia w chodniku kapie mi na łeb co siedem uderzeń serca. Liczę. W deszcz zawsze liczę, żeby nie słuchać, co pływa w kanale.”
  • „Odsunąłeś rygiel? Wiedziałem, że odsuniesz, wszyscy odsuwają, jak im się powie. Teraz ten z latarnią znowu może schodzić. Nie bój się o mnie, przeniosę się dalej. Ja zawsze się przenoszę dalej. Dlatego jeszcze żyję.”
  • „Cisza na dole. Zawsze tam coś patrzyło, czułem plecami, nawet tutaj. Teraz nie patrzy. Zszedłem dziś do starego miasta, pod samą mennicę. Stałem i bałem się dalej, z przyzwyczajenia. Stary kret, a dał się wyciągnąć na światło.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny