Strona gryGraj ▸

Brat Kleofas

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Brat Kleofas kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój, stój, nie tak szybko przez furtę! Imię? Skąd? Po co? Za kogo idziesz, za siebie czy za kogoś? Brat Kleofas, furtian. Zapisuję każdego, kto przejdzie. Nie z ciekawości. No dobrze, z ciekawości. Ale też z obowiązku. Obowiązek to ciekawość, której kazano.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Brat Kleofas, furtian. Uszy klasztoru. I usta, niestety, jak mówi opat.
Czym się zajmujesz?
Otwieram furtę, zapisuję gości, opowiadam, kto był. Trzy obowiązki. Opat mówi, że trzeci nie jest obowiązkiem. Ja mówię, że bez trzeciego dwa pierwsze nie mają sensu.
Co tu w okolicy?
Furta, kościół, infirmeria, biblioteka, wirydarz, cele. Za murem grzbiet na Łysicę i Droga Pielgrzymów w dół. Wiem, kto którędy przyszedł, po błocie na butach.
Masz rodzinę?
Miałem siedmioro rodzeństwa w Basiorwyjach. Ja byłem ten, co za dużo gadał. Oddali mnie do klasztoru, żebym się nauczył milczeć. Nie wyszło, ale nauczyłem się pisać, to teraz gadam na papierze.
Czego się boisz?
Że kiedyś ktoś przyjdzie i nie będę wiedział, kim jest. Nawet po butach.
O czym marzysz?
Napisać kronikę klasztoru, całą, prawdziwą, z wszystkimi plotkami. Opat by ją spalił. Zakopałbym egzemplarz pod furtą.
Co lubisz jeść?
Wszystko, co przynoszą pielgrzymi. Pierniki z Brzezin, ser z Basiorwyj, suszone ryby z Mszaru. Furtian je najlepiej w całym klasztorze. Nie mów opatowi.
Smoki istnieją?
Mam w księdze gości jednego rycerza, co mówił, że zabił smoka. Zapisałem. Nie uwierzyłem. Zapisuję też to, w co nie wierzę. To się nazywa kronika.
Co zrobisz z workiem złota?
Oddałbym na klasztor, oczywiście. Ale najpierw policzyłbym i zapisał, ile. I komu powiedziałem. Głównie to drugie.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi pielgrzym do furty, a furtian pyta: imię, skąd, po co, za kogo, ile lat, żonaty, długi? Pielgrzym: brat chce mnie zapisać czy wyswatać? Furtian: jeszcze nie wiem, zależy od odpowiedzi.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce, pielgrzymów dużo, pióro mi się tępi. Szczęśliwy dzień.
deszcz: Deszcz, to nikt nie przychodzi i nie mam kogo zapisywać. Zapisuję deszcz.
mgła: Mgła. Ludzie wychodzą z niej nagle, jak duchy. Zapisuję ich trochę drżącą ręką.
Co o mnie myślisz?
Imię? Skąd? Już zapisałem. Tylko sprawdzam.
Mam cię w księdze trzy razy. Lubię takich, co wracają.
Ty masz w księdze całą stronę. Swoją. Z dopiskami.
O tobie piszę na marginesie kroniki. Opat jeszcze nie zauważył. Jak zauważy, będzie ciekawie.
Co słychać?
Pielgrzym z Brzezin mówi, że bank dalej zamknięty. Zapisałem.
Brat Bonawentura znowu wrócił przed jutrznią. Nie, nic nie mówię.
Mówią, że spod rynku w Brzezinach wyciągnęli skarb! Zapisałem trzy wersje, czyj.
Dymarz w lochu. Opat kazał wykreślić. Wykreśliłem. Cienko.
O sąsiadach
Opat Teodor: Opat siedzi po nocach w bibliotece. Wiem, bo widzę światło spod drzwi. Wiem więcej, ale nie powiem. To znaczy powiem, tylko nie teraz.
Brat Bonawentura: Bonawentura wraca przed jutrznią z koszykiem. Ja otwieram furtę. Patrzymy na siebie i obaj nic nie mówimy. Jedyna rzecz, o której nie gadam.
Pielgrzymka Teofila: Teofila ma u mnie w księdze trzydzieści wpisów. Każdy za kogoś innego. Raz za kozę. Opowiadam to wszystkim.
Gajowy Pałka: Gajowy przynosi sakiewki. Coraz mniej. Zapisuję. Arytmetyka jest święta.
Przewodnik Bartek: Bartek prowadzi grupy, które liczy co sto kroków. Zapisuję jego liczby. Zawsze się zgadzają z moimi. Rzadkość.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz z katedry był u nas raz, na rekolekcjach. Pół nocy modlił się przy krzyżu na grzbiecie. Chyba za kryptę.
Rajca Hieronim: Rajca z Brzezin był u nas pod fałszywym imieniem. Mam oba w księdze. Gdyby kiedyś potrzebował przypomnienia, chętnie przypomnę.

Inne tematy

  • „W księdze gości mam wszystkich od dwudziestu lat. Kupców, pielgrzymów, raz rajcę z Brzezin, który podał fałszywe imię, ale pismo miał to samo co na pieczęci rady. Zapisałem oba. Gdyby ktoś kiedyś pytał, kto był na górze w dniu, kiedy zginęła srebrna patena, mam odpowiedź. Patena się znalazła. Rajca też. Zapis zostaje.”
  • „Pielgrzymka Teofila jest u nas trzydziesty raz. Mam ją w księdze trzydzieści razy, za każdym razem za kogoś innego: za męża, za synów, za sąsiadkę, raz za kozę. Koza wyzdrowiała, wiesz? Opat mówi, że przypadek. Teofila mówi, że opat się nie zna na kozach.”
  • „Opat siedzi w bibliotece po nocach. Lampa się pali do świtu, a oliwę kupujemy w Brzezinach, po cenie Wróbla. Raz zajrzałem przez dziurkę od klucza. Pisał w księdze odpustów. Nocą! Kto pisze odpusty nocą? Nie mów mu, że mówiłem. Mówię wszystkim, ale jemu nie.”
  • „Brat Bonawentura wraca czasem przed jutrznią z koszykiem ziół, które pachną dymem. W naszym wirydarzu rośnie mięta, szałwia i rumianek, i nic z tego dymem nie pachnie. Dymem pachnie na tej górze tylko jedno miejsce. Ja nic nie mówię. To znaczy mówię tobie. To się nie liczy, jesteś obcy.”
  • „Gajowy Pałka przynosi sakiewki pielgrzymów, które zbójnicy porzucili w krzakach. Zapisuję każdą. W tym roku czterdzieści dwie, w zeszłym czterdzieści sześć. Zbójników więcej, a sakiewek mniej. Arytmetyka jest święta, mówił mój nauczyciel. Nie wiem tylko, czyja to arytmetyka, moja czy Pałki.”
  • „Nocą stoję w wirydarzu i liczę gwiazdy, bo furta zamknięta i nie ma kogo zapisywać. Gwiazd więcej niż gości, ale gwiazdy nic nie opowiadają. Goście opowiadają. Wolę gości.”
  • „Zapisałem w kronice: „Roku tego sabat na Łysicy rozpędzony ręką gościa”. Twoją ręką. Opat kazał dopisać „z Bożą pomocą”. Dopisałem. Mniejszymi literami. Brat Bonawentura od tamtej pory nie wychodzi przed jutrznią. Siedzi przy chorych i liczy krople w pustych flaszkach.”
  • „Opat kazał mi zgasić pochodnie dla pielgrzymów i schować je do składziku. Dwadzieścia osiem pochodni, policzyłem. Nie wiem, co mu pokazałeś, ale od tamtej pory pisze w bibliotece za dnia, przy otwartych drzwiach. Najgorsze, co może spotkać furtiana: nie ma już czego podglądać.”
  • „Pielgrzymi mówią, że dymarza z Dymarek zamknęli w lochu w Brzezinach. Za żelazo dla orków! Zapisałem w kronice. Opat kazał wykreślić, bo to nie sprawa klasztoru. Wykreśliłem. Jedną kreską. Da się przeczytać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra