Czarownica Jaga
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie stój w kręgu.”
- „Za fatygę też się płaci.”
- „Mruk, zostaw.”
- „Wszystko się zgadza.”
Sprzedaje
Prośby
- Pióra latawców (poziom 32)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Czarownica Jaga kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie stój w kręgu, to nie jest miejsce do stania, to jest miejsce do liczenia. Jaga. Tak, ta Jaga, o której opat gada w niedzielę. Garnek mam, kota mam, miotłę mam, wszystko się zgadza. Dzieci nie jem, łykowate. Jak przyszedłeś coś kupić, mów. Jak przyszedłeś mnie spalić, też mów, policzę ci za fatygę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Jaga. Czarownica, zielarka, wierzycielka. Zależy, kogo pytasz i ile mi winien.
- Czym się zajmujesz?
- Zbieram ziele, warzę, sprzedaję. Prowadzę księgę długów, porządniejszą niż kupcy w Brzezinach. U mnie żaden dług nie przepada. Najwyżej czeka.
- Co tu w okolicy?
- Łysica. Łysy szczyt, krąg kamieni, kocioł i wiatr. Na północ grzbietem klasztor, w dół Dymarki, dalej Brzeziny. Wszyscy patrzą na mój ogień i wszyscy udają, że nie patrzą.
- Masz rodzinę?
- Mruk. Kot. I Dziewanna, od zimy. Reszta to klienci. Klienci są lepsi od rodziny, bo płacą.
- Czego się boisz?
- Niczego, co chodzi po ziemi. Boję się tylko jednego: dnia, w którym ktoś przyjdzie i nie będzie mi nic winien. Wtedy będę wiedziała, że się zestarzałam naprawdę.
- O czym marzysz?
- Żeby opat raz przyszedł sam. Nie przez brata, nie przez księgę. Osobiście, na Łysicę, i powiedział „dziękuję”. Wystawiłabym mu rachunek za fatygę i podarła przy nim.
- Co lubisz jeść?
- Grzyby z kotła, pieczone na kamieniu. I miód od pszczelarza z Basiorwyj, płaci mi nim za maść na żądła. Ironia, nie?
- Smoki istnieją?
- Smoki są. Widziałam jednego dawno, nad górami na zachodzie. Leciał tak, jakby był komuś winien. Wszyscy tak latają, jak się przyjrzysz.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Zapisałabym w księdze. Na stronie „ja”. Pierwszy wpis na tej stronie od czterdziestu lat.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi opat do czarownicy. Nie, nie przychodzi. To jest dowcip.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce na Łysicy. Ziele schnie, kocioł stygnie, Mruk leży na kamieniu. Dobra pogoda na rachunki.
deszcz: Leje. Kocioł syczy, ogień gaśnie, a ja siedzę pod daszkiem i liczę, kto mi jest winien za suche drewno.
mgła: Mgła na szczycie. Nikt nie widzi mojego ognia. Opat dziś zaśnie spokojnie. Niech ma. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Kupujesz czy palisz?
Słyszałam o tobie. Masz u mnie czystą kartę. Na razie.
Swój. Masz u mnie kredyt. Nie nadużywaj, bo zapiszę.
O tobie mam w księdze osobną stronę. Nie ma tam długów. To mnie niepokoi. - Co słychać?
- Mruk złapał latawca. Wypluł. Za gorzki.
Węglarka zamówiła maść na oparzenia. Trzeci raz w tym roku. Za blisko kopca chodzi.
Brat z infirmerii był przed świtem. Trzy pęczki. Zapłacił.
Matka czuje, że ktoś idzie. Ja też.
Opat w księdze nowym atramentem. Ładnie wygląda. - O sąsiadach
- Dziewanna: Dziewanna liczy szybciej ode mnie i zbiera gorzej od Dobrochny. Będzie z niej coś. Jeszcze nie wiem co.
Rokita: Rokita to stary dureń w czerwonym. Zapłacił mi kiedyś za fatygę. Do dziś nosi rachunek przy sercu. Tam, gdzie powinno być serce.
Opat Teodor: Opat płaci punktualnie i kłamie w niedzielę. Najlepszy klient, jakiego mam.
Brat Bonawentura: Brat od ziół. Dobre ręce, złe nogi, chodzi przed świtem jak złodziej. Kiedyś powie prawdę i będzie mu lżej.
Karczmarka Hanka: Karczmarka. Winna mi „kiedyś”. Nie przyjdę. Ale ona o tym nie wie. Lepiej się śpi z długiem niż bez.
Babka Dobrochna: Dobrochna. Była lepsza ode mnie. Przestała. Każda z nas ma swój dług.
Dzwonnik Longin: Dzwonnik z Brzezin patrzy na mój ogień co noc. Głuchy. Jedyny mężczyzna w Brzezinach, który mnie nie obgaduje.
Inne tematy
- „Opat cię przysłał, co? Z błogosławieństwem i pochodnią. Siadaj, pokażę ci coś, zanim cokolwiek podpalisz. To moja lista. Kto, czego, ile i na kiedy. U mnie to jedno i to samo co lista długów. Węglarka z Dymarek: na oparzenia. Karczmarka spod Jodły: na sen, bo nie śpi od sześciu lat, sama wie czemu. A tu, na samej górze, najstarsze zamówienie, trzy razy w miesiącu to samo: „Infirmeria, trzy pęczki”. Infirmeria. Klasztorna. Pod krzyżem. Nie wierzysz? Idź do ich biblioteki i zajrzyj do księgi odpustów. Szukaj daru pobożnej wdowy z gór. Ja jestem ta wdowa. Męża nie miałam nigdy, a pobożna byłam raz, w dzieciństwie, przez tydzień.”
- „U mnie nic nie jest za darmo, ale nic nie jest za drogo. Daję ziele, biorę dług. Czasem grosz, czasem przysługę, czasem „kiedyś”. „Kiedyś” jest najdroższe, bo ludzie nie wiedzą, kiedy przyjdę. Ja też nie wiem. Ale oni nie wiedzą, że ja nie wiem.”
- „Dziewanna przyszła do mnie zimą, przemoczona, z Basiorwyj, przez kładkę i całą górę. Powiedziała, że chce się uczyć. Zapytałam, czemu nie u babki. Powiedziała, że babka nic jej nie mówi. Ha. Dobrochna nic nie mówi, bo wie za dużo. Ja mówię wszystko, bo wiem jeszcze więcej. Dziewczyna wybrała głośniejszą.”
- „Dobrochna z Basiorwyj chodziła tu kiedyś. Młoda, ruda, najlepsza z nas do ziela na gorączkę. Potem przestała. Zeszła do wsi i powiedziała, że las jej wystarczy. Wiem czemu, ale nie powiem. To jej dług, nie mój.”
- „Rokita? Stary dureń w czerwonym. Raz próbował mnie kupić. Wystawiłam mu rachunek za fatygę, zapłacił i odszedł zadowolony. Diabły lubią rachunki. Rachunek to dowód, że ktoś je traktuje poważnie.”
- „Opat co niedziela mówi, że kradnę dzieciom sen. Bzdura. Sen sprzedaję dorosłym, dzieci śpią za darmo. A jego brat przychodzi przed jutrznią po trzy pęczki i płaci opackim srebrem. Wiesz, co jest piękne w opacie? Że płaci punktualnie. Żaden kupiec z Brzezin tak nie płaci.”
- „Widzę po tobie, co obiecałeś opatowi. Masz w oczach pochodnię. Dobrze, twoja sprawa. Przyjdź nocą. Nie ja będę na ciebie czekać. Matka nie lubi gości, a ty jesteś gościem, który przyszedł z rachunkiem. Ja się nie wtrącam. Ja tylko zapiszę, ile to kosztowało. Wszystkich.”
- „Noc. Ogień pod kotłem, ziele na kamieniach, Mruk na kręgu. Patrz w dół, na północny zachód. Tam Brzeziny. Widzisz światełko na wieży katedry? Dzwonnik. Patrzy na nas co noc. Głuchy jak pień, ale oczy ma dobre. Pozdrów go ode mnie, jak będziesz w mieście. I tak nie usłyszy.”
- „Opat przysłał brata z koszykiem w biały dzień. W biały dzień! Drogą, przez krąg, „szczęść Boże” powiedział. Zapisałam opata nowym atramentem. Trzy pęczki, jak było. Cena ta sama. Jestem uczciwa, nawet jak wygrywam. Kocioł masz otwarty, Mruk cię lubi. Nie przyzwyczajaj się.”
- „Kołek? Ten z lokatorem? Wiem, wiem, wszystkie wiemy, tylko nikt nie mówi. Dwóch w jednym to zły rachunek. Masz ziele na rozdzielenie. Zapal, kiedy ten w żupanie będzie blisko. Czart wyjdzie do swojego, bo czart zawsze wraca do pana. Kołek zostanie sam w sobie. Rachunek wystawię później.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra
Mikstura życia
Mikstura many
Czerwone jagody
Fioletowe jagody