Pokutnik Ignacy
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie pomagaj.”
- „Kamień nie przestaje ważyć.”
- „Najpierw nogi.”
- „Uważaj na żmije.”
Prośby
- Kamień pod krzyż (poziom 34)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pokutnik Ignacy kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie pomagaj. Wszyscy chcą pomóc, a ten kamień muszę ja. Ignacy. Niosę go z dołu, z Dymarek, pod klasztor. Jak dojdę, opat go pobłogosławi, a ja zniosę go na dół i zacznę od nowa. Który to raz? Przestałem liczyć przy setnym. Kamień nie przestał ważyć.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ignacy. Pokutnik. Kiedyś przewoźnik. Kiedyś szwagier. Teraz tylko ten z kamieniem.
- Czym się zajmujesz?
- Niosę kamień z Dymarek pod klasztor. Opat błogosławi. Znoszę na dół. I znowu. Ktoś powie, że to nie praca. Spróbuj.
- Co tu w okolicy?
- Gołoborze. Kamienie, żmije i wiatr. Nic tu nie rośnie, oprócz porostów i skruchy. Wyżej Diabelski Kamień, ten w czerwonym. Nie zatrzymuję się przy nim.
- Masz rodzinę?
- Siostra w Brzezinach, wdowa po Boguszu. To znaczy myśli, że wdowa. Nie wiem, czy wdowa. Jej dzieci mówią do mnie „wujku”. Za każdym razem kamień robi się cięższy.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś opat powie: dosyć. I że to nie będzie prawda.
- O czym marzysz?
- Stanąć przed siostrą bez kamienia i powiedzieć wszystko. I żeby mnie wtedy uderzyła. Mocno. Raz.
- Co lubisz jeść?
- Suchy chleb i woda ze źródełka. Raz zjadłem kiełbasę u Hanki i całą drogę pod górę bolał mnie brzuch. Kara musi być cała.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Na Gołoborzu wierzy się w diabły, bo diabeł siedzi wyżej i się kłania. W smoki nie muszę. Mnie jeden diabeł starczy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Zaniósłbym siostrze. Ale wtedy musiałbym powiedzieć skąd. A skąd ma pokutnik złoto? Ze sprzedanej duszy. Nie, zostawiłbym przy krzyżu. Niech ktoś inny się martwi.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pielgrzym pyta pokutnika: ciężki ten kamień? Pokutnik: kamień nie. Pielgrzym: a co? Pokutnik: palec. Nikt nie rozumie. Ja rozumiem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce na gołoborzu. Kamienie gorące, żmije wychodzą się grzać. Idę wolniej, żeby ich nie nadepnąć.
deszcz: Deszcz, kamienie śliskie jak lód. Raz upadłem z kamieniem na kolana. Kamień nie pękł. Kolano tak.
mgła: Mgła, to latawce krzyczą bliżej. Idę z zamkniętymi oczami. Drogę znam lepiej niż swoją twarz. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie pomagaj mi, to już wiesz.
Słyszałem o tobie od pielgrzymów. Że wydobywasz ludzi z miejsc, z których się nie wraca. Dobra robota.
Swój. Usiądziesz ze mną na chwilę? Nie na kamieniu.
Twoje imię mówią w klasztorze w modlitwach. Rzadko się słyszy żywego w modlitwach za umarłych. - Co słychać?
- Żmija dziś przeszła mi po bucie. Nie ukąsiła. Dzień łaski.
Kamień waży tyle co wczoraj. Sprawdzałem.
Pielgrzymi mówią o ludziach z orkowych klatek. Słucham i nie pytam.
Latawce dziś głośne. Krzyczą imiona. - O sąsiadach
- Rokita: Ten w czerwonym chce mojego kamienia. Za darmo. Najdroższa rzecz, jaką mi proponowano.
Opat Teodor: Opat błogosławi szybko. Kiedyś pobłogosławi powoli i wtedy będę wiedział, że coś się stało. Albo z nim, albo ze mną.
Gajowy Pałka: Gajowy daje mi wodę ze źródełka i nic nie mówi. Najlepszy spowiednik, jakiego miałem.
Przewodnik Bartek: Bartek prowadzi ludzi obok mnie i każe im się nie gapić. Gapią się. Wolę, jak się gapią. Wtedy kamień ma świadków.
Kapitan Radosz: Kapitan z Brzezin? Nie znam. Lepiej, żeby nie znał mnie. Ma loch na takich jak ja, a ja wolę swój kamień.
Przewoźnik Gaweł: Gaweł, przewoźnik z Brzezin. Woził ze mną po grobli, jak byliśmy młodzi. Nie wie, czemu przestałem. Niech nie wie.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz z katedry raz mnie spowiadał. Długo milczał, a potem powiedział: „Nieś”. Lepsza rada niż rozgrzeszenie.
Inne tematy
- „Za co niosę? … Siadaj. Nie na kamieniu, to mój. Byłem przewoźnikiem na grobli pod Brzezinami. Orkowie przyszli nocą po ludzi, do kopalni soli. Szwagier, Bogusz, schował się w moim stogu, a mnie złapali przy łodzi. Ork przyłożył mi nóż do gardła i zapytał, gdzie reszta. Pokazałem palcem stóg. Jednym palcem. Mnie puścili, Bogusza zabrali. Siostra do dziś myśli, że wzięli go w polu. Ten kamień waży tyle co Bogusz. Tak mi się wydaje. Nigdy nie ważyłem Bogusza.”
- „Wiesz, skąd te kamienie? Jak mnisi postawili klasztor, diabły się wściekły, że krzyż na górze, i zaczęły rzucać w niego skałami z Łysicy. Rzucały całą noc. Kur zapiał, diabły straciły siłę i kamienie spadły na zbocze, a nie na klasztor. Tak leżą do dziś. Mnisi mówią, że to cud. Pan przy Diabelskim Kamieniu mówi, że jego kuzyni mieli po prostu kiepskie oko. Nie wiem, komu wierzyć. Obu słucham z daleka.”
- „Między kamieniami żmije. Szare jak gołoborze, nie widać ich, póki nie syknie. Mnie nie kąsają. Pewnie myślą, że jestem kamieniem. Dobrze myślą. Kamieniem byłem tamtej nocy, jak pokazywałem palcem. Teraz się uczę być człowiekiem, po kawałku. Najpierw nogi.”
- „Opat Teodor błogosławi mój kamień za każdym razem. Szybko, jak ksiądz, co ma jeszcze dziesięć mszy. Raz zapytałem go, kiedy będzie dosyć. Powiedział: „Jak Bóg da znak”. Zapytałem, jaki znak. Powiedział, że poznam. Nie poznałem. Może znak już był, a ja niosłem i nie patrzyłem.”
- „Ten w czerwonym przy Kamieniu proponuje mi co tydzień, że weźmie ode mnie kamień. Za darmo, mówi, z sympatii. Wiem, co znaczy za darmo u niego. Kamień przestałby ważyć, a ja przestałbym wiedzieć, czemu tu jestem. Odmawiam. On się nie obraża. Mówi, że ma czas. On zawsze ma czas.”
- „Pielgrzymi z Mszaru mówili, że ktoś wyprowadził ludzi z orkowych klatek, spod ziemi. Był wśród nich Bogusz? Wysoki, z blizną na brodzie, od wiosła. … Nie mów. Jak był, to muszę zejść na dół i stanąć przed nim z tym kamieniem. Jak nie był, to dalej pod górę. Jeszcze nie jestem gotowy na żadną z tych dróg.”
- „Nocą stoję. Między kamieniami latawce, szarpią za ubranie, krzyczą ludzkimi głosami. Raz krzyczały głosem Bogusza. Stanąłem i krzyczałem z powrotem: „Przepraszam!”. Latawce się śmiały. Ale rano lżej mi było. Kamień ważył tyle samo, tylko ja byłem lżejszy.”
- „Opat przestał grzmieć z ambony na czarownice. Pielgrzymi mówią, że ktoś mu coś pokazał. Dziś pobłogosławił mój kamień powoli. Pierwszy raz. Patrzył na niego długo, jakby sam chciał ponieść. Nie dałem. Każdy ma swój.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra