Karczmarka Hanka
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Z góry się płaci.”
- „Kapuśniak gorący, chleb wczorajszy.”
- „Ławka nie gryzie.”
- „Kreda na belce. Kto nie wrócił.”
- „Z góry. Zawsze z góry.”
- „Nie mam czasu.”
Sprzedaje
Prośby
- Kły na wisiorki (poziom 25)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Karczmarka Hanka kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Siadaj, siadaj, ławka nie gryzie, choć dymarze mówią, że nocą kąsa. Hanka. „Pod Jodłą”, jedyna karczma od kładki do klasztoru. Piwo jęczmienne, kapuśniak, chleb z wczoraj i nocleg pod ladą, jak Bartek nie zajął. Płaci się z góry. Na górze ludzie różnie wracają, a ja nie będę chodzić z rachunkiem do diabła.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Hanka, karczmarka „Pod Jodłą”. Matka małej, wdowa po dekarzu, co spadł z klasztornego dachu. Dlatego mam karczmę na dole, a nie na górze.
- Czym się zajmujesz?
- Leję piwo, gotuję kapuśniak, ścielę pod ladą i liczę kredą, kto nie wrócił. Najlepsza robota na świecie, jak się nie myśli o kredzie.
- Co tu w okolicy?
- Od kładki do klasztoru jestem tylko ja. Na dole Basiorwyje, gdzie Wiolka leje lepsze piwo, ale ja leję bliżej góry. Bliżej góry każde piwo smakuje lepiej.
- Masz rodzinę?
- Mąż spadł z dachu klasztoru, kładł nową dachówkę. Opat odprawił za niego mszę za darmo. Za darmo! Pierwszy raz w historii klasztoru. Mała mieszka u ciotki w Brzezinach, przyjeżdża na żniwa.
- Czego się boisz?
- Że Jaga przyjdzie po swoje „kiedyś”, a ja nie będę miała czym zapłacić. Albo że będę miała, i to będzie gorsze.
- O czym marzysz?
- Karczma z prawdziwym piętrem i oknami na górę. Żeby pielgrzymi patrzyli na klasztor przy piwie i czuli, że już prawie doszli.
- Co lubisz jeść?
- Kapuśniak, oczywiście, ja go gotuję, to muszę lubić. A potajemnie pierogi z jagodami z Puszczy. Pałka przynosi, jak jest w dobrym humorze.
- Smoki istnieją?
- Smok? Jakby przyszedł, dostałby piwo i rachunek. Z góry. Wszyscy płacą z góry, nawet smoki.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałabym Jadze dług. Wszystko, co do grosza, nawet jak mówi, że nie chce. I postawiła piętro. I kupiła małej buty z Brzezin, takie z klamerką.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi pielgrzym do karczmy i pyta, ile za nocleg. Ja mówię: pod ladą za darmo, na ławie trzy grosze, w łóżku pięć. A z modlitwą? Z modlitwą to do klasztoru, tam drożej.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie, to idą pod górę i nie piją. Lubię brzydką pogodę. Grzech, wiem.
deszcz: Leje! Pełna karczma! Dzięki Bogu za deszcz.
mgła: Mgła. Bartek nie prowadzi. Pielgrzymi siedzą, piją i opowiadają, co widzieli w mgle. Wszystko zmyślone. Najlepsze wieczory. - Co o mnie myślisz?
- Nowy. Siadaj. Z góry się płaci, ale uśmiech za darmo.
Wiem, kim jesteś, Bartek opowiadał. Kapuśniak ci podam gorętszy.
Swój! Twoje miejsce przy ladzie, nikt tam nie siada, mówię im, że zajęte.
Twoje imię wypisałam kredą na belce. Nie na tej od niewracających. Na drugiej, od tych, co wrócili ze wszystkiego. - Co słychać?
- Pielgrzymi z Brzezin mówią, że na rynku drożeje sól. Zawsze drożeje.
Bartek znowu krzyczał w nocy. Dymarze rzucili butem. Trafili we mnie.
Wojsław znowu płacił srebrem. Gryzłam. Dobre.
Dymarze piją na kreskę. Kreska rośnie, a ja razem z nią chudnę. - O sąsiadach
- Dymarz Wojsław: Wojsław postawił mi dach i płaci, czym płaci. Dobry chłop. Mam nadzieję, że dobry.
Węglarka Mścisława: Mścisława przychodzi raz w tygodniu, siada w kącie i pije jedno piwo przez dwie godziny. Ludwik pił tak samo.
Przewodnik Bartek: Bartek śpi pod ladą i krzyczy przez sen. Jakbym ja miała wszystko, co on widział, też bym krzyczała. Krzyczałabym na jawie.
Gajowy Pałka: Pałka przynosi jagody i sakiewki z krzaków. Jagody mnie, sakiewki do klasztoru. Prawie wszystkie.
Czarownica Jaga: Jaga uratowała mi małą. Kiedyś wystawi rachunek. Czekam jak na wesele i pogrzeb naraz.
Karczmarka Bożena: Bożena z Brzezin, ta z karczmy w mieście? Raz u niej piłam. Piwo rozcieńcza wodą z kanału. Mówię to z szacunkiem, ja rozcieńczam ze studni.
Kupiec Wróbel: Wróbel nigdy u mnie nie był. Jego pisarz był. Pił na kreskę i do dziś nie zapłacił. Kreska jest, na belce, gruba.
Karczmarka Wiolka: Wiolka z Basiorwyj leje lepsze piwo. Wiem. Ona wie, że wiem. Nie rozmawiamy o tym na pogrzebach.
Inne tematy
- „Słyszałam. Ja czarta noszę, tak? Dwadzieścia lat karmię tę górę i takie podziękowanie. Płać z góry. Od teraz zawsze z góry.”
- „Pokażę ci coś, tylko nie mów, że pokazałam. O, moneta. Srebrna, ciężka, uczciwe srebro, gryzłam. A tu, widzisz? Wybity znak. Topór z dwoma ostrzami. Takiego nie biją ani w Brzezinach, ani w Mszarze. Takim płacą orkowie, flisacy z grobli mi mówili. Wojsław płaci mi tym za piwo i za ser, od roku. Mówi, że od kupca z południa. Z południa przyjeżdżają tu tylko wozy u stopy grani. Nocą.”
- „Wszyscy tu komuś coś winni. Ja jestem winna Jadze. Sześć lat temu mała dusiła się krupem, a do Brzezin dwa dni wozem. Poszłam na Łysicę w nocy, sama, z latarnią. Jaga dała mi zioła i nie wzięła ani grosza. Powiedziała tylko: „Kiedyś”. Mała zdrowa, mieszka teraz u ciotki w Brzezinach. A ja od sześciu lat czekam na to „kiedyś”. Każdej nocy, jak ktoś puka, myślę, że to ono przyszło.”
- „Raz zimą przyszedł elegancki pan w czerwonym, z laską. Postawił wszystkim: dymarzom, pielgrzymom, nawet psu. Płacił srebrem, uczciwie, gryzłam. Rano w szufladzie zamiast srebra leżały liście dębowe. Dębowe! Tu dębów prawie nie ma, same jodły. Postarał się, łajdak. Liście trzymam do dziś w słoju. Na pamiątkę, że i diabła da się policzyć, tylko nie od razu.”
- „Bartek śpi u mnie pod ladą, jak się boi. Boi się prawie co noc. Nie biorę od niego za nocleg. On mi za to mówi, kto poszedł na górę, a kto nie wrócił. Zapisuję kredą na belce nad ladą. Belka już szara od kredy. Ściera się, jak ktoś wraca. Rzadko ścieram.”
- „Wojsław to porządny chłop. Pomógł mi postawić nowy dach, jak stary spłonął od iskry z dymarki. Z jego dymarki, ale nie ze złości. Bez niego osady by nie było, same jodły i błoto. Dlatego jak mi płaci tym srebrem, biorę i nie pytam. Dziś ciebie pytam: dobrze robię?”
- „Nocą karczma pełna: dymarze po zmianie, pielgrzymi, co się boją iść w ciemności, Bartek pod ladą. Śpiewają o praczce, co prała w rzece koszulę diabłu. Fałszują. Kiedyś przyszedł tamten w czerwonym i zaśpiewał z nimi. Czysto. Najczyściej ze wszystkich. Nikt potem nie chciał śpiewać przez tydzień.”
- „Deszcz, to pielgrzymi siedzą u mnie i piją, zamiast iść się modlić. Klasztor traci, ja zarabiam. Opat by powiedział, że to grzech. Ale opat by też zszedł na piwo, gdyby nie musiał grzmieć.”
- „Piece stoją zimne, a dymarze siedzą u mnie i nie piją, bo nie mają za co. Siedzą i patrzą w stół. Daję im kapuśniak na kreskę. Kreska na belce rośnie. Orkowe srebro wyrzuciłam do kanału, całe, co do monety. Pierwszy raz w życiu wyrzuciłam pieniądze. Głupia baba, co? Nie odpowiadaj. Wiem, że głupia.”
- „Wojsław płaci teraz miedziakami z Brzezin. Skąd je ma? Wymienia gdzieś srebro na miedź, żeby nie było znaku. Ktoś go nauczył ostrożności. Ty? Nie mów. Piwo masz dziś za darmo. Nie wiem, czy to podziękowanie, czy łapówka. Pij, zanim się zdecyduję.”
- „Wrota pod Kamieniem? Kołek zamknął. Przychodzi tu w deszcz, siada na skraju ławy, z dala od psa. Biorę od niego za chleb mniej, niż powinnam. Bez soli, tylko taki bierze. Nie pytam. Widzisz belkę? Kreda, kto nie wrócił z góry. Jedna kreska jest starsza od mojej karczmy, była, jak ją kupowałam: „Jaś”. Nie ja ją pisałam. Kołek nie daje jej zetrzeć.”
- „Moneta z mennicy? Nowa? Mam. Pisarz Wróbla wydał mi resztę z całego woreczka, świeżutkie jak bułki. Nikt ich nie gryzł, nawet ja, choć korciło. Masz. Na co ci? … Nie mów. Na górze ludzie różnie wracają.”
- „Wojsław mówi, że kupiłeś łańcuch na psa. Psa nie masz. Do wieczora cała osada wiedziała. U nas się nie kłamie dymarzowi, on potem opowiada przy każdym piwie.”
- „Kto odsyła solone? Pytasz jak Kołek. … Mścisława. Od zimy zupę mi odsyła, mówi, że gorzka, a to ten sam kapuśniak co od dwudziestu lat. I Kołek. Chleb tylko bez soli, od zawsze, odkąd go znam. Więcej nikt. Reszta by i sól jadła łyżką, jakby dawali.”
- „Mścisława zjadła wczoraj cały kapuśniak. Słony. Poprosiła o dokładkę. Płakała przy tym, nie wiem czemu. I ja nie wiem, czemu też płakałam.”
- „Kołek był w karczmie, jak zawsze. Pierwszy raz usiadł bliżej psa. Pies warczał, a on siedział. Nie wiem, co mu zrobiłeś, ale coś zrobiłeś.”
- „Starłam z belki kreskę Jasia. Pierwszy raz. Kołek by nie pozwolił, ale Kołka już nie ma, a ja nie chcę, żeby Jaś został sam na belce. Niech są razem, tam gdzie są.”
- „Dobrogost! Kto by pomyślał. Dalej bierze chleb bez soli, ale teraz z przyzwyczajenia. Mówi, że sól ma smak. Że zapomniał, jaki.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny
Kufel piwa
Bochenek chleba
Mikstura życia