Strona gryGraj ▸

Brat Bonawentura

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Brat Bonawentura kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Połóż się, jeśli krwawisz, a jeśli nie, to nie zajmuj łóżka, mam dwa. Brat Bonawentura, infirmarz. Opatruję tych, co spadli na gołoborzu, ukąszonych przez żmije i tych, co wrócili z Łysicy, choć nie powinni byli tam iść. Jak padniesz na górze, przyniosą cię tutaj. Obudzisz się na tym łóżku i zobaczysz moją twarz. Przepraszam z góry.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Brat Bonawentura, infirmarz. Ten, którego twarz zobaczysz, jak się obudzisz po upadku. Przepraszam za nią z góry.
Czym się zajmujesz?
Leczę. Rany, gorączki, ukąszenia, odmrożenia, złamania. Nie leczę grzechów, to opat. Ja leczę to, co po grzechach zostaje.
Co tu w okolicy?
Infirmeria ma dwa łóżka, półkę z flaszkami i okno na wirydarz. Za murem Łysa Góra, która co dzień przysyła mi kogoś ze żmiją w łydce albo kamieniem w głowie.
Masz rodzinę?
Ojciec był cyrulikiem w Brzezinach. Mówił, że lekarz musi mieć zimne ręce i ciepłe serce. Ja mam odwrotnie. Pacjenci i tak wolą.
Czego się boisz?
Że kiedyś przyjdzie ktoś, komu nie pomogę, a ja będę wiedział, że gdzieś na tej górze rośnie ziele, które by pomogło.
O czym marzysz?
Ogród ziół, prawdziwy, w dolinie, gdzie ciepło. Żeby nie musieć chodzić przed świtem na Łysicę. Żeby nie musieć milczeć.
Co lubisz jeść?
Żurek, sam gotuję. Mówią, że smakuje jak lekarstwo. To dobrze. Lekarstwo, które smakuje, nie działa.
Smoki istnieją?
Leczyłem raz rycerza, który mówił, że go smok poparzył. Oparzenia były od świecy. Nie mówiłem mu. Niech ma swojego smoka.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym zioła. Uczciwie, za złoto, na targu w Brzezinach, z rachunkiem. Żeby nikt nie musiał niczego zapisywać jako dar.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi pacjent do infirmarza i mówi: bracie, boli mnie, jak tak robię. Infirmarz: to tak nie rób. Pacjent: to wszystko? Infirmarz: i trzy zdrowaśki. Najlepsze lekarstwo w klasztorze. Darmowe.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce, pielgrzymów dużo, a za nimi do mnie ci, co spadli na gołoborzu. Dzień pracy.
deszcz: Deszcz. Na gołoborzu ślisko. Szykuję szyny na nogi.
mgła: Mgła. Ci, co zabłądzą, przychodzą zmarznięci i przerażeni. Herbata i ciepły koc. Lepsze niż ziele.
Co o mnie myślisz?
Nowy. Nie zajmuj łóżka, jeśli nie krwawisz.
Słyszałem o tobie. Masz dobre rany, czyste. Ktoś cię dobrze uczył padać.
Swój. Jak się obudzisz u mnie, nie będę mówił, że miałeś szczęście. Ty wiesz lepiej.
Ludzie mówią o tobie jak o cudzie. Ja cię opatrywałem. Cuda krwawią tak samo.
Co słychać?
Kupiec z gołoborza poszedł do domu. Narzekał na cenę do samej furty.
Podbiału zostało na tydzień.
Ziół brak. Bracia kaszlą. Ja liczę oddechy.
Chodzę teraz na Łysicę w dzień. Dziwnie jasno.
O sąsiadach
Opat Teodor: Opat jest dobrym człowiekiem, który się boi. Leczę go po cichu, bez ziół.
Brat Kleofas: Kleofas wie, skąd wracam przed jutrznią. Nic nie mówi. Pierwszy raz w życiu. Kocham go za to jak brata. Jest moim bratem, ale to co innego.
Pielgrzymka Teofila: Teofila ma najgorsze stopy na górze i najlepsze serce. Smaruję oba.
Czarownica Jaga: Jaga ma ręce, jakich nie widziałem u żadnego cyrulika. Wiesz, co mówi? Że to nie ręce, tylko pamięć. Ma rację, ale nie powiem jej tego.
Siostra Apolonia: Siostra Apolonia w Brzezinach bierze pieniądze za leczenie. Benedykt się krzywi. Ja jej rozumiem. Ziele też kosztuje, tylko u nas płaci opat i kłamie.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz z katedry przysłał mi kiedyś chorego z listem: „Tobie Bóg pomaga szybciej”. Nie Bóg. Ale chory wstał.

Inne tematy

  • „Byłeś u Jagi. Widzę, masz na rękawie pyłek dziewanny, a ona rośnie tak gęsto tylko tam, przy kręgu. … Tak. To ja chodzę. Trzy razy w miesiącu, przed jutrznią, grzbietem na Łysicę, z koszykiem i z pieniędzmi od opata. Jaga daje mi trzy pęczki: podbiał na kaszel, arnikę na stłuczenia i coś na gorączkę, czego nazwy nie znam, a działa. W wirydarzu tego nie wyhoduję, za zimno, za wysoko, i nie mam jej rąk. Opat wie. Opat zapisuje to w księdze odpustów jako dar pobożnej wdowy z gór. Ja niczego nie zapisuję. Leczę i milczę. Dziś nie zamilczałem. Nie wiem, czy dobrze.”
  • „Wczoraj miałem dwóch. Kupca, którego żmija ukąsiła w łydkę na gołoborzu, i pielgrzyma z Brzezin, który szedł boso, bo tak ślubował. Kupiec narzekał na cenę, pielgrzym dziękował za ból. Jednego leczyłem z gorączki, drugiego z pobożności. Z gorączki łatwiej. Dziś rano obaj poszli, jeden w dół, drugi w górę. Łóżka puste. Nie na długo.”
  • „Budziłeś się już u mnie? Nie? To się obudzisz, wszyscy się budzą. Leżysz, patrzysz w sufit, a ja ci mówię, że miałeś szczęście. Zawsze to mówię. Nie zawsze to prawda. Ale z łóżka lepiej się wstaje, jak ktoś ci powie, że miałeś szczęście.”
  • „Opat to dobry człowiek, który boi się, że ktoś zobaczy, że jest tylko człowiekiem. Dlatego tyle grzmi. Kto dużo grzmi, ten rzadko się modli po cichu. Ja się modlę po cichu. Grzmieć nie umiem, próbowałem raz na kazaniu i kot uciekł z kościoła.”
  • „Teofila przychodzi do mnie po każdej pielgrzymce z obtartymi stopami. Smaruję i pytam, za kogo tym razem. Odpowiada, a ja zapamiętuję, bo papier ma brat Kleofas. Mam w głowie trzydzieści osób, za które szła ta kobieta. Żadna z nich nie wie.”
  • „Nocą siedzę przy chorych z jedną świecą i liczę oddechy. Jak oddech równy, idę do następnego. Jak nierówny, siedzę dłużej. Nocą infirmeria to najcichsze miejsce na górze. Nawet Rokita by tu nie gadał.”
  • „Ziół nie ma. Ostatni pęczek podbiału zużyłem w czwartek. Bracia kaszlą po nocach w celach, a ja daję im rumianek z wirydarza i mówię, że pomoże. Kłamię jak opat. Przynajmniej wiem teraz, jak to jest. Nie, nie przepraszaj. Zrobiłeś, o co cię poproszono. To nie twój kaszel.”
  • „Opat dał mi koszyk i powiedział przy wszystkich: „Idź do Jagi, bracie, i podziękuj”. Przy wszystkich! Brat Kleofas upuścił księgę. Chodzę teraz na Łysicę w dzień, drogą, a nie przed jutrznią grzbietem jak złodziej. Jaga mówi, że to gorzej, bo teraz będę musiał z nią rozmawiać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Łysa Góra