Strona gryGraj ▸

Przewodnik Bartek

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Przewodnik Bartek kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Do klasztoru? Prowadzę. Bartek, przewodnik. Prowadzę pielgrzymów, kupców, czasem ludzi, którzy sami nie wiedzą, czego szukają na górze. Od pielgrzymów biorę, co dadzą. Od tych, co idą za umarłego, nic. Tylko jedno od razu: na Łysicę nie prowadzę. Nie pytaj czemu.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Bartek, przewodnik. Ten, co prowadzi pod górę i liczy głowy. Ojciec prowadził, dziad prowadził. W naszej rodzinie nikt jeszcze nie doszedł dalej niż do klasztoru.
Czym się zajmujesz?
Prowadzę pielgrzymów Drogą Pielgrzymów z Dymarek do klasztoru. Pilnuję, żeby nikt nie zszedł z drogi, nie poszedł za światłem i nie założył się z tym w czerwonym. Trzy rzeczy. Trudniej, niż brzmi.
Co tu w okolicy?
Na dole Dymarki, w Puszczy błędnice i zbójnicy, na Gołoborzu żmije i latawce, przy Kamieniu pan w czerwonym, a na górze klasztor. Na Łysicę nie prowadzę. To wiesz.
Masz rodzinę?
Ojciec umarł w zeszłą zimę. Brat, Kubuś, poszedł za światłem w Puszczy, jak miał dziewięć lat. Matka mieszka w Basiorwyjach i co niedziela pyta, czy znalazłem. Mówię, że jeszcze nie.
Czego się boisz?
Łysicy nocą. I niebieskiego światła. I tego, że kiedyś pójdę policzyć grupę, a wyjdzie o jednego za dużo.
O czym marzysz?
Żeby ktoś mi powiedział, gdzie jest Kubuś. Nawet jakby to było złe. Złe lepsze niż nic.
Co lubisz jeść?
Chleb z solą i cebulą, na drogę. Na górze klasztorny żurek, brat Bonawentura gotuje go jak lekarstwo, i tak smakuje.
Smoki istnieją?
Nie wiem. Błędnice widziałem, latawce, pana w czerwonym. Jakby mi kto powiedział, że smok, to bym już nie zdziwił się, tylko zmęczył.
Co zrobisz z workiem złota?
Postawiłbym przy źródełku Franciszka kapliczkę z latarnią, co by się paliła całą noc. Żeby każdy, kto zobaczy światło w Puszczy, poszedł do niej, a nie za błędnicą.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu pielgrzymów trzeba, żeby wejść na Łysą Górę? Jednego, ale potem trzech, żeby go znieść, jak się założy z tym w czerwonym. Śmieszne, co? Mnie już nie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ładna pogoda na drogę. Przed zmrokiem będziemy na górze, jak nikt nie będzie marudził.
deszcz: Leje. Gołoborze śliskie jak szkło. Dziś nie idziemy, siedzimy u Hanki.
mgła: Mgła w Puszczy. W mgle każde światło wygląda jak latarnia. Nie idę. Nikogo nie prowadzę we mgle.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Idziesz pod górę? To trzymaj się drogi, a ja cię policzę.
Słyszałem o tobie. Podobno chodzisz tam, gdzie nikt nie chodzi. Nie chodź na Łysicę nocą.
Swój jesteś. Ciebie nie muszę liczyć, i tak wrócisz.
O tobie opowiadam pielgrzymom po drodze, żeby się mniej bali. Pomaga.
Co słychać?
Dziś prowadziłem dwanaście głów. Wróciło dwanaście. Dobry dzień.
Pan w czerwonym pytał o ciebie. Po imieniu.
Nocą nie idę. Siedź u Hanki.
Na Łysicy ciemno. Pielgrzymi chcą tam teraz chodzić. Nie wiem, czy mam ich prowadzić.
O sąsiadach
Karczmarka Hanka: Hanka daje mi spać pod ladą i nie bierze grosza. Jak kiedyś będę miał dom, to z ladą. Żeby wiedziała, że pamiętam.
Dymarz Wojsław: Wojsław dmucha w miech po nocach. Słyszę go spod lady. Wolę to niż ciszę. W ciszy słychać Puszczę.
Węglarka Mścisława: Mścisława śpi na siedząco przy kopcu. Kiedyś ją przykryłem kożuchem. Rano oddała i powiedziała, że jej nie zimno. Kłamała.
Gajowy Pałka: Pałka znalazł czapkę Kubusia. Za to mu będę wdzięczny do śmierci. I za to go trochę nienawidzę. Bo znalazł tylko czapkę.
Pielgrzymka Teofila: Teofila zna drogę lepiej ode mnie. Idzie za mną z grzeczności. Jak się potknę, ona mnie łapie.
Rokita: Pan w czerwonym zna imiona wszystkich pielgrzymów. Kubusia też znał. Raz mi to powiedział. Nie zapytałem skąd.
Dzwonnik Longin: Dzwonnik z katedry? Z Brzezin widać naszą górę, mówią. Ciekawe, czy widzi, jak idziemy. Kiedyś mu pomacham.
Babka Dobrochna: Babka Dobrochna wie wszystko. Pytałem ją o Kubusia. Powiedziała: „Nie pytaj mnie o to, o co boisz się zapytać góry”. Do dziś nie wiem, co to znaczy.

Inne tematy

  • „Mnie wskazałeś? Mnie? Ja liczę ludzi, żeby nikt nie zginął… Dobra. Prowadzę dalej. Ciebie też poprowadzę. Tylko nie gadaj do mnie po drodze.”
  • „Droga Pielgrzymów idzie tak: z Dymarek pod górę przez Puszczę Jodłową, koło gajówki Pałki, potem przez Gołoborze, gdzie kamienie leżą jak po bitwie, i wyżej, do Diabelskiego Kamienia. Przy Kamieniu siedzi pan w czerwonym i zaczepia. Nie zakładaj się z nim. Za Kamieniem już klasztor, na samej górze, pod krzyżem. Z klasztoru grzbietem na południe idzie ścieżka na Łysicę. Tamtędy w dzień, jak musisz. Nocą nie. Nocą na Łysicy pali się ogień i ktoś chodzi wokół kotła.”
  • „Miałem brata, Kubusia. Dziewięć lat. Szliśmy z ojcem z pielgrzymką przez Puszczę i Kubuś zobaczył światło między jodłami. Niebieskie, chwiejne, jakby ktoś niósł latarnię. Poszedł za nim. Ojciec wołał do rana. Pałka znalazł potem czapkę przy źródełku. Mówią, że to błędnica, zgubiona droga, co szuka, kogo by zgubić. Od tamtej pory prowadzę ludzi przez Puszczę. Nikogo jeszcze nie zgubiłem. Liczę ich co sto kroków.”
  • „Pan przy Diabelskim Kamieniu co dzień proponuje mi zakład. Że nie doprowadzę grupy przed zmrokiem. Że ktoś się zgubi. Że zawrócę. Mówię: nie zakładam się. On się śmieje i mówi: „Wszyscy się zakładają, Bartku, tylko nie wszyscy o tym wiedzą”. Potem mówi „dzień dobry” każdemu pielgrzymowi po imieniu. Nigdy im nie mówiłem, jak się nazywają.”
  • „Teofilę prowadziłem z dwadzieścia razy, a wcześniej prowadził ją mój ojciec. Za każdym razem idzie za kogoś innego. Raz szła za mnie, jak leżałem w gorączce. Nie powiedziała mi. Powiedział mi brat Kleofas, bo on wszystko zapisuje i wszystko rozpowiada.”
  • „Na Łysicy byłem raz nocą. Szesnaście lat miałem, chciałem pokazać chłopakom, że się nie boję. Doszedłem do kręgu kamieni i zobaczyłem kobiety przy kotle. Zwykłe kobiety. Jedna mieszała, druga śmiała się z czegoś, trzecia liczyła na palcach. To liczenie przestraszyło mnie najbardziej. Uciekłem. Nikt mnie nie gonił. To było jeszcze gorsze.”
  • „Noc. Nie idę dziś na górę i ty nie idź. W Puszczy błędnice, na Gołoborzu latawce, a wyżej różnie. Śpię u Hanki pod ladą. Ona mówi, że płacę za nocleg strachem. Jak mi się coś przyśni, krzyczę i budzę dymarzy, a dymarze rzucają we mnie butami.”
  • „Na Łysicy już się nie pali. Poszedłem w dzień zobaczyć, z pielgrzymami. Krąg kamieni stoi, kocioł zimny, miotły ktoś połamał. Pielgrzymi się cieszyli i śpiewali. Ja stałem przy kotle i myślałem o tych trzech kobietach sprzed lat. Jedna się wtedy śmiała. Ładnie się śmiała.”
  • „Opat kazał zgasić pochodnie, z którymi pielgrzymi chodzili na Łysicę przeganiać czarownice. Brat Kleofas mówi, że opat długo siedział w bibliotece i nikogo nie chciał widzieć. Prowadzę teraz ludzi tylko do klasztoru i z powrotem. Na Łysicę dalej nie. Ale już nie dlatego, że się boję. Dlatego, że to nie moje.”
  • „Tam pod Kamieniem, w skale? Wrota. Nie prowadzę tam nikogo i nikt mnie nie prosi. Kołek je zamknął, jak wyniósł stamtąd brata. Jaś miał tyle lat co ja teraz. Poszedł sam, bo usłyszał w karczmie, że w Jamie leży złoto. Ja słyszałem tę samą opowieść. Ja nie poszedłem. Czasem myślę, że to przypadek.”
  • „Byłeś w Jamie? Z Kołkiem? … I wróciłeś. Opowiesz mi kiedyś? Nie teraz. Jak będę stary i przestanę liczyć ludzi co sto kroków.”
  • „Wczoraj przeszedłem przez Puszczę i nie liczyłem. Zgubiłem się raz, przy źródle. Śmiałem się. Pierwszy raz od Kubusia.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny