Kupcowa Ludmiła
Tylko w dzień, w piątek na targu, w deszcz chowa się pod dach, ma swoją trasę.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Sukno z Brzezin, farba z bagna.”
- „Nici niebieskie, jak zawsze.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kupcowa Ludmiła kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ludmiła, kupcowa. Sukno, len, nici, czego szukasz? Z Mszaru miałam jednego stałego, Jędrzeja. Co roku przez woźnicę brał niebieskie, te same. Potem przestał. Pamiętam, bo ja je farbuję.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ludmiła, kupcowa. Kto w Brzezinach chodzi porządnie ubrany, ten był u mnie albo u krawca, który był u mnie.
- Czym się zajmujesz?
- Farbuję, sprzedaję, liczę. W piątki stoję przy rynku, w inne dni chodzę po kupcach i słucham, czego kto chce.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny liczą, a ja razem z nimi. Kolor też ma cenę: niebieski drożej, bo farba z bagna. Bagno nic nie daje za darmo.
- Masz rodzinę?
- Mąż umarł, sklep został. Sklep mniej gada, ale też trzeba go karmić.
- Czego się boisz?
- Mola. Śmiej się. Jeden mól w beli sukna i rok roboty idzie w dziury.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś z Mszaru znowu brał niebieskie co roku. Ja pamiętam stałych klientów. Nawet tych, co przestali.
- Co lubisz jeść?
- Pierniki w święto. W zwykły dzień nie jem słodkiego, bo lepię się do sukna.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złote nici, prawdziwe, z kruszcu. Uszyłabym chorągiew dla rady i kazała sobie zapłacić dwa razy.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi rajca po sukno i pyta: ile za łokieć? Dla rady podwójnie. A czemu? Bo rada mierzy dwa razy, a płaci raz.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Wywieszam sukno, niech schnie, ale nie za długo, bo blaknie.
deszcz: Deszcz. Sukno pachnie owcą, a klienci mokrym psem. Zostań w środku.
mgła: Mgła siada na lnie i robią się plamy. Nie lubię mgły, ona nie płaci. - Co o mnie myślisz?
- Z Mszaru, widać po butach. Na sukno masz? Nie? To przyjdź, jak będziesz miał.
Mówią o tobie na rynku, ładnie mówią. Przydałby ci się płaszcz, który pasuje do takich słów.
Ty to już nasz. Dla ciebie nici bez targowania. No, prawie bez.
O tobie gadają nawet w ratuszu. Taki ktoś powinien chodzić w czymś lepszym. Mówię jako kupcowa. - O sąsiadach
- Halszka: Halszka? Szyła u mnie najrówniej ze wszystkich. Jej igła leży tam, gdzie ją zostawiła, i leżeć będzie, aż sama ją weźmie.
Praczka Wikta: Wikta pierze moje sukno i narzeka, że puszcza. Puszcza, bo farba prawdziwa. Tania nie puszcza, bo jej nie ma.
Kramarz Oleś: Oleś wyprzedał wszystko i chodzi dumny. Ja bym się martwiła. Pusty kram to pusta głowa na następny tydzień.
Dziedzic Rogal: Rogal zamawia sukno z herbem i płaci herbem. Znaczy obietnicą. Prowadzę mu osobny zeszyt.
Inne tematy
- „Halszka szyła u mnie, zanim popłynęła po sitowie. Widzisz tę igłę? Leży tam, gdzie ją zostawiła. Nie ruszam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny
Szata ucznia
Szata maga