Drwal Kuba
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Siekiera stoi w kącie i rdzewieje.”
- „Drewno samo się nie zwiezie.”
- „Wilki pozwolą, to pójdę.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Drwal Kuba kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Siadaj, jak chcesz. Kuba jestem, drwal. Wożę drewno z boru, kiedy wilki pozwalają, a ostatnio nie pozwalają. No to siedzę tu i piję zamiast rąbać. Grzegorz nie narzeka, jak widzisz.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kuba, drwal. Z zawodu drwal. Z przyzwyczajenia ostatnio raczej gość Grzegorza.
Kuba, drwal. Teraz naprawdę, nie tylko z nazwy. Tartak chodzi, a ja przy nim. - Czym się zajmujesz?
- Wożę drewno z boru, jak wilki pozwalają. Nie pozwalają. To siedzę.
Pilnuję koła. Wicek tnie, Tomek nosi, ja patrzę, żeby się nic nie urwało. Cały dzień trzeźwy, wyobrażasz sobie? - Co tu w okolicy?
- Bór dobry, drzewo proste, jak się wie, gdzie szukać. Tylko wilki i dziki. Dzik gorszy, dzik idzie na ciebie.
- Masz rodzinę?
- Nikogo. Grzegorz, kufel i siekiera. Tak to wygląda, jak się człowiek nie pilnuje.
- Czego się boisz?
- Że Grzegorz pokaże mi kiedyś cały rachunek. Na raz.
- O czym marzysz?
- Żeby stary tartak ruszył. Wtedy bym wstał od stołu. Naprawdę bym wstał.
Już się spełniło. Piła śpiewa. Teraz marzę, żeby nie przestała. - Co lubisz jeść?
- Pieczony dzik. Borys przyniesie, Grzegorz upiecze, ja zjem. Na tyle mnie stać.
- Smoki istnieją?
- Smok by się przydał do suszenia drewna. Albo spaliłby cały skład. Nie, lepiej bez smoków.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym Grzegorzowi. Całe. I pewnie dalej bym był winien.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu drwali trzeba, żeby ściąć drzewo? Jednego trzeźwego. Dlatego w Mszarze drzewa stoją.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Dobra pogoda na rąbanie. Siekiera sama się prosi.
deszcz: Pada. Drewno mokre, a ja suchy. W środku. Na zewnątrz nie, ha.
mgła: Mgła. W borze nic nie widać. Siedzę. - Co o mnie myślisz?
- Siadaj, jak chcesz. Ja siedzę tu, ty siedź tam. Dobrze nam.
Słyszałem o tobie. Ludzie mówią, że robisz, zamiast gadać. Ja odwrotnie.
Ty jesteś swój. Z tobą poszedłbym do boru. Nawet trzeźwy.
O tobie mówią wszędzie. Opowiadam, że piłem z tobą przy jednym stole. Nie piłem, ale prawie. - O sąsiadach
- Karczmarz Grzegorz: Grzegorz nalewa i nie marudzi. Dobry człowiek. Ja mu za to wiszę. Taka przyjaźń.
Myśliwy Borys: Borys mówi, żebym się nie bał boru. Łatwo mówić, on ma łuk. Ja mam siekierę i ręce, co się trzęsą.
Rybak Mikołaj: Mikołaj mi nie ufa. Przez trociny. Ja bym sobie też nie ufał.
Drwal Wicek: Wicek tnie lepiej niż ja kiedyś. Nie mów mu, bo mu woda sodowa uderzy.
Inne tematy
- „Powiem ci coś, tylko się nie śmiej. Borys mówi, że widział w borze ślady. Nie wilcze, nie jego. Bose, małe. Szły od bagien i wracały. Nikt bosy nie chodzi po borze w listopadzie. Nikt żywy.”
- „Hubert, ten zielarz, mówi ci coś to imię? Pytał mnie o stare dęby ze srebrnym mchem. Rosną na południu, przy pajęczym lesie. Pokazałem mu. Nie wiedziałem, że go tam zostawiam.”
- „Wiesz co? Gdyby ktoś uruchomił stary tartak nad jeziorem, ciąłbym deski zamiast pić. Na most trzeba by sześćdziesięciu porządnych kłód i kamienia na filary. Na łódź ze czterdziestu. Ale kto to policzy, co?”
- „Tartak? Stary tartak stoi na północnym brzegu jeziora. Dziadek Grzegorza go postawił, koło kręciła woda z jeziora. Stanęło, jak spłonęły pola, i nikt go nie ruszył. Piła pękła, wilki zeszły z boru, a ja mam dług u Grzegorza i Mikołaj mi nie ufa. Widzisz? Cztery rzeczy. Sam nie ruszę żadnej.”
- „Most stoi, widzisz? Moje deski, kamień Bartosza, a smoła śmierdzi do dziś. Dziadek Grzegorza jeździł tym mostem po sól. A ja przejadę po deski z Brzezin, bo brzoza jest lepsza na łuki, mówi Łukasz.”
- „Słyszysz? Piła śpiewa! Wicek i Tomek tną od świtu, ja pilnuję koła. Skład drewna jest twój: to ten stos polan przy szopie, na lewo od koła. Podchodzisz i bierzesz, co narosło, siekiery nie trzeba. Jedno drewno co trzy minuty, najwyżej piętnaście naraz, więcej się nie zmieści. Na most trzeba sześćdziesięciu, więc wracaj. Bez ciebie siedziałbym w karczmie do śmierci. Dziękuję ci.”
- „Uważaj pod borem. Dziki zeszły na południowy skraj boru i ryją pod lasem. Dzik nie ucieka jak wilk, dzik idzie na ciebie. Wit obiecał, że coś z tym zrobi. No, Wit dużo obiecuje.”
- „Wilki ucichły, słyszysz? Wróciłbym do boru, ale bez tartaku drzewo to tylko drzewo. Jak piła ruszy, wstanę od stołu. Wtedy świat się naprawi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar