Strona gryGraj ▸

Drwal Kuba

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Drwal Kuba kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siadaj, jak chcesz. Kuba jestem, drwal. Wożę drewno z boru, kiedy wilki pozwalają, a ostatnio nie pozwalają. No to siedzę tu i piję zamiast rąbać. Grzegorz nie narzeka, jak widzisz.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kuba, drwal. Z zawodu drwal. Z przyzwyczajenia ostatnio raczej gość Grzegorza.
Kuba, drwal. Teraz naprawdę, nie tylko z nazwy. Tartak chodzi, a ja przy nim.
Czym się zajmujesz?
Wożę drewno z boru, jak wilki pozwalają. Nie pozwalają. To siedzę.
Pilnuję koła. Wicek tnie, Tomek nosi, ja patrzę, żeby się nic nie urwało. Cały dzień trzeźwy, wyobrażasz sobie?
Co tu w okolicy?
Bór dobry, drzewo proste, jak się wie, gdzie szukać. Tylko wilki i dziki. Dzik gorszy, dzik idzie na ciebie.
Masz rodzinę?
Nikogo. Grzegorz, kufel i siekiera. Tak to wygląda, jak się człowiek nie pilnuje.
Czego się boisz?
Że Grzegorz pokaże mi kiedyś cały rachunek. Na raz.
O czym marzysz?
Żeby stary tartak ruszył. Wtedy bym wstał od stołu. Naprawdę bym wstał.
Już się spełniło. Piła śpiewa. Teraz marzę, żeby nie przestała.
Co lubisz jeść?
Pieczony dzik. Borys przyniesie, Grzegorz upiecze, ja zjem. Na tyle mnie stać.
Smoki istnieją?
Smok by się przydał do suszenia drewna. Albo spaliłby cały skład. Nie, lepiej bez smoków.
Co zrobisz z workiem złota?
Oddałbym Grzegorzowi. Całe. I pewnie dalej bym był winien.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu drwali trzeba, żeby ściąć drzewo? Jednego trzeźwego. Dlatego w Mszarze drzewa stoją.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Dobra pogoda na rąbanie. Siekiera sama się prosi.
deszcz: Pada. Drewno mokre, a ja suchy. W środku. Na zewnątrz nie, ha.
mgła: Mgła. W borze nic nie widać. Siedzę.
Co o mnie myślisz?
Siadaj, jak chcesz. Ja siedzę tu, ty siedź tam. Dobrze nam.
Słyszałem o tobie. Ludzie mówią, że robisz, zamiast gadać. Ja odwrotnie.
Ty jesteś swój. Z tobą poszedłbym do boru. Nawet trzeźwy.
O tobie mówią wszędzie. Opowiadam, że piłem z tobą przy jednym stole. Nie piłem, ale prawie.
O sąsiadach
Karczmarz Grzegorz: Grzegorz nalewa i nie marudzi. Dobry człowiek. Ja mu za to wiszę. Taka przyjaźń.
Myśliwy Borys: Borys mówi, żebym się nie bał boru. Łatwo mówić, on ma łuk. Ja mam siekierę i ręce, co się trzęsą.
Rybak Mikołaj: Mikołaj mi nie ufa. Przez trociny. Ja bym sobie też nie ufał.
Drwal Wicek: Wicek tnie lepiej niż ja kiedyś. Nie mów mu, bo mu woda sodowa uderzy.

Inne tematy

  • „Powiem ci coś, tylko się nie śmiej. Borys mówi, że widział w borze ślady. Nie wilcze, nie jego. Bose, małe. Szły od bagien i wracały. Nikt bosy nie chodzi po borze w listopadzie. Nikt żywy.”
  • „Hubert, ten zielarz, mówi ci coś to imię? Pytał mnie o stare dęby ze srebrnym mchem. Rosną na południu, przy pajęczym lesie. Pokazałem mu. Nie wiedziałem, że go tam zostawiam.”
  • „Wiesz co? Gdyby ktoś uruchomił stary tartak nad jeziorem, ciąłbym deski zamiast pić. Na most trzeba by sześćdziesięciu porządnych kłód i kamienia na filary. Na łódź ze czterdziestu. Ale kto to policzy, co?”
  • „Tartak? Stary tartak stoi na północnym brzegu jeziora. Dziadek Grzegorza go postawił, koło kręciła woda z jeziora. Stanęło, jak spłonęły pola, i nikt go nie ruszył. Piła pękła, wilki zeszły z boru, a ja mam dług u Grzegorza i Mikołaj mi nie ufa. Widzisz? Cztery rzeczy. Sam nie ruszę żadnej.”
  • „Most stoi, widzisz? Moje deski, kamień Bartosza, a smoła śmierdzi do dziś. Dziadek Grzegorza jeździł tym mostem po sól. A ja przejadę po deski z Brzezin, bo brzoza jest lepsza na łuki, mówi Łukasz.”
  • „Słyszysz? Piła śpiewa! Wicek i Tomek tną od świtu, ja pilnuję koła. Skład drewna jest twój: to ten stos polan przy szopie, na lewo od koła. Podchodzisz i bierzesz, co narosło, siekiery nie trzeba. Jedno drewno co trzy minuty, najwyżej piętnaście naraz, więcej się nie zmieści. Na most trzeba sześćdziesięciu, więc wracaj. Bez ciebie siedziałbym w karczmie do śmierci. Dziękuję ci.”
  • „Uważaj pod borem. Dziki zeszły na południowy skraj boru i ryją pod lasem. Dzik nie ucieka jak wilk, dzik idzie na ciebie. Wit obiecał, że coś z tym zrobi. No, Wit dużo obiecuje.”
  • „Wilki ucichły, słyszysz? Wróciłbym do boru, ale bez tartaku drzewo to tylko drzewo. Jak piła ruszy, wstanę od stołu. Wtedy świat się naprawi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar