Czeladniczka Ksenia
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie dotykaj gablot.”
- „Pojechał. Po kamienie.”
- „Szkło drogie, nawet puste.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Czeladniczka Ksenia kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie dotykaj gablot, puste są, ale szkło drogie. Ksenia, czeladniczka u jubilera. Mistrz Leopold pojechał po kamienie. Trzeci miesiąc jedzie. Pewnie daleko te kamienie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ksenia. Czeladniczka. Za rok byłabym mistrzynią, jakby mistrz wrócił i podpisał. Na razie pilnuję pustych gablot.
- Czym się zajmujesz?
- Poleruję, naprawiam zapinki, wyceniam to, co ludzie przynoszą po babci. Mówię im prawdę. Prawda jest tańsza, niż myśleli.
- Co tu w okolicy?
- Dzielnica kupców. Wszyscy pięknie ubrani i wszyscy komuś winni. Najlepiej ubrani są winni najwięcej.
- Masz rodzinę?
- Ojciec rybak, matka przekupka. Chcieli, żebym wyszła za kupca. Poszłam do kupca na naukę. Prawie to samo, tylko ja zarabiam.
- Czego się boisz?
- Że mistrz nie wróci i rada sprzeda sklep. Razem ze mną i z gablotami. W jednej cenie.
- O czym marzysz?
- Zrobić jeden pierścień od początku do końca. Swój. Z kamieniem, który sama wybiorę. I nikomu go nie sprzedać.
- Co lubisz jeść?
- Wędzony węgorz. Tłusty, drogi i niezdrowy. Wszystko, co dobre, takie jest.
- Smoki istnieją?
- Smocza łuska w pierścieniu? Ponoć lśni jak rubin i nie da się jej porysować. Mistrz by umiał. Ja pewnie też, tylko nikt mi nie przyniesie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Pół na kamienie, pół na nowe szkło do gablot. I kartka na drzwiach: „Mistrzyni Ksenia. Jest na miejscu”.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kupiec przynosi pierścień: ile wart? Jubiler: a ile pan dał? Dużo. To tyle był wart dla pana. Mistrz tak mówił. Ja nie, ja mówię cenę.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Szyba błyszczy, ludzie zaglądają. Szkoda, że nie ma na co.
deszcz: Deszcz. Nikt nie przychodzi pytać o mistrza. Wreszcie spokój.
mgła: Złoto we mgle wygląda jak mosiądz. Ludzie też. - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz. Pewnie chcesz coś wycenić. Wszyscy chcą.
Słyszałam o tobie. Podobno nie kłamiesz. Rzadki kamień.
Ty możesz dotykać gablot. Ale tylko ty. I tylko palcem.
O tobie mówią więcej niż o mistrzu. A o mistrzu mówią dużo. Tylko inaczej. - O sąsiadach
- Krawiec Narcyz: Narcyz zna się na kolorach. Na ludziach nie.
Kopacz Stach: Stach patrzy na mnie w szybie. Głupi marynarz.
Bankier Zachariasz: Zachariasz liczy guziki, jak się denerwuje. Ostatnio liczy cały dzień. Ma dziewięć. Wiem, bo raz mu przyszywałam.
Feliks Wróbel: Feliks przychodzi, żeby nie siedzieć w domu. Siada w kącie i rzuca kośćmi sam ze sobą. Przegrywa.
Inne tematy
- „Narcyz zna się na kolorach. Na ludziach nie. Powiedział mi, że mam oczy jak zmatowiały bursztyn. Myślał, że to komplement. Ja myślę, że ktoś powinien mu pokazać, jak się matowi krawców.”
- „Dobra. Tobie powiem, bo patrzysz, jakbyś i tak wiedział. Mistrz nie pojechał po kamienie. Kto jedzie po kamienie bez płaszcza? Płaszcz wisi na kołku. Lustro, to wielkie, srebrne, w mosiężnej ramie, stoi w warsztacie. Waga, ta mała, złotnicza, którą nosi przy pasie nawet do kościoła, leży na stole. A tamtej nocy słyszałam, jak skrzypi klapa w podłodze warsztatu. Schodził do piwnicy, z latarnią. Kazał mi zamknąć za nim na kłódkę i nie otwierać, póki nie zapuka. Nie zapukał. Trzeci miesiąc nie puka. A ja mówię ludziom „pojechał”, bo tak mi kazał.”
- „Wiesz, z czego się robi pierścień? Ze złota, kamienia i cierpliwości. Złota nie mamy, kamieni nie mamy. Cierpliwości zostało mi na tydzień. Może na dwa.”
- „Stach przychodzi i patrzy na gabloty. Mówię mu, że puste. On mówi, że wie, bo patrzy na mnie w szybie. Głupi marynarz bez statku. Nie mów mu, że mówiłam to z uśmiechem.”
- „Ten płaszcz z zającem… Rogalów, prawda? Haft porządny, nić od Ludmiły, ale zapinka tandetna. Mistrz zrobiłby lepszą. Jak wróci. Jak.”
- „Halszka przyszła do mnie z obrączką, którą nosiła tam, w ciemności, dwa lata. Chciała, żebym ją oczyściła. Oczyściłam. Za darmo, tylko nie mów nikomu, bo mistrz by mnie zabił. Gdyby był.”
- „Chodź za ladę. … Otworzyłam kłódkę od klapy. Klucz noszę na tasiemce, o, tu, razem z kluczem do sklepu. Trzy miesiące nie otworzyłam. Nie dlatego, że mi kazał. Bałam się, że otworzę, a tam nic. Albo że coś. Zejdź ty. Ja potrzymam latarnię na górze. Jak zapukasz trzy razy, wiem, że to ty. Jak nie zapukasz… Zapukaj.”
- „Żyje? … Powtórz. Żyje. Pod kryptą, w starym mieście, trzy miesiące. Ten stary głupiec. Ten… Dobrze. Nie płaczę, szkło drogie, nie chcę go zachlapać. Lustro, mówisz. To weź. Ciężkie, mistrz miał rację, chociaż raz w życiu. Polerowałam je co dzień, bo nic innego do polerowania nie było. Patrz przez nie, nie w oczy. I przyprowadź mi go. Krzyczeć na niego chcę osobiście.”
- „Wrócił. Zamknęłam sklep na cały dzień i krzyczałam na niego. Pół godziny. Potem już nie krzyczałam. … Dziękuję. Nie, nic nie mów. Idź, bo znowu zacznę. Na ciebie też bym nakrzyczała, za to, że tak długo.”
- „Skarb dostał Rogal. Przyszedł do mistrza z pierścieniem do czyszczenia i mistrz wyczyścił za darmo. Za darmo! Po trzech miesiącach w ciemności! Gabloty dalej puste, ale mistrz w domu i chrapie za ścianą. Wolę puste gabloty i chrapanie niż pełne gabloty i ciszę. Tylko mu tego nie mów.”
- „Skarb poszedł do banku. Zachariasz dał mistrzowi pożyczkę na wykup kamieni od Wróbla. Na procent. Pożyczkę z jego własnego… no, nie jego. Niczyjego. „W Brzezinach nawet szczęście ma odsetki”, mówi mistrz. Ja mówię, że mógł o tym pomyśleć, zanim zszedł pod rynek.”
- „Mistrz wziął skarb. Gabloty pełne, pierwszy raz, odkąd tu jestem. Stoję i patrzę. Nic nie mówię. Nie umiem. Trzy miesiące mówiłam ludziom „pojechał po kamienie”. No to przywiózł. Spod rynku. Rękami, które mogły być kamienne. Nie wiem, czy chcę je polerować.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny