Pisarz celny Kalikst
Tylko w dzień, w niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Proszę bardzo.”
- „Proszę nie dotykać ksiąg.”
- „Wszystko zapisane, wszystko w porządku.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pisarz celny Kalikst kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry, dzień dobry, proszę bardzo. Kalikst, pisarz celny. Marcin liczy beczki, ja zapisuję, czyje są i dokąd płyną. Pismo mam staranne, wszyscy mówią. Proszę się nie krępować. Tylko proszę nie dotykać ksiąg. Bardzo proszę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kalikst, pisarz celny, do usług. Do usług rady, oczywiście. Ale i twoich, jeśli rada pozwoli.
- Czym się zajmujesz?
- Zapisuję. Łódź, właściciel, ładunek, dzień wypłynięcia. Starannie, bez kleksów. Kleks w księdze celnej to jak plama na sumieniu. Usuwa się nożykiem.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny są piękne, jak się na nie patrzy z komory. Wszystko przepływa obok, a ja tylko zapisuję. Spokojne życie.
- Masz rodzinę?
- Mama. Mieszka w biedocie, nie chce się przenieść. Mówi, że piszę za ładnie, żeby to było uczciwe. Żartuje, oczywiście.
- Czego się boisz?
- Kleksów. I pytań. Zwłaszcza takich, na które odpowiedź jest gdzieś zapisana.
- O czym marzysz?
- Własny dom w dzielnicy kupców. Z oknem na kanał. Odkładam. Powoli. Uczciwie.
- Co lubisz jeść?
- Lekko. Ryba na parze, bez ości. Ości są jak kleksy, psują całą przyjemność.
- Smoki istnieją?
- Gdyby smok płynął łodzią, zapisałbym go. Ładunek: smok. Dokąd: proszę zapytać smoka.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym do banku. Ach, bank zamknięty. To schowałbym. Gdzie? Tego się nie mówi, nawet grzecznie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kupiec w komorze: nie mam nic do oclenia. Pisarz zapisuje: nic. Cło od niczego: nic. Wszyscy zadowoleni, tylko rada nie. Śmieszne, prawda? Proszę się śmiać ciszej.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie, łodzie płyną, ja piszę. Wszystko w porządku.
deszcz: Deszcz rozmywa atrament na kartkach przy drzwiach. Proszę wchodzić szybko i nie kapać.
mgła: We mgle łodzie stoją, a ja nadrabiam stare wpisy. Lubię mgłę. Mało kto o to pyta. - Co o mnie myślisz?
- Jeszcze cię nie zapisałem. Spokojnie, to nic osobistego.
Twoje imię pada w rozmowach. W księgach jeszcze nie. Proszę się nie martwić.
Zawsze miło cię widzieć. Naprawdę. W komorze nigdy nie kłamię.
O tobie wie całe nabrzeże. Nawet ci, którzy nie powinni nic wiedzieć. Żartuję. Oczywiście. - O sąsiadach
- Celnik Marcin: Celnik liczy beczki, ja liczę ludzi. Ciekawsze.
Pijak Ziutek: Ziutek pisał krzywo, ale wszystko się zgadzało. Ja piszę prosto. Też się zgadza. Prawie zawsze.
Kapitan Radosz: Kapitan Radosz to człowiek porządku. Bardzo go szanuję. Z daleka.
Przewoźnik Gaweł: Gaweł nigdy nie mówi, dokąd płynie. Mówi: dalej. Zapisuję „dalej”. Rada się złości. Ja nie.
Inne tematy
- „Celnik liczy beczki, ja liczę ludzi. Ciekawsze, prawda? Beczka nie kłamie, dokąd płynie. Człowiek prawie zawsze. Dlatego zapisuję dwa razy: co mówi i co ma w łodzi. Ciebie jeszcze nie zapisałem. Proszę się nie martwić.”
- „Najczęściej pytają mnie o jedno: która łódź kiedy płynie. Kupcy, marynarze, żony marynarzy. Wszystkim mówię to samo: księgi są rady, nie moje. Ja jestem tylko ręką, która pisze. Ręka nie wie, co pisze. Prawda?”
- „Ziutek pisał tu przede mną. Mówią, że krzywo. Widziałem jego księgi: krzywo, ale wszystko się zgadzało co do miedziaka. Nigdy mu tego nie powiem. Zacząłby się o mnie martwić.”
- „Herszt Szczupak nie żyje? Doskonale, doskonale. Łodzie popłyną spokojnie. Kupcy przestaną pytać, kto płynie bez straży. Będą pytać mniej. Dużo mniej. Proszę wybaczyć, mam strasznie dużo do przepisania.”
- „Kapitan Radosz był wczoraj w komorze. Oglądał nasze kartki pod światło. Pytał, kto tu pisze tak starannie. Powiedziałem, że wszyscy się staramy. To prawda. Czy mógłbyś odsunąć się od okna? Zasłaniasz mi. Dziękuję. Bardzo dziękuję.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny