Strona gryGraj ▸

Justyna

W deszcz chowa się pod dach.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Justyna kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie stój mi na kładce, pijawki się płoszą. Justyna. Hoduję pijawki, dla szpitala i dla tych, co wierzą w puszczanie krwi. Z Mszaru? … Nic. Pytam, skąd ludzie idą. Taki zwyczaj.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Justyna. Hodowczyni pijawek. Brzmi lepiej, niż jest. Ale brzmi.
Czym się zajmujesz?
Pijawki. Karmię, łowię, sprzedaję. Szpitalowi i paru starym kupcom, co wierzą, że krew trzeba puszczać co miesiąc. Dla mnie mogą co tydzień.
Co tu w okolicy?
Biedota. Chaty na palach, pranie na sznurach, dzieci w wodzie. Nocą ogień i taki jeden uprzejmy, co nic nie widział. Nie pytaj o niego.
Masz rodzinę?
Ojciec w Mszarze, skupiarz. Pisze, że przyjedzie. Od ośmiu lat. Więcej rodziny nie mam. Mam pijawki, one przynajmniej nigdzie się nie wybierają.
Czego się boisz?
Że ojciec przyjedzie. Albo że nie przyjedzie nigdy. Nie umiem wybrać, czego bardziej.
O czym marzysz?
Mieszkać naprawdę tam, gdzie piszę, że mieszkam. Kamienica przy rynku, okno na ratusz. Jedno okno by wystarczyło.
Co lubisz jeść?
Ryba, jak Jadzia odda tanio pod wieczór. Ojciec mówił, że ryba to woda z ośćmi. On nie czuje smaku. Ja czuję. Dlatego mi smakuje.
Smoki istnieją?
Smoki? Ja mam pijawki. Też piją krew, tylko są mniejsze i nie latają. Wolę moje.
Co zrobisz z workiem złota?
Kamienica przy rynku. Żeby ojciec mógł przyjechać i żeby to, co piszę, było prawdą. Po kolei: najpierw kamienica, potem list.
Znasz jakiś dowcip?
Kupiec pyta: drogie te pijawki? Mówię: tańsze niż medyk. A pomogą? Mówię: medyk też nie pomoże. Kupił dwie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Woda ciepła, pijawki tłuste. Ojciec by powiedział: dobry dzień, skóry schną.
deszcz: Deszcz. Kapie mi na łóżko. Przesuwam łóżko, kapie na stół. Przesuwam stół. Mieszkam w kapaniu.
mgła: Mgła. Z biedoty nie widać rynku. Mogę sobie wtedy wyobrazić, że przy nim mieszkam.
Co o mnie myślisz?
Nowa twarz. Z Mszaru? Nic, tylko pytam.
Słyszałam o tobie. Mówią, że bywasz wszędzie. W Mszarze też? Pewnie tak.
Ty jesteś swój. Wiesz, jak mieszkam, i nikomu nie mówisz. Dziękuję.
Pisałam ojcu, czy cię zna. Odpisał, że to ty znasz jego. Cały on.
O sąsiadach
Skupiarz Tadeusz: Mój ojciec. Pachnie szopą i myśli, że ja tego nie pamiętam. Pamiętam. Tęsknię za tym zapachem, wyobrażasz sobie?
Garbarz Dyzma: Dyzma płaci ojcu za skóry mniej, niż są warte. Ojciec nie wie, ja wiem. Rodzinne: oboje milczymy.
Siostra Apolonia: Apolonia kupuje moje pijawki i targuje się o każdy grosz. Uczciwie. Nikt inny się ze mną nie targuje, bo nikt inny nie kupuje.
Paser Szczygieł: Szczygieł jest bardzo uprzejmy i nigdy nic nie widział. W biedocie to zaleta. Gdzie indziej by go powiesili.

Inne tematy

  • „Piszę listy co miesiąc. Że dobrze mi się żyje. Bo dobrze, prawda? Pijawki rosną, dach prawie nie cieknie. Prawie to dużo. Ojciec by powiedział, że prawie to nic. Dlatego o prawie mu nie piszę.”
  • „Mój ojciec jest skupiarzem w Mszarze. Tadeusz. Od ośmiu lat pisze, że przyjedzie po ostatnim zleceniu. A ja mu piszę, że mieszkam w kamienicy przy rynku. Oboje kłamiemy ładnie. Jak go zobaczysz, nic mu nie mów. Dobrze?”
  • „Ta chata jest moja. Pale moje, dach prawie mój, bo płacę radzie za ziemię pod wodą. Za wodę! W Brzezinach płaci się nawet za to, czego nie ma.”
  • „Dyzma płaci ojcu za skóry mniej, niż są warte. Wiem, bo widziałam, za ile je potem sprzedaje. Ojciec nie wie, bo nie przyjeżdża. Ja nie piszę, bo musiałabym napisać, skąd wiem. Z targu. Gdzie stoję, a nie przechodzę jak pani z kamienicy.”
  • „Most stoi. Słyszałam. Ojciec nie ma już wymówki. Wiesz, czego się boję? Nie tego, że nie przyjedzie. Tego, że przyjedzie. I zapuka do kamienicy przy rynku.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny