Józek od lin
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Uwaga na liny!”
- „Wiadro idzie!”
- „Widok za darmo, balia za grosz.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Józek od lin kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uwaga na liny! Józek, od lin. Ciągnę wiadra z gorącą wodą z dołu na górę, tym kołowrotem. Trzydzieści wiader na dzień, a balie dalej zimne, bo goście siedzą w nich do zmierzchu.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Józek! Od lin. Tak mnie wołają, bo na imię mam tak jak połowa chłopaków w Brzezinach. Józek od lin jest jeden.
- Czym się zajmujesz?
- Kołowrót, wiadra, gorąca woda z kotła na dole, prosto do balii na dachu. I zwijanie ręczników, jak pada. I liczenie gołębi, jak nikt nie patrzy.
- Co tu w okolicy?
- Z dachu widać wszystko: rynek, kanały, katedrę, port. Wiem, kto do kogo chodzi, zanim plotka zejdzie na dół. Plotka po schodach idzie wolno.
- Masz rodzinę?
- Ojciec był flisakiem, matka pierze u Wikty. Ja wolę wysoko. Na wodzie byłem raz i mi się nie podobało, bo nic nie widać, jak jesteś na samym dole.
- Czego się boisz?
- Że lina pęknie, kiedy wiadro będzie w połowie drogi. Raz pękła. Wiadro spadło Florkowi przed nos. Florek do dziś mówi, że to było zamachem.
- O czym marzysz?
- Luneta. Prawdziwa, z mosiądzu, jak u kapitanów. Patrzyłbym na łodzie w porcie i zgadywał, co wiozą.
- Co lubisz jeść?
- Obwarzanek z rynku, zjedzony na dachu. Smakuje lepiej, bo wysoko.
- Smoki istnieją?
- Z dachu bym go zobaczył pierwszy. I pierwszy bym uciekał. Po linie, w dół, szybko.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Luneta! I łój na kołowrót. I nowa lina, gruba. I obwarzanki na tydzień.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile wiader trzeba, żeby napełnić balię? Trzydzieści. Ile, żeby Florek dał łój? Żadnego, nie da.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Ręczniki schną w godzinę, balie pełne, widok do samych łąk.
deszcz: Deszcz leje do balii. Goście zadowoleni, ja mokry.
mgła: Mgła. Z dachu widać tylko kawałek dachu. Najgorszy dzień w pracy. - Co o mnie myślisz?
- Chodź, pokażę ci, gdzie jest twój dom. Stąd widać każdy.
Wyglądasz jak ktoś, kto dużo chodzi. Z dachu widziałem cię na rynku.
Pomożesz z wiadrem? Nie? Trudno, i tak dziękuję. - O sąsiadach
- Kajtek z wiadrami: Kajtek nosi na dole, ja ciągnę na górze. Remis.
Łaziebny Florek: Florek żałuje łoju na kołowrót. Kołowrót skrzypi, Florek mówi, że działa.
Masażysta Teofil: Teofil słyszy, jak klnę, choć jestem piętro wyżej. Dlatego klnę ciszej.
Łaziebna Jadwiga: Jadwiga raz wyszła na dach. Powiedziała, że za zimno, i wróciła do pieca. Najkrótsza wizyta w historii.
Inne tematy
- „Stąd widać całe Brzeziny. Rynek jak talerz z kanałem dookoła, katedrę z zielonym dachem, port, a w pogodę nawet łąki za miastem. Ludzie płacą za balię, a ja mam widok za darmo.”
- „Kołowrót skrzypi, bo Florek żałuje łoju. Mówię: daj łój. Mówi: skrzypi, to znaczy, że działa. Jak przestanie skrzypieć, to znaczy, że stanął. Logika łaziebnego.”
- „Kajtek nosi wiadra na dole, ja ciągnę na górze. On mówi, że ma ciężej, bo nosi po schodach. Ja mówię, że mam ciężej, bo nikt nie widzi, ile ciągnę. Remis.”
- „Nocą na dachu latarnie, świetliki nad bagnem i cisza. Tylko kanały chlupią. Raz widziałem łódź bez latarni pod ratuszem. Nikt nie pływa nocą bez latarni, chyba że nie chce być widziany.”
- „Deszcz pada prosto do balii. Goście siedzą dalej, bo gorąca woda z góry i zimna z nieba to podobno zdrowe. Ja się chowam pod daszkiem i zwijam ręczniki.”
- „Coś ci powiem, bo stąd widać więcej niż z dołu. Trzy noce z rzędu łódź bez latarni pod ratuszem, przy samym kanale. Cicho, wiosła owinięte szmatą. Straż? Straż nocą nie pływa. Spytaj Bolesława, on tu przychodzi po służbie.”
- „Łódź już nie pływa. Pod ratuszem stoi strażnik z latarnią całą noc. Wróbel na mnie nie patrzy, a sól na rynku podrożała. Dobrze zrobiliśmy? Chyba dobrze. Chyba.”
- „Łódź dalej pływa, a wczoraj ktoś zostawił mi przy kołowrocie garnek łoju. Bez słowa. Kołowrót nie skrzypi. Dziwnie mi bez tego skrzypienia. Jakbym coś wiedział i udawał, że nie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny