Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Janek
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ojciec jeszcze nie krzyczał. Czeka.”
- „Mama wstaje w nocy i sprawdza, czy oddycham.”
- „Jeszcze tam wrócę. Kiedyś.”
- „Noszę rudę, ojciec kuje. Jak dawniej.”
- „Zszedłem i wyszedłem. Z tobą.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Janek kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „To ty. Tam, na dole, myślałem, że mi się śnisz. Ojciec jeszcze na mnie nie krzyczał. Chyba czeka, aż wyzdrowieję.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Janek. Syn kowala. Ten, co wrócił.
- Czym się zajmujesz?
- Siedzę na beczce i patrzę, jak ojciec kuje. Uczę się. Tak mówię.
Noszę rudę, ojciec kuje. Jak dawniej. Prawie jak dawniej. - Co tu w okolicy?
- Na górze jasno. Za jasno. Na dole człowiek widzi lepiej uszami.
- Masz rodzinę?
- Mama wstaje w nocy i sprawdza, czy oddycham. Ojciec udaje, że nie wie. Wie.
- Czego się boisz?
- Zawału. Tego dźwięku przed zawałem. Słyszę go, jak ktoś trzaśnie drzwiami.
Mniej niż przedtem. Zszedłem z tobą i wyszedłem. Teraz boję się tylko ojca. Jak każdy. - O czym marzysz?
- Wykuć coś sam, od początku do końca. I żeby ojciec nic nie poprawiał. Raz.
- Co lubisz jeść?
- Kluski mamy. Na dole śniły mi się co noc.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Na dole wierzy się we wszystko. Na górze ojciec mówi: kuj. To kuję.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym ojcu nowy miech. Ten, za który wisi Ambrożemu, skrzypi jak sam Ambroży.
- Znasz jakiś dowcip?
- Orkowie zmieniali wartę tak równo, że można było po nich liczyć dni. Najlepszy kalendarz w okolicy. Nie śmieszne? Na dole było.
- O sąsiadach
- Kowal Wojciech: Ojciec jeszcze na mnie nie nakrzyczał. Chyba czeka, aż wyzdrowieję. Nie śpieszę się.
Marta: Mama wychodzi na plac. Na plac! Całą zimę nie wyszła z domu.
Przekupka Halina: Halina pyta mnie o kopalnię, a za godzinę całe miasto wie więcej, niż tam było.
Inne tematy
- „Muszę tam wrócić. Po rudę, bo ojciec bez rudy stygnie, i po siebie, bo tam zostałem. Sam nie zejdę, nogi mi nie chcą. Z tobą zejdę. Pójdziesz?”
- „Byłem. Zszedłem i wyszedłem, słyszysz? Ojciec kuje od świtu, ruda idzie, a ja noszę. A mama stoi na placu, codziennie, chyba że leje. Na placu!”
- „Chcesz wiedzieć, jak tam było? Orkowie zawalili korytarz, kiedy zszedłem po rudę. Siedziałem w ciemności i liczyłem dni po tym, jak zmieniali wartę. Doliczyłem do czterdziestu i przestałem.”
- „Powiem ci coś. Ta żyła za zawałem jest najlepsza w całej kopalni. Ojciec o tym wie. Dlatego tam chodziłem, choć zabraniał.”
- „Muszę ci coś powiedzieć, póki pamiętam, bo w domu brzmi to jak gorączka. Jak siedziałem w ciemności za zawałem, słyszałem kucie. Spod ziemi, głębiej niż orkowe chodniki. Nie orkowe, orkowie biją kilofem jak w bęben, na dwa. To było równo, cierpliwie, i ktoś przy tym śpiewał. Po naszemu. Słów nie słyszałem, ale melodię tak, mama śpiewa taką przy praniu. Stukałem mu w skałę co wieczór, a on chyba słyszał. W Królestwie orków, pod kopalniami, za moją celą jest drugi zawał, stary, a za nim zejście w dół, ciągnęło stamtąd zimnem. Kilof Mateusza go przebije. Ja tam nie pójdę. Ty możesz.”
- „Słyszałem, że wyciągnąłeś ludzi z klatek, tam na dole. Byli tacy, których znałem? Z Mszaru? … Nie mów jeszcze. Najpierw powiedz, czy ten, co śpiewał przy kopaniu, żyje. Bo jak żyje, to chcę mu podziękować. Czterdzieści dni miałem dla kogo stukać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar