Strona gryGraj ▸
Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić

Janek

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

  • „Ojciec jeszcze nie krzyczał. Czeka.”
  • „Mama wstaje w nocy i sprawdza, czy oddycham.”
  • „Jeszcze tam wrócę. Kiedyś.”
  • „Noszę rudę, ojciec kuje. Jak dawniej.”
  • „Zszedłem i wyszedłem. Z tobą.”

Rozmowa

Spoiler: co mówi Janek kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „To ty. Tam, na dole, myślałem, że mi się śnisz. Ojciec jeszcze na mnie nie krzyczał. Chyba czeka, aż wyzdrowieję.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Janek. Syn kowala. Ten, co wrócił.
Czym się zajmujesz?
Siedzę na beczce i patrzę, jak ojciec kuje. Uczę się. Tak mówię.
Noszę rudę, ojciec kuje. Jak dawniej. Prawie jak dawniej.
Co tu w okolicy?
Na górze jasno. Za jasno. Na dole człowiek widzi lepiej uszami.
Masz rodzinę?
Mama wstaje w nocy i sprawdza, czy oddycham. Ojciec udaje, że nie wie. Wie.
Czego się boisz?
Zawału. Tego dźwięku przed zawałem. Słyszę go, jak ktoś trzaśnie drzwiami.
Mniej niż przedtem. Zszedłem z tobą i wyszedłem. Teraz boję się tylko ojca. Jak każdy.
O czym marzysz?
Wykuć coś sam, od początku do końca. I żeby ojciec nic nie poprawiał. Raz.
Co lubisz jeść?
Kluski mamy. Na dole śniły mi się co noc.
Smoki istnieją?
Smoki? Na dole wierzy się we wszystko. Na górze ojciec mówi: kuj. To kuję.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym ojcu nowy miech. Ten, za który wisi Ambrożemu, skrzypi jak sam Ambroży.
Znasz jakiś dowcip?
Orkowie zmieniali wartę tak równo, że można było po nich liczyć dni. Najlepszy kalendarz w okolicy. Nie śmieszne? Na dole było.
O sąsiadach
Kowal Wojciech: Ojciec jeszcze na mnie nie nakrzyczał. Chyba czeka, aż wyzdrowieję. Nie śpieszę się.
Marta: Mama wychodzi na plac. Na plac! Całą zimę nie wyszła z domu.
Przekupka Halina: Halina pyta mnie o kopalnię, a za godzinę całe miasto wie więcej, niż tam było.

Inne tematy

  • „Muszę tam wrócić. Po rudę, bo ojciec bez rudy stygnie, i po siebie, bo tam zostałem. Sam nie zejdę, nogi mi nie chcą. Z tobą zejdę. Pójdziesz?”
  • „Byłem. Zszedłem i wyszedłem, słyszysz? Ojciec kuje od świtu, ruda idzie, a ja noszę. A mama stoi na placu, codziennie, chyba że leje. Na placu!”
  • „Chcesz wiedzieć, jak tam było? Orkowie zawalili korytarz, kiedy zszedłem po rudę. Siedziałem w ciemności i liczyłem dni po tym, jak zmieniali wartę. Doliczyłem do czterdziestu i przestałem.”
  • „Powiem ci coś. Ta żyła za zawałem jest najlepsza w całej kopalni. Ojciec o tym wie. Dlatego tam chodziłem, choć zabraniał.”
  • „Muszę ci coś powiedzieć, póki pamiętam, bo w domu brzmi to jak gorączka. Jak siedziałem w ciemności za zawałem, słyszałem kucie. Spod ziemi, głębiej niż orkowe chodniki. Nie orkowe, orkowie biją kilofem jak w bęben, na dwa. To było równo, cierpliwie, i ktoś przy tym śpiewał. Po naszemu. Słów nie słyszałem, ale melodię tak, mama śpiewa taką przy praniu. Stukałem mu w skałę co wieczór, a on chyba słyszał. W Królestwie orków, pod kopalniami, za moją celą jest drugi zawał, stary, a za nim zejście w dół, ciągnęło stamtąd zimnem. Kilof Mateusza go przebije. Ja tam nie pójdę. Ty możesz.”
  • „Słyszałem, że wyciągnąłeś ludzi z klatek, tam na dole. Byli tacy, których znałem? Z Mszaru? … Nie mów jeszcze. Najpierw powiedz, czy ten, co śpiewał przy kopaniu, żyje. Bo jak żyje, to chcę mu podziękować. Czterdzieści dni miałem dla kogo stukać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar