Cień sternika Ktesiosa
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Trzy liny od pomostu.”
- „Ster mi się śni.”
- „Wir wciąga trzy razy na dobę.”
Prośby
- Sternik pyta o córkę (poziom 90)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cień sternika Ktesiosa kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ster mi się śni. Tu się nic nikomu nie śni, a mnie ster. Ktesios, rybak z Pelorii. Na jeden rejs najęli mnie za sternika, bo znałem wir. Na „Halię”. Utonąłem trzy liny od pomostu. Trzy liny. Dopłynąłbym wpław, gdybym umiał pływać. Rybak, a nie umiał.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ktesios, rybak z Pelorii. Na jeden rejs sternik „Halii”. Na zawsze utopiony trzy liny od pomostu.
- Czym się zajmujesz?
- Łowiłem przy porcie, jak wszyscy. Wir znałem na pamięć, dlatego mnie najęli. Wir znałem. Burzy nie.
- Co tu w okolicy?
- Łąki. Sucho. Całe życie na mokro, a teraz sucho na wieczność. Jak zamknę oczy, słyszę wodę pod pomostem. Jak otworzę, asfodele.
- Masz rodzinę?
- Córka, Lampito. Miała sześć lat. Żona umarła wcześniej, przy porodzie, i mała została z ciotką. Teraz jest kapłanką, mówią nowi. Mądra. Pewnie nie lubi morza. Słusznie.
- Czego się boisz?
- Że Lampito myśli, że to morze mnie zabrało. Morze zabrało tylko to, co mu obiecano. Mnie zabrała dola w srebrze.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś kupił jej niebieską chustę. Nie musi wiedzieć od kogo.
- Co lubisz jeść?
- Sardynki z rusztu na pomoście, prosto z łodzi. Z cytryną, jak była. Bez, jak nie było.
- Smoki istnieją?
- Na morzu smoków nie ma. Jest wir, syreny i ludzie, co obiecują za dużo. Wystarczy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Srebro już raz wziąłem. Starczy mi na wieczność.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta rybak sternika: czemu nie umiesz pływać? A sternik: bo jak umiesz, to masz po co skakać. Ja nie umiałem. Dowcip się nie udał.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Na górze słońce? Dobry wiatr na połów. Wypływaj rano, wir śpi do południa.
deszcz: Deszcz to nic. Gorzej, jak wieje od południa. Od południa przyszła tamta burza.
mgła: We mgle nie wypływaj. Słyszysz? Nie wypływaj. My wypłynęliśmy w taką, a za nią szła burza. - Co o mnie myślisz?
- Żywy, z góry. Pachniesz solą? Nie, kurzem. Szkoda.
Nowi mówią, że chodzisz wszędzie. Do portu też? Popatrz kiedyś nocą w wodę pod pomostem.
Ufam ci. Masz oczy sternika, patrzysz, zanim skręcisz.
O tobie śpiewają w porcie, mówią nowi. Niech śpiewają. Byle nie o rejsie, który się nie udał. - Co słychać?
- Kostas wiązał w powietrzu węzeł. Ładny. Szkoda, że go nie widać.
Nowi gadają, że wir w cieśninie dalej wciąga trzy razy na dobę. Dobrze. Coś się nie zmienia.
Śnił mi się ster. Tu się nie śni nic, a mnie ster. - O sąsiadach
- Kapłanka Ateny Lampito: Moja mała. Kapłanka. Mądrzejsza od ojca, dzięki bogom, nie wiem którym.
Kapłan Posejdona Nerites: Kapitan. Młody był, teraz stary, w szacie. Rzucał obole do wody. Nie mam do niego żalu. Mam do siebie.
Rybak Glaukos: Glaukos? Mały był, jak odpływaliśmy, nosił mi wiadra z rybami. Mówią, że stracił syna w morzu. Morze bierze z każdej rodziny po trochu.
Cień Kostasa: Góral. On spadł z góry, ja utonąłem w porcie. Kwita.
Charon: Wziął trzy mokre obole i nie powiedział ani słowa. Jak dobry kapitan.
Cień Timona: Ten od osła? Śmieszny człowiek. Przy nim zapominam o sterze. Na chwilę.
Inne tematy
- „Halia miała wypłynąć pierwsza wiosną. Miasto obiecało ją morzu, z całym ładunkiem, cały port o tym wiedział. Kapitan był młody, ładunek drogi. Postanowił popłynąć na południe, sprzedać i wrócić, zanim ktoś policzy. Morze policzyło szybciej.”
- „Ciało mam na dnie przy porcie, nikt go nie wyłowił, obola nikt mi do ust nie włożył. A jednak przepłynąłem. Co wiosnę ktoś rzucał do wody przy pomoście trzy obole. Charon mówi, że przyszły słone i mokre, ale przyjął. Na trzeci rok uzbierało się na nas trzech. Wiem, kto rzucał.”
- „Powiem ci, czego nie mówi nikt na górze. Kapitan nie płynął sam. Każdy z nas trzech wziął dolę z góry, srebrem. Wiedzieliśmy, co komu obiecano. Ja za swoją miałem kupić małej sukienkę na święto Ateny. Niebieską. Nie zdążyłem nawet zapłacić krawcowej.”
- „Kapitan przeżył. Wiem, kim jest i gdzie stoi. Nosi teraz szatę kapłana przy pomoście i dźwiga to sam, jakby nas tam nie było. Głupi. Długu nie nosi się samemu, tak samo jak sieci. Jak go spotkasz, powiedz mu, że srebro wzięło trzech, nie jeden.”
- „Jak zobaczysz moją małą, Lampito, powiedz jej jedno. Że sukienka miała być niebieska. Tylko tyle. Wiem od nowych, że jest duża, kapłanka, mądra. Ale wtedy miała sześć lat i bardzo chciała niebieską.”
- „Nowi mówią, że port poszedł pod sowę. Dziesiąta ryba na akropol, do świątyni. Do mojej małej. Ha. Całe życie oddawałem morzu wszystko, a teraz morze oddaje dziesiątą rybę mojej córce. Niech je. Niech je dobrze.”
- „Słyszałem od nowych: przystań wolna, a kapitan sam zapłaci za pierwszy ładunek i sam go wyrzuci za burtę. Halia może spać, mówią. Tu nikt nie śpi. Ale coś mi zeszło z piersi, jak kamień z sieci. Dwadzieścia lat trzymałem ten kamień.”
- „Miasto samo, bez bogów. Dług dalej wisi, mówią nowi, a morze czeka. My trzej też czekamy, na Łąkach, aż ktoś go spłaci. Tylko nie wiem, czy wtedy coś się zmieni, czy po prostu przestaniemy czekać. Na jedno by wyszło.”
Kategorie: Mieszkańcy · Hades