Strona gryGraj ▸

Cień sternika Ktesiosa

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Cień sternika Ktesiosa kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ster mi się śni. Tu się nic nikomu nie śni, a mnie ster. Ktesios, rybak z Pelorii. Na jeden rejs najęli mnie za sternika, bo znałem wir. Na „Halię”. Utonąłem trzy liny od pomostu. Trzy liny. Dopłynąłbym wpław, gdybym umiał pływać. Rybak, a nie umiał.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Ktesios, rybak z Pelorii. Na jeden rejs sternik „Halii”. Na zawsze utopiony trzy liny od pomostu.
Czym się zajmujesz?
Łowiłem przy porcie, jak wszyscy. Wir znałem na pamięć, dlatego mnie najęli. Wir znałem. Burzy nie.
Co tu w okolicy?
Łąki. Sucho. Całe życie na mokro, a teraz sucho na wieczność. Jak zamknę oczy, słyszę wodę pod pomostem. Jak otworzę, asfodele.
Masz rodzinę?
Córka, Lampito. Miała sześć lat. Żona umarła wcześniej, przy porodzie, i mała została z ciotką. Teraz jest kapłanką, mówią nowi. Mądra. Pewnie nie lubi morza. Słusznie.
Czego się boisz?
Że Lampito myśli, że to morze mnie zabrało. Morze zabrało tylko to, co mu obiecano. Mnie zabrała dola w srebrze.
O czym marzysz?
Żeby ktoś kupił jej niebieską chustę. Nie musi wiedzieć od kogo.
Co lubisz jeść?
Sardynki z rusztu na pomoście, prosto z łodzi. Z cytryną, jak była. Bez, jak nie było.
Smoki istnieją?
Na morzu smoków nie ma. Jest wir, syreny i ludzie, co obiecują za dużo. Wystarczy.
Co zrobisz z workiem złota?
Srebro już raz wziąłem. Starczy mi na wieczność.
Znasz jakiś dowcip?
Pyta rybak sternika: czemu nie umiesz pływać? A sternik: bo jak umiesz, to masz po co skakać. Ja nie umiałem. Dowcip się nie udał.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Na górze słońce? Dobry wiatr na połów. Wypływaj rano, wir śpi do południa.
deszcz: Deszcz to nic. Gorzej, jak wieje od południa. Od południa przyszła tamta burza.
mgła: We mgle nie wypływaj. Słyszysz? Nie wypływaj. My wypłynęliśmy w taką, a za nią szła burza.
Co o mnie myślisz?
Żywy, z góry. Pachniesz solą? Nie, kurzem. Szkoda.
Nowi mówią, że chodzisz wszędzie. Do portu też? Popatrz kiedyś nocą w wodę pod pomostem.
Ufam ci. Masz oczy sternika, patrzysz, zanim skręcisz.
O tobie śpiewają w porcie, mówią nowi. Niech śpiewają. Byle nie o rejsie, który się nie udał.
Co słychać?
Kostas wiązał w powietrzu węzeł. Ładny. Szkoda, że go nie widać.
Nowi gadają, że wir w cieśninie dalej wciąga trzy razy na dobę. Dobrze. Coś się nie zmienia.
Śnił mi się ster. Tu się nie śni nic, a mnie ster.
O sąsiadach
Kapłanka Ateny Lampito: Moja mała. Kapłanka. Mądrzejsza od ojca, dzięki bogom, nie wiem którym.
Kapłan Posejdona Nerites: Kapitan. Młody był, teraz stary, w szacie. Rzucał obole do wody. Nie mam do niego żalu. Mam do siebie.
Rybak Glaukos: Glaukos? Mały był, jak odpływaliśmy, nosił mi wiadra z rybami. Mówią, że stracił syna w morzu. Morze bierze z każdej rodziny po trochu.
Cień Kostasa: Góral. On spadł z góry, ja utonąłem w porcie. Kwita.
Charon: Wziął trzy mokre obole i nie powiedział ani słowa. Jak dobry kapitan.
Cień Timona: Ten od osła? Śmieszny człowiek. Przy nim zapominam o sterze. Na chwilę.

Inne tematy

  • „Halia miała wypłynąć pierwsza wiosną. Miasto obiecało ją morzu, z całym ładunkiem, cały port o tym wiedział. Kapitan był młody, ładunek drogi. Postanowił popłynąć na południe, sprzedać i wrócić, zanim ktoś policzy. Morze policzyło szybciej.”
  • „Ciało mam na dnie przy porcie, nikt go nie wyłowił, obola nikt mi do ust nie włożył. A jednak przepłynąłem. Co wiosnę ktoś rzucał do wody przy pomoście trzy obole. Charon mówi, że przyszły słone i mokre, ale przyjął. Na trzeci rok uzbierało się na nas trzech. Wiem, kto rzucał.”
  • „Powiem ci, czego nie mówi nikt na górze. Kapitan nie płynął sam. Każdy z nas trzech wziął dolę z góry, srebrem. Wiedzieliśmy, co komu obiecano. Ja za swoją miałem kupić małej sukienkę na święto Ateny. Niebieską. Nie zdążyłem nawet zapłacić krawcowej.”
  • „Kapitan przeżył. Wiem, kim jest i gdzie stoi. Nosi teraz szatę kapłana przy pomoście i dźwiga to sam, jakby nas tam nie było. Głupi. Długu nie nosi się samemu, tak samo jak sieci. Jak go spotkasz, powiedz mu, że srebro wzięło trzech, nie jeden.”
  • „Jak zobaczysz moją małą, Lampito, powiedz jej jedno. Że sukienka miała być niebieska. Tylko tyle. Wiem od nowych, że jest duża, kapłanka, mądra. Ale wtedy miała sześć lat i bardzo chciała niebieską.”
  • „Nowi mówią, że port poszedł pod sowę. Dziesiąta ryba na akropol, do świątyni. Do mojej małej. Ha. Całe życie oddawałem morzu wszystko, a teraz morze oddaje dziesiątą rybę mojej córce. Niech je. Niech je dobrze.”
  • „Słyszałem od nowych: przystań wolna, a kapitan sam zapłaci za pierwszy ładunek i sam go wyrzuci za burtę. Halia może spać, mówią. Tu nikt nie śpi. Ale coś mi zeszło z piersi, jak kamień z sieci. Dwadzieścia lat trzymałem ten kamień.”
  • „Miasto samo, bez bogów. Dług dalej wisi, mówią nowi, a morze czeka. My trzej też czekamy, na Łąkach, aż ktoś go spłaci. Tylko nie wiem, czy wtedy coś się zmieni, czy po prostu przestaniemy czekać. Na jedno by wyszło.”
Kategorie: Mieszkańcy · Hades