Cień Timona
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Obola nie mam, ale humor mam.”
- „Timon. Od osła.”
- „Gryfa nie było. Wino było.”
- „Jeszcze raz o ośle?”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cień Timona kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „O! Żywy! Nie bój się, ja nic nie robię, ja tylko stoję. Timon Nieustraszony, pogromca gry… Nie. Przepraszam. Odruch. Timon. Spadłem z osła. Na prostej drodze, po winie. Tu na brzegu każdy mówi prawdę, bo Charon i tak wie, ale ja się ciągle mylę na początku.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Timon. Mąż Dafne. W pieśni Nieustraszony, pogromca gryfa. Naprawdę pogromca nikogo, bo nawet koza przeżyła.
- Masz rodzinę?
- Dafne. Tylko Dafne. Dzieci nie mieliśmy, mieliśmy gaj po dziadku i osła. Dzieci pewnie wdałyby się we mnie i też spadałyby z osłów.
- Czego się boisz?
- Że Dafne zapamięta mnie z pieśni. Nie z drogi, nie z tłoczni, tylko z tej zwrotki o gryfie. To byłoby gorsze niż Acheron.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z oliwą Dafne i wino. Głównie wino. Teraz nic nie jem i powiem ci, że nie brakuje mi jedzenia. Brakuje mi tego, jak się rwie chleb.
- Smoki istnieją?
- Gryfów nie ma, to wiem na pewno, sprawdziłem całym sobą. Smoki? Pewnie też ktoś spadł z osła i rapsod był w pobliżu.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Obol. Jeden. Reszta dla Dafne, na nową tłocznię, bo stara skrzypi.
- Znasz jakiś dowcip?
- Co mówi koza, jak heros spada z osła? Nic, ucieka. Co mówi osioł? Ryczy. Co mówi heros? Leży. A co mówi pieśń? O, pieśń mówi najwięcej.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ostatnią pogodę pamiętam piękną, gwiazdy jak groch. Leżałem na plecach i patrzyłem. Dobrze się leżało, tylko krótko.
deszcz: Na górze pada? Oliwki się cieszą. Dafne też, bo nikt nie przychodzi pytać o mnie.
mgła: Mgła? Tu jej nie ma. Tu to my jesteśmy trochę jak mgła. - Co o mnie myślisz?
- Żywy! Ale masz szczęście. Nie, serio, ciesz się, póki możesz.
Nowi mówią o tobie. Że chodzisz tam, gdzie nikt nie chodzi. Jak ja po winie.
Dobry z ciebie człowiek. Dafne by cię polubiła, ona lubi tych, co nie kłamią.
Śpiewają o tobie? Biedaku. Uważaj na zwrotkę o gryfie. - Co słychać?
- Nowy cień przyszedł i mówił, że widział mnie na wazie. Z gryfem. Teraz to już na zawsze.
Tamten skąpy dalej trzyma obola w pięści. Mówi, że to inwestycja.
Opowiedziałem znowu o ośle. Ktoś się zaśmiał. Dzień udany. - O sąsiadach
- Dafne: Najlepsza kobieta na wyspie. I najbardziej na mnie zła. Należało mi się, wszystko co do kropli.
Rapsod Melitos: Za życia śpiewał w karczmie, teraz śpiewa o mnie. Awans dla mnie, degradacja dla prawdy.
Heros Aristeas: Pił ze mną tamtego wieczoru. To on pierwszy zaśpiewał o gryfie, jeszcze na stypie. Zawsze lubił wymyślać potwory. Hm. Zawsze.
Garncarz Pamfilos: Ma mojego osła? Dobrze. Pamfilos jest łagodny, a Akakios zasłużył na łagodność.
Charon: Charon mnie lubi. Nie mówi tego, ale jak przepływał, to zawsze bliżej mojego brzegu.
Cień Kostasa: Kostas z gór. Spokojny jak kamień. Słucha o ośle i się nie śmieje, więc opowiadam mu częściej. Do skutku.
Nekrofor Dorion: Nekrofor z góry. Podobno trzyma moją urnę. Niech ją trzyma wysoko, nie przy ziemi. Jak już spadać, to nie z półki.
Inne tematy
- „Obola nie mam. Dafne nie włożyła. Nie mam żalu, naprawdę. Pewnie myślała, że herosów wiozą bogowie, bo tak śpiewają. Bogowie nikogo nie wiozą. Wiezie Charon. Za obola.”
- „Wiesz, co jest najgorsze? Nie to, że spadłem. To, że Akakios się potem tak przejął. Stał nade mną i ryczał jak dziecko. Osioł. A ja nic, leżę, patrzę w gwiazdy i myślę: no, Timonie, to by było na tyle.”
- „Na tym brzegu stoją sami tacy jak ja. Jeden czeka trzydzieści lat, bo syn przegrał jego obola w kości na stypie. Drugi był taki skąpy, że sam wyjął sobie monetę z ust i schował do pięści, na wszelki wypadek. Pięść mu zesztywniała. Mówi, że to inwestycja.”
- „Nowi, co schodzą z góry, poznają mnie i od razu: „To ty, od gryfa?”. Mówię: od osła. Nie wierzą. Pieśń ma tu większe wzięcie niż ja. Najgorzej, że jeden widział mnie na wazie. Na wazie! Z mięśniami, których nie miałem nawet na weselu.”
- „Dafne cię przysłała? Śnię się jej? Ja jej? No proszę. … Jak ona? Dalej się śmieje na pieśniach? A gaj, oliwki po dziadku? Tłocznia skrzypi? A Akakios żyje? Wozi garnki u garncarza? No to ma lepiej ode mnie. … Wiesz co? Obol by mi się przydał, nie powiem, nogi mam już jak z drewna. Ale wolałbym ją jeszcze raz zobaczyć, niż przepłynąć. Raz. Powiedziałbym jej tylko jedno zdanie.”
- „Idę, idę. Cienie wolno chodzą po schodach. Nie mamy ciężaru, a bez ciężaru człowiek nie wie, gdzie postawić nogę. Głupie, nie? Całe życie chciałem być lżejszy. Dafne mówiła, że to od wina.”
- „Patrz! Łąki! Kwiaty blade jak twaróg, a ludzie normalni, nikt nie śpiewa! Opowiedziałem im o Akakiosie. Wszystkim. Trzy razy. Śmieją się za każdym razem, bo tu się zapomina, co się słyszało. Najlepsza publiczność, jaką miałem. Powiedz Dafne, że przepłynąłem. I że obol pachniał winem, Charon kręcił nosem.”
- „Mam tu sąsiada, Kostasa, górala. Spokojny jak skała. Słucha o ośle i się nie śmieje. Mówi tylko: „Dobrze, że z osła, a nie z góry”. Ma rację. Z osła przynajmniej nisko.”
Kategorie: Mieszkańcy · Hades