Strona gryGraj ▸

Persefona

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Persefona kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ciszej. W pałacu ktoś śpi lekko. Kore. Albo Persefona. Sama nie wiem, jak mam się teraz nazywać. Matka na górze mówi, że jestem jej. On tutaj mówi, że jego. Stoję przy bramie, bo brama to jedyne miejsce, które nie jest ani tu, ani tam.”

Odpowiedzi na pytania

Co tu w okolicy?
Pałac z czarnego kamienia, Nekropolia herosów, pies przy bramie, a niżej Styks. Tu wszystko jest ciemne i równe. Na górze wszystko krzywe i jaskrawe. Lubię oba. Nikomu tego nie mówię.
Masz rodzinę?
Matka, która kocha za mocno. Mąż, który kocha za cicho. Ojciec, który obiecał mnie bratu i nikogo nie zapytał. Zwykła rodzina, tylko większa.
Czego się boisz?
Że ktoś kiedyś opowie moją historię i znowu nie będzie w niej mnie. Tylko matka, mąż i kosz.
O czym marzysz?
Jeden dzień, w którym nikt nie mówi „moja”. Ani matka, ani mąż. Tylko ja mówię: moja. O sobie.
Co lubisz jeść?
Granat. Wiem, wiem. Ale naprawdę jest dobry. Kwaśny, słodki i trzeba się przy nim napracować. Jak przy wszystkim, co warte.
Smoki istnieją?
Na dole mamy węże, Erynie i psa o trzech głowach. Smoka nie potrzebujemy. Wy na górze macie smoki, bo nie macie nas.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto jest pod ziemią, wiesz? Każda grudka. Mąż ma go więcej niż wszyscy bogowie razem. Nikt nas przez to nie lubi bardziej.
Znasz jakiś dowcip?
Matka pyta: co tam jadłaś? Ja: nic, mamo, sześć pestek. Matka: to jest nic? No właśnie. Od tego się wszystko zaczęło.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Na górze słońce? Narcyzy wtedy pachną aż tutaj. Albo mi się wydaje.
deszcz: Deszcz na górze to dobra wiadomość. Woda schodzi w dół i opowiada mi, co widziała.
mgła: Matka nie lubi mgły, bo mnie w niej szukała. Ja lubię. We mgle nikt nie wie, czyja jesteś.
Co o mnie myślisz?
Żywy przy bramie umarłych. Odważny albo zgubiony.
Słyszałam o tobie od cieni. Mówią, że słuchasz. Rzadki dar u żywych.
Ufam ci. Nie mówię tego mężowi, bo by się zdziwił.
Twoje imię znają tu wszyscy. Kiedyś przyjdziesz na dobre. Usiądziesz blisko, dopilnuję.
Co słychać?
Pies przy bramie warczał dziś na cień herosa. Herosi zawsze myślą, że wpuszczą ich pierwszych.
Erynie przyniosły nowe imię. Ktoś na górze złamał słowo. Zawsze ktoś.
Granat przy bramie dojrzał. Tu zawsze dojrzały. To trochę nudne.
O sąsiadach
Charon: Przewoźnik. Raz zapłaciłam mu pestką granatu zamiast obola. Przyjął. Do dziś nie wiem, czy z grzeczności.
Nimfa Styks: Ta od przysiąg. Przy niej nie kłamie nikt, nawet ja. Dlatego rzadko do niej chodzę.
Tytan Japet: Stary tytan pod nami. Krzyczy na Zeusa przez kraty. Mąż każe go zostawić w spokoju. Zostawiam. Czasem słucham.
Hades: Mój mąż. Milczy tak, że słychać, jak myśli. Na górze nikt nie umie tak milczeć.
Kapłan Hermon: Kapłan z góry. Karmił psa każdą głowę osobno. Dobry człowiek, za smutny jak na kogoś, kto służy mojemu mężowi.
Kapłanka Demeter Metaneira: Kapłanka matki. Woła moje imię na polu. Słyszę. Nie odpowiadam. Nie umiem odpowiedzieć tak, żeby zrozumiała.
Kora: Mała z agory nosi moje dawne imię. Niech wraca do domu na kolację. Niech zawsze wraca.

Inne tematy

  • „Słyszałeś o koszu z narcyzami? Postawiłam go równo. Żeby matka nie myślała, że upuściłam go ze strachu. Nie bałam się. Pierwszy raz w życiu nie bałam się niczego.”
  • „Sześć pestek. Liczyłam. Ludzie myślą, że jak się je, to się nie myśli. Ja myślałam przy każdej. Jedna za zimę. Jedna za ciszę. Jedna za to, że nikt mi tu nie mówi, jak mam rosnąć. Dalej nie powiem. Trzy zostaw sobie na zagadkę.”
  • „Moje imię wymawia się tu cicho, tak jak jego. Kery, Erynie, nawet umarli herosi stają, kiedy przechodzę. Matka mówi, że mnie zamknęli. Raczej to oni zamknęli się przede mną. Powiedz jej, jeśli zapyta. Nie zapyta.”
  • „Na górze jęczmień nie wzeszedł, wiem. Głodni przychodzą tu wcześniej, niż powinni. Staję przy bramie i patrzę im w twarze. Nie odwracam oczu. Królowa nie może odwracać oczu od tego, co kosztuje jej korona.”
  • „Wiesz, jak pachnie wiosna, kiedy wychodzi się po pół roku spod ziemi? Mokrą korą i mlekiem. Matka czeka na schodach z plackiem jęczmiennym i płacze, zanim zdążę coś powiedzieć. Na dole mąż czeka z granatem i milczy. Dwa rodzaje czekania. Lubię oba, tylko inaczej.”
  • „Hermes odprowadza mnie po schodach. Gada całą drogę, żebym nie zauważyła, że to schody w dół. Zauważam. Ale gadanie lubię. Na dole nikt nie gada.”
  • „Stoję przy bramie i czekam, aż ktoś na górze powie, czyja jestem. A potem przypominam sobie, że sama wyjęłam te pestki. Chyba czekam, aż ktoś zapyta mnie. Długo czekam.”
  • „Peloria powiedziała, że nie wybiera. Wiesz, co to dla mnie znaczy? Że matka i mąż będą się kłócić dalej, a ja dalej będę stać w bramie. Miasto umyło ręce. Ja nie mam gdzie umyć, tu jest tylko Styks, a do Styksu rąk się nie wkłada.”
  • „W pałacu mówią, że ktoś wyprowadził cień na górę. Ty? Mąż jest zły, pierwszy raz od lat podniósł głos. Ja nie. Kiedyś pewien żywy wyprowadzał stąd żonę. Grał tak, że płakały kamienie, a na ostatnim stopniu się obejrzał. Ty się nie obejrzałeś. Ładnie.”
  • „Pies nie żyje. Karmiłam go granatem, kiedy nikt nie patrzył, każdą głowę po pestce. Hermon myśli, że to on jeden był dla niego dobry. Był. Ja też. Pies miał dwoje dobrych ludzi. I ciebie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria