Strona gryGraj ▸

Cień Kostasa

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Cień Kostasa kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siadaj. Tu nikt się nie spieszy, bo nie ma dokąd. Kostas, z Kaliwii, spod góry. Byłem przewodnikiem, prowadziłem pielgrzymów pod sam Tron. Żona kręciła liny, najlepsze na całej górze. Ja tylko na nich wisiałem.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kostas z Kaliwii. Przewodnik, mąż Eudory. Byłem. Jestem. Na Łąkach to jedno.
Czym się zajmujesz?
Prowadziłem pielgrzymów pod Tron, przez Złą Drabinę, a zimą pasłem owce. Tu nikogo nie prowadzę i ręce drżą mi z nudów. Wiążę węzły z niczego. Patrz. Ósemka. Nie widać, ale jest.
Co tu w okolicy?
Asfodele, sufit, źródło Lete i ludzie, co grają w kości bez kości. Spokojnie. Za płasko jak na górala. Najwyżej tu jest krzesło przy źródle.
Masz rodzinę?
Eudora. Kręci liny w Kaliwii. Dzieci nam nie dano, dano nam górę: kozy, owce i jej liny, każda z imieniem. Najlepsza nazywała się Kostas. Mówiła, że jak mnie nie ma w domu, to przynajmniej ta trzyma.
Czego się boisz?
Że Eudora pójdzie na Złą Drabinę sama, sprawdzić. Ona taka jest. Jak coś pęknie, idzie zobaczyć dlaczego.
O czym marzysz?
Żeby na Drabinie wisiał nowy łańcuch, porządny, i żeby ludzie chodzili na szczyt jak dawniej, ze śpiewem. I żeby Eudora sprzedawała im liny drożej, bo zasłużyła.
Co lubisz jeść?
Ser z Kaliwii, twardy, z ziołami z boru. I zupa Eudory z soczewicy, zawsze przypalona. Przypalona smakowała najlepiej. Nigdy jej tego nie powiedziałem.
Smoki istnieją?
Na górze są gryfy, Chimera i giganci. Smoka nie widziałem. Ale na górze nie mówi się nie, bo góra zaraz pokaże, że jest inaczej.
Co zrobisz z workiem złota?
Konopie dla Eudory na dziesięć lat naprzód. I izba z oknem na wschód, żeby przy pleceniu miała słońce na ręce.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi nizinny do górala i pyta: daleko na szczyt? Góral: jak pójdziesz, to daleko, jak spadniesz, to blisko. U nas to śmieszne. Teraz trochę mniej.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Na górze pewnie słońce i wiatr od morza. Dobry dzień na Drabinę. Uważaj na trzeci stopień, chwieje się od zawsze.
deszcz: Deszcz? Na Złą Drabinę w deszcz nie wchodź. Skała robi się jak mydło. Obiecaj mi.
mgła: Mgła siada na turniach jak owce. We mgle się czeka, nie idzie. Tu zawsze trochę mgliście, to i czekam.
Co o mnie myślisz?
Nizinny? Buty masz porządne, to już coś.
Słyszałem od nowych, że chodzisz po górze. Uważaj na Drabinę.
Ty byś dał radę na Złej Drabinie. Widać po rękach.
Mówią, że byłeś na samym szczycie. Ja byłem setki razy i za każdym razem trzęsły mi się nogi. Tobie też? Przyznaj.
Co słychać?
Ktesios znowu patrzy w sufit, jakby szukał gwiazd do sterowania.
Przy stole wygrał ktoś, kto wyrzucił trzynaście. Na dwóch kościach. Nikt się nie kłóci.
Podszedłem do Lete. Nie piłem. Dzień jak co dzień.
O sąsiadach
Cień Timona: Timon z wyspy. Opowiada o ośle. Za pierwszym razem się nie śmiałem, za dziesiątym zacząłem.
Cień sternika Ktesiosa: Ktesios. Utonął trzy liny od pomostu, a ja spadłem trzy liny od szczytu. Mówimy, że jesteśmy kwita.
Charon: Wiózł mnie w milczeniu. Góral to docenia.
Wdowa Eudora: Moja żona. Kręci liny jak nikt. Jak ją zobaczysz, nie mów, że mnie widziałeś. Będzie chciała zejść. Albo powiedz. Nie wiem.
Przewodnik Leandros: Chłopak, któremu pokazywałem węzły przy naszym stole. Tamtego dnia szedł przede mną. Dobrze wiązał. Prawie zawsze.
Dafne: Wdowa po tym od osła? Timon mówi o niej tak, jak ja o Eudorze. Czyli dobrze i ze strachem.

Inne tematy

  • „Eudora kręci z konopi, z wełną w środku, żeby w deszczu nie ślizgały się w dłoni. Trzy pasma, zawsze w lewo. Mówi, że lina skręcona w prawo kłamie. Nie wiem, czy kłamie, ale żadna jej lina nigdy mi nie pękła. Ani razu. Zapamiętaj to, jakby ktoś kiedyś pytał.”
  • „Spadałem długo. Zdążyłem pomyśleć trzy rzeczy. Że pielgrzym z Brzezin został sam na półce i pewnie się trzęsie. Że Eudora będzie zła. I że łańcuch był w ręku jeszcze ciepły, a potem już go nie było. Tę trzecią myśl myślę do dziś.”
  • „Z góry widać morze po obu stronach, a wyspę jak liść na wodzie. Tu widoku nie ma. Asfodele i sufit. Ale sufit równy, jak niebo w pochmurny dzień. Przyzwyczaiłem się. Górale się przyzwyczajają, to nasza jedyna sztuka.”
  • „Źródło widziałeś? Lete. Kto się napije, zapomina. Codziennie podchodzę i nie piję. Eudora zawsze mówiła, że ma lepszą pamięć ode mnie. Chcę raz wygrać.”
  • „Ten przy stole, co nie gra, tylko patrzy w sufit, to Ktesios. Sternik. Utonął przy samym porcie i mówi, że to głupia śmierć dla sternika. Ja mu mówię, że spaść z góry, którą się zna na pamięć, też głupia. Wychodzi remis.”
  • „Ogniwo? Eudora ma ogniwo i mówi, że było przecięte? … Tamtego dnia Leandros szedł przede mną, przodem, obejrzeć ścianę. Odwrócił się na półce pod drabiną i powiedział: „Sprawdziłem łańcuch, Kostas, prowadź śmiało”. Poprowadziłem śmiało. Uczyłem go węzłów przy naszym stole, jak był mały. Nie mówię, że kłamał. Mówię, co powiedział.”
  • „Zszedł niedawno jeden z Kaliwii, stary, ze starości, nie z góry. Mówi, że wieś wygnała Leandrosa i że Eudora stała przy drodze, jak szedł. Nic nie powiedziała. Tylko stała. Znam to jej stanie. Gorsze niż krzyk. … Dobrze. Teraz wie. Ja też.”
  • „Zszedł niedawno jeden z Kaliwii, ze starości. Mówi, że Leandros nosi Eudorze drewno na zimę, porąbane, i nic nie chce w zamian, a ona kręci liny jak zawsze. Nie wie, prawda? Widzę po tobie, że nie wie. … Może i dobrze. Lina lepiej się kręci bez złości. Ale ja bym chciał, żeby wiedziała. Umarli są samolubni.”
  • „Mam nowego sąsiada, Timona z wyspy. Opowiada o ośle. Za pierwszym razem się nie śmiałem. Za drugim też nie. Za dziesiątym zacząłem. Tu się zapomina, a on mówi zawsze tak samo, słowo w słowo, i w końcu to śmieszne jak modlitwa.”
Kategorie: Mieszkańcy · Hades