Tytan Japet
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Bliżej. Krata wytrzyma.”
- „Pieśni kłamią, nawet boskie.”
- „Czas mam. Cierpliwości nie.”
- „Cicho tu. Za cicho.”
Prośby
- Pył dla tytana (poziom 132)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Tytan Japet kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Bliżej. Krata wytrzyma, ja też. Japet. Tytan. Syn Nieba i Ziemi, brat tego, który połykał własne dzieci, i ojciec tych, którzy dali wam ogień. Siedzę tu, odkąd wasze plemię nauczyło się gotować. Mów głośno. Spiż tłumi, a ja mam czas. Cierpliwości nie mam.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Japet, tytan, brat Kronosa. Siedzę tu, odkąd ktoś wymyślił słowo „wczoraj”. Wcześniej nie było jak liczyć.
- Czym się zajmujesz?
- Siedzę. Szarpię łańcuch, żeby nie zardzewiał. Krzyczę na Zeusa, żeby nie zapomniał, że jest za co. Pełne ręce roboty. No, pełne łańcuchów.
- Co tu w okolicy?
- Tartar. Spiżowe mury, wokół nich potrójna noc, ciasna jak obroża, nade mną przepaść, a nad przepaścią ta smutna z rzeki. Kowadło spadało tu dziewięć dni. Ja spadałem dłużej, bo się szarpałem.
- Masz rodzinę?
- Czterech synów. Jeden wisi na skale, drugi trzyma niebo, trzeci ożenił się z kobietą od dzbana. Czwartego Zeus strącił piorunem do ciemności za drugim murem. Nie słyszę go. Wołam co dzień.
- Czego się boisz?
- Bać się? W Tartarze? Najgorsze już mi zrobili. Boję się tylko, że zapomnę, jak wygląda ogień. Prawie zapomniałem.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć Zeusa tutaj. Na sąsiednim łańcuchu. Tylko na chwilę. Dla porządku dziejów.
- Co lubisz jeść?
- Jadłem kiedyś ambrozję przy stole ojca. Smakowała jak władza. Nie polecam. Powiedz lepiej, co jecie wy, na ogniu mojego syna. Chleb? Opowiedz o chlebie.
- Smoki istnieją?
- Za moich czasów smoki były małe i siedziały na drzewach z jabłkami. Ziemia rodziła potwory, kiedy była zła. Na Zeusa urodziła największego, jakiego widziały góry. Też nie dał rady. Zeus ma szczęście, nie rozum.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Daj je kowalom z gór, niech wykują coś, czego Zeus nie dostanie. Najlepsza inwestycja od początku świata.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu bogów trzeba, żeby przykuć jednego tytana? Jednego, który wygrał, i trzystu rąk, które mu pomogły. Dowcip jest w tym, że on mówi, że sam.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce jeszcze wschodzi? Z której strony? Za moich czasów wschodziło tam, gdzie mój brat mu kazał.
deszcz: Na górze deszcz? Tu nie pada. Tu spiż poci się raz na sto lat i wszyscy myślimy, że to płacz.
mgła: Mgła? Ja tu mam potrójną noc. Twoja mgła by się w niej udusiła. - Co o mnie myślisz?
- Ciepły. Ruchliwy. Krótko żyjący. Lubię to w was.
Słyszę o tobie przez kraty. Cienie gadają, że schodzisz tam, gdzie nikt nie chce.
Rozmawiasz z tytanem jak z sąsiadem. Mój syn też tak z wami rozmawiał. Źle skończył. Uważaj.
O tobie śpiewają. Niech śpiewają. O nas nie śpiewa nikt, bo przegraliśmy. - Co słychać?
- Kampe dziś sunęła wolniej. Starzeje się, jak my wszyscy.
Cisza za murem. Wciąż się nie przyzwyczaiłem.
Sturęcy grali w coś na sto rąk. Przegrał ten, który zgubił palec. Nawet nie zauważył.
Szarpnąłem łańcuchem tak, że aż jęknął mur. Ćwiczę. - O sąsiadach
- Nimfa Styks: Smutna z rzeki nad przepaścią. Jej dzieci stanęły pierwsze przy Zeusie. Nie mam do niej żalu. Ona ma go do siebie sama.
Persefona: Dziewczyna z granatem. Schodzi czasem nad przepaść i patrzy w dół, na nas. Jedyna z tamtego rodu, która patrzy.
Charon: Przewoźnik. Wozi ich, nas nikt. Do Tartaru się nie płynie. Do Tartaru się spada.
Zeus: Mały, którego matka schowała w grocie przed własnym ojcem. Wyrósł na większego ojca. Tak to idzie w naszej rodzinie.
Cyklop Brontes: Brontes, mówisz? Cyklop, kowal? Znałem jednego Brontesa. Siedział tu obok, w celi, i liczył nity w kracie. Może imiona się powtarzają. Może nie.
Rapsod Melitos: Rapsod? Niech zejdzie zaśpiewać o naszej wojnie. Dam mu fakty. Nie przeżyje rytmu.
Inne tematy
- „Dziesięć lat wojny. My na Otrys, oni na Olimpie. Góry się trzęsły, morze się gotowało, a ludzi jeszcze nie było, żeby o tym zaśpiewać. Szczęście. Wasze pieśni zrobiłyby z tego zawody na arenie, z wieńcem dla zwycięzcy.”
- „Zeus wygrał, bo wypuścił stąd kowali i sturękich. Kowale dali mu piorun, sturęcy rzucali skałami po trzysta naraz. Mówią, że był mądry. Był zdesperowany. Mądrość to zdesperowanie, które się udało.”
- „Mój najmądrzejszy syn ukradł ogień w łodydze kopru i zaniósł go wam. Przykuto go za to do skały i ptak co dzień wyjada mu wątrobę. Drugi trzyma niebo na ramionach, żeby się wam nie zawaliło na głowy. Trzeci ożenił się z kobietą, która otworzyła dzban. Wszyscy trzej dla was. Nikt z was nie zszedł mi o tym powiedzieć. Ty jesteś pierwszy. Spóźniony.”
- „Sturęcy pilnują teraz nas, tych, z którymi walczyli. Zeus wypuścił ich stąd, nagrodził i postawił z powrotem przy kracie, tylko po drugiej stronie. Taka u niego wdzięczność. Zapamiętaj to, zanim mu cokolwiek oddasz.”
- „Widziałeś kowadło? Kapłani mówią, że spiżowe kowadło spada z nieba dziewięć dni do ziemi i dziewięć dni z ziemi tutaj. Leży tam, gdzie spadło. Myślisz, że ktoś je zrzucił dla nauki? Zrzucił, żebyśmy wiedzieli, jak daleko jesteśmy.”
- „Gotujecie jeszcze na ogniu? Pieczecie chleb, kujecie miecze? To dobrze. Znaczy, że syn wisi nie na darmo. Opowiedz mi o ogniu. Nie, nie opowiadaj. Wiem, jak wygląda. Tylko już nie pamiętam, jak grzeje.”
- „Kampe. Strażniczka. Pół kobieta, pół wszystko, co pełza. Pieśni na górze mówią, że Zeus ją zabił, kiedy wyprowadzał stąd kowali. Nie zabił. Pieśni kłamią, nawet boskie. Pilnuje do dziś. Słyszysz, jak sunie za murem? Liczy cele.”
- „Cicho. Słyszysz? Nic. Pierwszy raz od końca wojny nic nie sunie za murem. Kampe nie żyje. Nie dziękuję ci, krata stoi, jak stała. Ale jej oddech słyszałem dłużej, niż wasze plemię zna ogień. Teraz słyszę własne łańcuchy. Brzmią głośniej, niż myślałem.”
- „Grzmot. Czujesz w łańcuchach? Ja czuję. Zygzak wrócił na tron. Ty go oddałeś. Człowiek oddał piorun temu, kto przykuł do skały jego dobroczyńcę. Śmieszne plemię. Lubię was. Nie wiem czemu.”
- „Kowale zatrzymali piorun dla siebie? Ha! Siedzieli tu, w tamtej pustej celi, obok mnie, tak długo, że jeden płakał po nocach i liczył nity w kracie. A teraz mówią Zeusowi „nie”. Pierwszy raz od wojny ktoś mu powiedział „nie”, i to przez człowieka. Będę do tego wracał. Mam czas.”
Kategorie: Mieszkańcy · Hades