Mistrz areny Gerwazy
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Płacisz, mówisz poziom, wchodzisz.”
- „Na ławach się nie krzyczy.”
- „Piasek zmieniamy co tydzień.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Mistrz areny Gerwazy kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Chcesz na piasek? Gerwazy jestem. Trzydzieści lat na piasku, dwadzieścia przy bramie. Zasady są proste: płacisz, mówisz poziom, wchodzisz. Dziesięciu, jeden po drugim, i nikt nie czeka na twoje rany. Padniesz, Remigiusz wyniesie cię Bramą Umarłych i zszyje, bo trupów na piasku nie trzymamy, źle wygląda. Przejdziesz, krata skarbca się otworzy. Jasne?”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Gerwazy. Trzydzieści lat na piasku, dwadzieścia przy bramie. Kiedyś mnie wynosili, teraz ja każę wynosić.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję areny. Biorę złoto, wpuszczam, liczę, kto wstał. I grabię piasek, bo piasek ma być równy. Ławy patrzą.
- Co tu w okolicy?
- Brzeziny liczą wszystko, rany też, tylko po cenie. Na piasku przynajmniej wiesz, kto chce cię zabić.
- Masz rodzinę?
- Żona odeszła, jak drugi raz wróciłem z piasku bez zęba. Powiedziała, że trzeciego razu nie będzie oglądać. Słowa dotrzymała.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś nie zdążą wynieść kogoś przed bramę. Raz nie zdążyli, dawno. Imię pamiętam do dziś.
- O czym marzysz?
- Chcę jeszcze raz zobaczyć walkę, przy której ławy wstają. Na drugim poziomie wstają rzadko.
Żeby ktoś przeszedł piąty. Na nogach. Nie tak jak ja.
Już nie marzę. Ktoś przeszedł piąty. Teraz tylko chcę, żeby piasek był równy. - Co lubisz jeść?
- Kasza z cebulą. Na piasku jadło się, co dali, i nauczyłem się lubić, co dają.
- Smoki istnieją?
- Jedno jajo widziałem z bliska. Więcej nie powiem, rada nie lubi, jak się gada o jej zabawkach.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym sobie nowe kolana. Da się? Nie da. To dałbym radzie na nowych przeciwników. Niech się wstydzi.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta młody mistrza: jak długo mam walczyć? Aż przestaną płacić. A jak przestaną? To przestaniesz i ty. Śmiej się, to był mój pierwszy kontrakt.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, piasek gorący, ławy pełne. Tak lubię.
deszcz: Deszcz to błoto na piasku. Ślizgają się, padają, ławy się śmieją. Ja nie, ja potem grabię.
mgła: We mgle z ław nie widać piasku. Ludzie płacą, żeby patrzeć, a patrzą w mleko. Nie oddajemy. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Na piasku poznam.
Słyszałem o tobie. Na ławach już się o ciebie zakładają, a to znaczy, że masz cenę.
Ty jesteś z tych, co wstają. Rzadki towar.
Gdyby rada miała rozum, postawiłaby ci posąg przy bramie. Nie ma, więc masz moje słowo. Też coś. - O sąsiadach
- Kapitan Radosz: Radosz pilnuje porządku za bramą areny, ja przed nią. Dogadujemy się, bo żaden nie wchodzi drugiemu na piasek.
Karczmarka Bożena: Bożena przyjmuje zakłady na moich ludzi. Nie powinna. Ale ma najlepsze piwo po walce, więc nie widzę.
Rajca Hieronim: Rajca obiecuje złoto na nowe poziomy od dwóch lat. Obietnice nie walczą.
Szuler Zdzich: Zdzich chciał raz rzucać kośćmi na ławach. Wyrzuciłem go. Na arenie się nie oszukuje.
Felczer Remigiusz: Remigiusz jedyny wie, ile ważę. Więcej nie powiem.
Herold Ksawery: Ksawery ma głos jak dzwon, a rozumu jak serce dzwonu. Ale ławy go kochają, a ławy płacą.
Klatkarz Hipolit: Hipolit karmi bestie, które potem każę zabijać. Nie lubi mnie. Ma rację.
Trener Dobiesław: Dobiesław chce, żeby wracali. Ja też. Tylko on mówi to głośno.
Staś: Staś to najlepszy grabiarz, jakiego miałem. Jego ojca wynosili w moim czasie. Nie mówię mu tego.
Kupiec Wróbel: Wróbel płaci za trzeci i czwarty poziom. Nie z dobrego serca. Ale płaci.
Inne tematy
- „Pytasz o poziomy? Pięć. Pierwszy dla tych, co ledwo trzymają miecz. Drugi dla tych, co zabijali za pieniądze. Trzeci i czwarty dla tych, co już nie mają z kim się bić w swoim mieście. Piąty… piąty to piąty. Najpierw przejdź drugi, potem pogadamy.”
- „Na piasek wchodzi się Bramą Triumfalną, od koszar Dobiesława. Schodzi się, jak kto może. Na nogach tą samą, na noszach Bramą Umarłych, do Remigiusza. Trzecia krata, od północy, prowadzi pod lożą do skarbca. Ławy nad wszystkim, loża rady nad ławami. Tak to budowali starzy, tak zostało.”
- „Ciekawi cię skarbiec? Stoją tam skrzynie. Cztery na poziom: dla tych z mieczem, dla tych z łukiem, dla tych z różdżką i jedna wspólna. Rzeczy, których nigdzie nie kupisz, bo kowale robią je tylko dla areny. Rada płaci, rada się chwali.”
- „Borzywój padł. Pierwszy raz od dwóch lat. Tylko nie mów mu, że mi ulżyło, chłopak się starał.”
- „Sędziwój. … Wiesz, że był czempionem, jak ja byłem młody? Rada złota na nowych nie dała, ale Wróbel dał. Wróbel liczy, ile zarobi na zakładach, jak na piasek wyjdzie ktoś zza morza. Trzeci poziom otwarty. Nie dla wszystkich. Dla ciebie.”
- „Byłeś w kaplicy. Albo zaglądałeś do księgi. Widzę po tobie. … Dobrze. Trzydzieści lat temu wyszliśmy na piąty we dwóch, ja i Lubomir. Żmij spod piasku. Ział tak, że ławy uciekały. Lubomir krzyknął: padnij i leż, ja go zatrzymam. To padłem. I leżałem. Twarzą w piasek, jak trup. Remigiusz mnie wyniósł. Po Lubomira nie było po co wracać. A Brzeziny od trzydziestu lat mówią, że ja jeden wróciłem z piątego. Nie wróciłem. Zostałem wyniesiony. Co z tym zrobisz?”
- „Kleomedes padł. W Pelorii wyrzucili go z wieńca, bo zabił na igrzyskach. Tu chciał wygrać raz jeszcze, przed kimś, kto nie zna jego historii. Nie wygrał. Czwarty poziom otwarty. Wróbel przywiózł rzeczy, których nie powinno być w żadnej klatce. I Dobrosławę. Ona przyjechała sama.”
- „Dobrosława. Bez tarczy, do końca. … Piąty poziom. Pod najgłębszą zapadnią jest stara klatka, murowana. Trzydzieści lat zamknięta. Jak zapłacisz, Hipolit ją otworzy. Ja nie zejdę. Ja tam już raz leżałem.”
- „Rada obcięła mi pensję. Mówią, że mistrz areny nie może być kimś, kto leżał. A ja śpię. Pierwszy raz od trzydziestu lat śpię bez wódki. Posąg w sieni widziałeś? Hipolit rzeźbił. Krzywy. Lubomir też był krzywy. Pasuje.”
- „Byłem w nocy w kaplicy. Zapaliłem świecę przy jego imieniu. Pierwszy raz od trzydziestu lat. Dziękuję, że milczysz. Nie wiem, czy dobrze robisz. Ja nie wiem, czy ja dobrze robię.”
- „Żmij. … Siadam. Daj mi chwilę. Trzydzieści lat liczyłem, że ktoś to zrobi, a jak ktoś zrobił, to nie wiem, co powiedzieć. Lubomir by wiedział. Lubomir zawsze wiedział, co powiedzieć. Ja tylko kiwam głową. Dziękuję. Od niego też.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny