Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Hefajstos
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Przy ogniu siadaj.”
- „Młot, kowadło, cisza.”
- „Nie patrz na nogi.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Hefajstos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Siadaj przy ogniu, nie przy mnie. Kulawy bóg nie lubi, jak ktoś patrzy mu na nogi. Hefajstos. Kowal. Matka zrzuciła mnie z Olimpu, bo byłem brzydki. Ojciec dał mi żonę, żeby inni się o nią nie bili. Sieć zarzucona. Bogowie patrzyli i śmiali się z nich, a potem ze mnie. Wiedziałem. Chciałem, żeby chociaż raz ktoś zobaczył, jak jest naprawdę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Hefajstos. Kowal bogów. Ten, który kuleje. Ten, z którego się śmieją, kiedy niesie wino na uczcie.
- Czym się zajmujesz?
- Kuję. Pioruny dla ojca, zbroje dla wojen, łańcuchy dla tych, co ukradli ogień. I sieci. Raz. Więcej już nie.
- Co tu w okolicy?
- Ta góra dobra. Ogień w ziemi blisko, cyklopi spokojni, ludzie daleko. Brontes trzyma ogień lepiej niż ja.
- Masz rodzinę?
- Matka zrzuciła mnie z Olimpu, bo urodziłem się brzydki. Ojciec zrzucił drugi raz, bo stanąłem w jej obronie. Żona odeszła. Ares to mój brat. Tak wygląda rodzina bogów. U ludzi podobno lepiej.
- Czego się boisz?
- Śmiechu. Całe życie boję się śmiechu. Dlatego zrobiłem sieć: żeby śmiali się z kogoś innego. Śmiali się ze mnie też.
- O czym marzysz?
- Wykuć coś, na co nikt nie spojrzy i nie pomyśli o mnie. Rzecz, która będzie tylko piękna. Jeszcze mi się nie udało.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z popiołu, prosto z paleniska. Ambrozja jest dla tych, co siedzą przy stole. Ja przy stole tylko nalewam.
- Smoki istnieją?
- Wykułem kiedyś smoka z brązu. Chodził, ział, pilnował. Ludzie mówili, że prawdziwy. Prawdziwe są te, które ktoś zrobił porządnie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Zrobiłem z niego sieć. Nie polecam.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ilu bogów trzeba, żeby wymienić pochodnię na Olimpie? Jednego kulawego. Reszta patrzy i się śmieje. … Mnie to bawi. Teraz już tak.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Helios patrzy. On widział wszystko pierwszy i mi powiedział. Teraz patrzy na ciebie.
deszcz: Deszcz syczy na kowadle. Lubię ten dźwięk. Jakby ogień się kłócił z niebem i wygrywał.
mgła: Mgła na górze. W mgle nikt nie widzi, że kuleję. Chodzę wtedy wszędzie. - Co o mnie myślisz?
- Człowiek. Mały. Widziałeś, jak jest. To wystarczy.
Brontes mówi o tobie dobrze. Brontes mówi o ludziach rzadko.
Masz ręce do roboty. Widać po tym, jak trzymasz broń.
Kowal by z ciebie był. Szkoda, że wolisz chodzić. - O sąsiadach
- Cyklop Brontes: Najlepszy kowal, jakiego miałem. Wstydzi się, że jego ogień nigdy nie zgasł. Niepotrzebnie.
Weteran Fobos: Pies Aresa. Wierny. Wierność to też rzemiosło.
Kapłanka Afrodyty Charis: Kapłanka od muszli. Ma imię, które w jednej pieśni było imieniem mojej żony. Pieśni są złośliwe.
Pitagoras: Liczy moje młoty i słyszy w nich muzykę. Pierwszy, który słuchał kowala, a nie tylko pieśni o nim.
Atena: Atena. Nauczyła ludzi tkać, ja kuć. Tylko ją za to kochają.
Zeus: Ojciec. Zrzucił mnie raz. Kuję mu pioruny dalej. Tak to jest z ojcami.
Inne tematy
- „Ręka nie boli? Moja boli zawsze. Od kowadła i od tego, że jest moja. Brontes mówi, że kuje teraz spokojniej. Ja nie. Sieć przetopię kiedyś na pierścienie. Jeszcze nie teraz.”
- „Brontes. Najlepszy kowal, jakiego miałem. Jego brata oślepili herosi dla pieśni. Nikt za to nie zarzucił na nich sieci. Może powinien. Może nie. Nie wiem już, czy sieć to sprawiedliwość, czy tylko złoto, które umie się zemścić.”
- „Ona odeszła. Do Pafos, mówią. Nie zatrzymywałem. Sieć była po to, żeby ktoś zobaczył, że mnie skrzywdzono. Nie po to, żeby ją trzymać. Tak sobie mówię przy ogniu. Ogień nie odpowiada.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria