Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Artemida
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ciszej.”
- „Las pamięta.”
- „Łania śpi. Nie budź.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Artemida kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź od strony wiatru, spłoszysz ją. … Dobrze. Łania zostaje, a ty możesz zostać. Jestem Artemida. Córka Leto, siostra Apollina, pani tego, czego jeszcze nie ogrodziliście. Zostawiłeś mi las, a potem wygoniłeś z niego centaury. Rzadko kto robi jedno i drugie. Zwykle ludzie bronią lasu słowami, a strzelają gdzie indziej. Nie jestem dobra. Za błąd króla Ojneusa zapłacili rolnicy z Kalydonu, nie on. Bogowie, kiedy się gniewają, nie celują. Ja celuję tylko z łuku.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Artemida. Łuk, las, granica. Tam, gdzie kończy się wasza oliwka, zaczynam się ja.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję tego, czego nikt nie posiał. Łani, niedźwiedzic, dziewczynek, które jeszcze nie wiedzą, że wolno im biegać.
- Co tu w okolicy?
- Las za gajem jest mój. Reszta wyspy należy do pieśni, a pieśń wycina drzewa na wieńce.
- Masz rodzinę?
- Matka Leto, brat Apollo, ojciec Zeus. Urodziłam się pierwsza i pomagałam matce przy porodzie brata. Od tamtej pory pilnuję wszystkich, którzy rodzą.
- Czego się boisz?
- Bogini się nie boi. Ale nie lubię, kiedy ktoś patrzy na mnie dłużej, niż mu wolno. Zapytaj Akteona. Nie, nie zapytasz.
- O czym marzysz?
- Żeby choć jeden las na tej wyspie został bez pieśni. Pieśń zawsze kogoś zabija na końcu.
- Co lubisz jeść?
- Nie jem tego, co upoluję dla siebie. Biorę dym z kości i miód. Ludzie myślą, że to mało.
- Smoki istnieją?
- Smoki to sprawa herosów. Ja mam łanię, dzika i niedźwiedzicę. Wystarczy, żeby ukarać króla.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto ma moja łania na rogach. Wystarczy. Za tym złotem i tak wszyscy gonią.
- Znasz jakiś dowcip?
- Herosi zebrali się na dzika i kłócili dziewięć dni przy uczcie, kto ma prawo polować. Dzik słuchał z zarośli. Dobrze się bawił.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Ślady widać z daleka. Twoje też.
deszcz: Deszcz. Las pije. Nie przeszkadzaj mu.
mgła: Mgła od morza zatrzymuje się na moim progu. Wie, gdzie granica. - Co o mnie myślisz?
- Chodzisz po moim lesie jak gość. To już coś.
Słyszałam o tobie od łani. Łania mówi mało i tylko prawdę.
Ufam ci na tyle, na ile bogini ufa śmiertelnemu. To więcej, niż myślisz.
Śpiewają o tobie w mieście. W lesie nie. W lesie się pamięta bez śpiewu. - O sąsiadach
- Łowczyni Atalanta: Karmiła ją moja niedźwiedzica. Przysięgała mi łuk. Ma prawo chcieć pieśni. Ja mam prawo nie dać łani.
Pasterka Hermia: Pasterka. Jej kozy wiedzą, gdzie kończy się gaj. Ona też, choć udaje, że nie.
Apollo: Brat. Przewiduje wszystko oprócz tego, że ktoś mu odmówi.
Zeus: Ojciec. Waży, kiedy inni krwawią, i nazywa to sprawiedliwością. Czasem nią jest.
Afrodyta: Wszystko, czym ja nie jestem. Nie zazdroszczę. Prawie.
Dionizos: Przyrodni brat od winorośli. Jego satyry robią w lesie więcej szkody niż centaury.
Inne tematy
- „Wróciłeś. Łania już się ciebie nie boi. Nie przyzwyczajaj się. Ja przyzwyczajam się wolno, a odzwyczajam od razu.”
- „Atalanta. Karmiła ją moja niedźwiedzica. Zostawiła dla mnie pieśń. Nie powiem jej, że żałuję, bogini nie żałuje. Ale patrzę na nią częściej niż na innych.”
- „Kalydon. Ojneus dał pierwociny wszystkim bogom, a o mnie zapomniał. Posłałam dzika. Zginęło więcej ludzi, niż było trzeba. Gdybyś zapytał, czy żałuję, powiem ci, że las tamtej jesieni urósł. Nie pytaj dalej.”
- „Centaury nie są złe. Są głodne i szybkie, a złoto widzą z daleka. Tak jak ludzie, tylko mają więcej nóg. Granica ich uczy. Ty ich nauczyłeś.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria