Strona gryGraj ▸
Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić

Artemida

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

  • „Ciszej.”
  • „Las pamięta.”
  • „Łania śpi. Nie budź.”

Rozmowa

Spoiler: co mówi Artemida kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie podchodź od strony wiatru, spłoszysz ją. … Dobrze. Łania zostaje, a ty możesz zostać. Jestem Artemida. Córka Leto, siostra Apollina, pani tego, czego jeszcze nie ogrodziliście. Zostawiłeś mi las, a potem wygoniłeś z niego centaury. Rzadko kto robi jedno i drugie. Zwykle ludzie bronią lasu słowami, a strzelają gdzie indziej. Nie jestem dobra. Za błąd króla Ojneusa zapłacili rolnicy z Kalydonu, nie on. Bogowie, kiedy się gniewają, nie celują. Ja celuję tylko z łuku.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Artemida. Łuk, las, granica. Tam, gdzie kończy się wasza oliwka, zaczynam się ja.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję tego, czego nikt nie posiał. Łani, niedźwiedzic, dziewczynek, które jeszcze nie wiedzą, że wolno im biegać.
Co tu w okolicy?
Las za gajem jest mój. Reszta wyspy należy do pieśni, a pieśń wycina drzewa na wieńce.
Masz rodzinę?
Matka Leto, brat Apollo, ojciec Zeus. Urodziłam się pierwsza i pomagałam matce przy porodzie brata. Od tamtej pory pilnuję wszystkich, którzy rodzą.
Czego się boisz?
Bogini się nie boi. Ale nie lubię, kiedy ktoś patrzy na mnie dłużej, niż mu wolno. Zapytaj Akteona. Nie, nie zapytasz.
O czym marzysz?
Żeby choć jeden las na tej wyspie został bez pieśni. Pieśń zawsze kogoś zabija na końcu.
Co lubisz jeść?
Nie jem tego, co upoluję dla siebie. Biorę dym z kości i miód. Ludzie myślą, że to mało.
Smoki istnieją?
Smoki to sprawa herosów. Ja mam łanię, dzika i niedźwiedzicę. Wystarczy, żeby ukarać króla.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto ma moja łania na rogach. Wystarczy. Za tym złotem i tak wszyscy gonią.
Znasz jakiś dowcip?
Herosi zebrali się na dzika i kłócili dziewięć dni przy uczcie, kto ma prawo polować. Dzik słuchał z zarośli. Dobrze się bawił.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Jasno. Ślady widać z daleka. Twoje też.
deszcz: Deszcz. Las pije. Nie przeszkadzaj mu.
mgła: Mgła od morza zatrzymuje się na moim progu. Wie, gdzie granica.
Co o mnie myślisz?
Chodzisz po moim lesie jak gość. To już coś.
Słyszałam o tobie od łani. Łania mówi mało i tylko prawdę.
Ufam ci na tyle, na ile bogini ufa śmiertelnemu. To więcej, niż myślisz.
Śpiewają o tobie w mieście. W lesie nie. W lesie się pamięta bez śpiewu.
O sąsiadach
Łowczyni Atalanta: Karmiła ją moja niedźwiedzica. Przysięgała mi łuk. Ma prawo chcieć pieśni. Ja mam prawo nie dać łani.
Pasterka Hermia: Pasterka. Jej kozy wiedzą, gdzie kończy się gaj. Ona też, choć udaje, że nie.
Apollo: Brat. Przewiduje wszystko oprócz tego, że ktoś mu odmówi.
Zeus: Ojciec. Waży, kiedy inni krwawią, i nazywa to sprawiedliwością. Czasem nią jest.
Afrodyta: Wszystko, czym ja nie jestem. Nie zazdroszczę. Prawie.
Dionizos: Przyrodni brat od winorośli. Jego satyry robią w lesie więcej szkody niż centaury.

Inne tematy

  • „Wróciłeś. Łania już się ciebie nie boi. Nie przyzwyczajaj się. Ja przyzwyczajam się wolno, a odzwyczajam od razu.”
  • „Atalanta. Karmiła ją moja niedźwiedzica. Zostawiła dla mnie pieśń. Nie powiem jej, że żałuję, bogini nie żałuje. Ale patrzę na nią częściej niż na innych.”
  • „Kalydon. Ojneus dał pierwociny wszystkim bogom, a o mnie zapomniał. Posłałam dzika. Zginęło więcej ludzi, niż było trzeba. Gdybyś zapytał, czy żałuję, powiem ci, że las tamtej jesieni urósł. Nie pytaj dalej.”
  • „Centaury nie są złe. Są głodne i szybkie, a złoto widzą z daleka. Tak jak ludzie, tylko mają więcej nóg. Granica ich uczy. Ty ich nauczyłeś.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria