Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Afrodyta
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie patrz tak.”
- „Morze pamięta.”
- „Sama. Wreszcie.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Afrodyta kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie patrz tak. Wszyscy tak patrzą i myślą, że to oni wybrali. Afrodyta. Ojciec dał mnie kulawemu, żeby inni się nie bili. Ares wziął, bo lubi brać. Kowal chciał mnie złapać w sieć, żeby wszyscy widzieli, czyja jestem. Odeszłam od obu. Okłamywałam ich, wiem. Zostawiłam dwóch mężczyzn z dziurą w środku. Nie żałuję. Trochę żałuję.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Afrodyta. Wyszłam z piany przy Pafos. Kamień tam stoi do dziś, bez twarzy. Twarz każdy dorysowuje sobie sam.
- Czym się zajmujesz?
- Ludzie myślą, że zsyłam miłość. Ja tylko odsłaniam, czego już chcieli. Potem mają do mnie pretensje.
- Co tu w okolicy?
- Plaża syren. One śpiewają o tym, czego chcesz, i każą skakać. Ja śpiewam to samo, tylko pozwalam wybrać. Przy moim kamieniu milkną. Wstydzą się trochę.
- Masz rodzinę?
- Ojciec dał mnie kulawemu, żeby inni się nie bili. Mąż chciał mnie w sieci. Ares chciał mnie, bo inni chcieli. Syn strzela z łuku do kogo popadnie. Rodzina, jak widzisz, nie wybierała się nawzajem.
- Czego się boisz?
- Że ktoś kiedyś pokocha mnie naprawdę, a ja nie będę umiała przestać uciekać.
- O czym marzysz?
- Jeden dzień, w którym nikt na mnie nie patrzy. Zwykła kobieta na targu w Pafos, kłóci się o rybę. Nikt się nie odwraca.
- Co lubisz jeść?
- Granaty, miód i figi. Słodkie i trochę gorzkie w środku. Jak wszystko, co dobre.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Nikt nie śpiewa o smokach, które kochały. A na pewno jakiś kochał. Pewnie skarb.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Mój mąż zrobił z niego sieć. Kupiłabym za nie drzwi. Ciężkie, z zasuwą od środka.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kowal, wojownik i bogini wchodzą do groty. Wychodzi tylko bogini. Kowal pyta: gdzie ona? Wojownik: a skąd mam wiedzieć, to ty masz sieć. … Śmiej się. Mnie już śmieszy.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce na wodzie. Każdy jest piękniejszy w takim świetle. Nawet kowale.
deszcz: Ciepły deszcz. Ludzie chowają się parami. Moja robota sama się robi.
mgła: Mgła. Nikt mnie nie widzi. Wreszcie. - Co o mnie myślisz?
- Patrzysz jak wszyscy. Nauczysz się patrzeć inaczej.
Charis o tobie mówi. Ona rzadko mówi o mężczyznach dobrze.
Masz w sobie upór i trochę wstydu. To mi się podoba.
Na wyspie szepczą o tobie przy studni. Wiem, bo szepczą przy mnie. - O sąsiadach
- Kapłanka Afrodyty Charis: Uciekła przed weselem do mojej świątyni. Została, bo chciała. To najpiękniejsze, co mi się zdarzyło od wieków.
Cyklop Brontes: Dobry. Płakał nad moim listem jednym okiem. Nie umiałam mu pomóc.
Weteran Fobos: Boi się podejść do mojej kapłanki. Weteran trzech wojen. Rozczulające.
Rapsod Melitos: Zaśpiewał o mnie prawdę, i to krzywym rytmem. Kocham go za to. Platonicznie, jak mówią w gaju.
Dafne: Śmieje się na pieśni o mężu. Mądra kobieta.
Atena: Atena. Nigdy nikogo nie chciała. Zazdroszczę jej czasem, a ona mnie nigdy.
Zeus: Ojciec. To on mnie wydał za kulawego. Ułożył świat tak, żeby było spokojnie. Spokojnie było jemu.
Inne tematy
- „Urok działa? Nie pytaj, skąd wiem. Ludzie patrzą na ciebie dłużej, wrogowie mylą się o włos. Nie myl tego z miłością. Miłość nie chybia. Miłość trafia i boli.”
- „Charis uciekła kiedyś przed weselem do mojej świątyni. Przyjęłam ją bez pytań. Teraz to ona pilnuje kamienia, a ja mogę czasem odejść od niego. Dobrze jest mieć kogoś, kto został dlatego, że chciał.”
- „Słyszałam pieśń Melitosa z agory. Krzywy rytm. Kobiety przy studni śpiewają ją równiej niż on. Pierwszy raz ktoś śpiewa o mnie, a nie o tym, kto mnie miał.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria