Strona gryGraj ▸

Pasterz Thymoitas

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Pasterz Thymoitas kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Siadaj przy ogniu, nie stój w przeciągu. Thymoitas jestem, pasę kozy na płaskowyżu, a jak przyjdzie zła pogoda, nocuję tu, u Pana. Pan nie bierze za nocleg. Bierze kostki.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Thymoitas, syn Thymoitasa. Pasterz kóz z płaskowyżu nad Delfami. U nas w rodzinie wszyscy są Thymoitasami, żeby bogowie się nie mylili.
Czym się zajmujesz?
Kozy. Rano na płaskowyż, wieczorem do zagrody albo tu, do groty. Mleko, ser, skóry dla Delf. Pielgrzymi płacą za ser jak za zioła z wyroczni.
Co tu w okolicy?
Pod nami Delfy, nad nami szczyty Parnasu, gdzie latem szaleją Tyjady. Wilki chodzą wyżej, w lesie. Do groty nie wchodzą. Wilki są mądrzejsze od ludzi.
Masz rodzinę?
Żona umarła przy porodzie. Syn poszedł w głąb groty za kozą i nie wrócił. Kuzynka jest Pytią. Taka rodzina: jedno mówi za boga, drugie milczy za siebie.
Czego się boisz?
Dzwonka w ciemności. I tego, że któregoś dnia zejdę niżej niż zwykle i znajdę to, czego szukam.
O czym marzysz?
Żeby koza poszła w głąb jeszcze raz i tym razem wróciła razem z chłopakiem. Głupie. Pasterze mają głupie marzenia, bo mają dużo czasu.
Co lubisz jeść?
Ser z kozy, chleb i oliwki, które przynosi kuzynka. Jak Tyjady zostawią coś przy jeziorze, to i placek z miodem. One nie jedzą, jak tańczą.
Smoki istnieją?
Apollo zabił smoka Pytona pod Delfami. Kości pewnie gdzieś w tej górze leżą. Czasem myślę, że grota to jego gardło. Lepiej nie myśleć.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym stado na płaskowyżu przy źródle i zatkał tę grotę na zawsze. Albo zszedłbym na dół z dziesięcioma ludźmi i pochodniami. Nie wiem, co pierwsze.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi koza do Pytii i pyta, czy będzie miała koźlęta. Pytia mówi: będziesz miała, jeśli Thymoitas nie zje. Kuzynka mi to opowiedziała. Ona ma takie żarty, jak nikt nie słucha.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Na płaskowyżu trawa schnie, kozy szukają cienia. Tu zawsze ten sam chłód, latem i zimą.
deszcz: Deszcz. Ze stropu kapie jak zawsze. Pan ma swoją pogodę.
mgła: Mgła na płaskowyżu. Kozy giną we mgle jak w grocie. Wolę grotę, tu przynajmniej wiem, gdzie ściany.
Co o mnie myślisz?
Masz pochodnię? To dobrze. Bez światła tam nie schodź.
Wyglądasz na kogoś, kto wraca. Mało kto stąd wraca, więc to komplement.
Jak będziesz na dole, rozejrzyj się za chłopakiem. Nie musisz szukać. Tylko patrz.
O sąsiadach
fk_aristonike: Kuzynka. Zawsze wiedziała, gdzie się koza zgubi. Teraz wie więcej, a mówi mniej.
fk_kleobis: Kapłan od wierszy. Kupuje mój ser i mówi, że to ofiara. Płaci jak za ser.

Inne tematy

  • „Grota idzie w dół dalej, niż ktokolwiek doszedł. Na pierwszym piętrze las kamieni, jak kolumny w świątyni, tylko że nikt ich nie stawiał. Niżej jezioro. Jeszcze niżej nie byłem. I nie chcę.”
  • „Za dnia w lesie kamieni śpią empuzy. Jedna noga z brązu, druga z oślego łajna, tak mówią w Delfach. Ja widziałem tylko tę z brązu. Dzwoni o kamień jak dzwonek przy kozie. Jak słyszysz dzwonek w ciemności, a kóz nie masz, uciekaj.”
  • „Zimą schodzą tu Tyjady, kobiety z Aten i z Delf. Na szczycie śnieg, to tańczą w dole, nad jeziorem. Raz poszedłem zobaczyć. Mało mnie nie rozszarpały. Teraz zimą siedzę w Delfach u kuzynki.”
  • „Mój chłopak poszedł w dół za kozą. Dwa lata temu. Koza wróciła sama, następnego dnia, cała w błocie z jeziora. On nie. Co tydzień schodzę i dopisuję jego imię na ścianie, żeby nimfy wiedziały, kogo szukać. Dalej nie idę. Wstyd mi, ale nie idę.”
  • „Świece na samym dnie? Woskowe, z naszych pszczół? To nie moje. Ja tam nie byłem. Ktoś schodzi głębiej niż ja i pali światło przy zmarłych. Chłopak brał wosk z ula, kiedy wychodził. Nie mów nic. Daj mi chwilę.”
  • „Szczelina Pasterzy, tam, w kącie, to stare wyjście na ścieżkę. Zawaliliśmy ją kamieniami, kiedy coś zaczęło wychodzić nocą. Jak będziesz wracał, odsuń kamienie od środka. Skrócisz sobie drogę, a ja nie muszę już pilnować.”
  • „Kostki do gry z kozich nóg zostawiamy Panu za stado. Ja zostawiam po jednej za każdą kozę, która przeżyła zimę. W tym roku zostawiłem siedem. W zeszłym trzy. Pan liczy uczciwie.”
  • „Aristonike to moja kuzynka. Ta, co jest Pytią. Jak byliśmy mali, pasła ze mną kozy. Zawsze wiedziała, gdzie się koza zgubi, zanim się zgubiła. Śmialiśmy się z tego. Teraz nikt się nie śmieje.”
  • „Nocą z głębi słychać dzwonek. Kozy wtedy cisną się do ognia, a ja dorzucam drew. Póki ogień jest, nic tu nie wchodzi. Pan pilnuje swojej sali.”
  • „Deszcz. Na płaskowyżu by nas zmyło, a tu tylko kapie ze stropu, równo, jak zawsze. Dobra pogoda na siedzenie w grocie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar