Nuna
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Wytrzyj nogi.”
- „Woda słucha.”
- „Nie wrzucaj kamieni.”
Prośby
- Węże w kręgu (poziom 70)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Nuna kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Kto schodzi do oka bez prośby, ten wnosi błoto. Wytrzyj nogi o korzeń. Tak. Nuna. Pilnuję Świętej cenoty, odkąd moja córka Ayo nauczyła się chodzić. Ayo jest teraz starsza nad wioską, a ja jestem starsza nad wodą. Woda słucha lepiej.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Nuna. Matka Ayo, babka Iny i Kiriego. Pilnuję wody pod okiem.
- Czym się zajmujesz?
- Słucham. Woda mówi, kiedy idzie susza, kiedy ktoś się utopił w cenotach, kiedy kompania zejdzie znowu. Zapisuję to w głowie. Głowa nie mięknie od wilgoci.
- Co tu w okolicy?
- Cenoty: studnie w kamieniu, jedna przy drugiej, a pod nimi korytarze do świątyni węża. Na wschodzie ten, co woła ręką. Na górze oko i gaj, którego już nie ma.
- Masz rodzinę?
- Córka Ayo, wnuki Ina i Kiri. Mąż popłynął kiedyś z przypływem i nie wrócił z odpływem. Woda go wzięła. Dlatego z nią rozmawiam, żeby oddała chociaż wiadomość.
- Czego się boisz?
- Łańcuchów. Słyszę je czasem z dołu, chociaż już nikogo nie ma. Woda pamięta dźwięki.
- O czym marzysz?
- Żeby Ayo przestała nosić całą wioskę na plecach. I żeby chociaż raz zeszła tu do mnie bez sprawy.
- Co lubisz jeść?
- Ślepe ryby z cenoty. Pieczone na kamieniu, który nagrzał się od południowego słońca. Raz dziennie jest gorący. Trzeba zdążyć.
- Smoki istnieją?
- Smok bagienny pływa w cenotach na południu. Stary, leniwy, gryzie tylko głupich. Większość ludzi kompanii mu wystarcza.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wrzuciłabym do oka. Woda by wiedziała, komu je oddać. Ludzie nie wiedzą.
- Znasz jakiś dowcip?
- Gubernator kazał czerpać wodę z cenoty na plantację. Woda zabrała wiadro. Gubernator kazał przynieść drugie wiadro. Teraz woda ma dwa.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Na górze słońce, w południe wpadnie do oka. Zostań, zobaczysz dno.
deszcz: Deszcz. Oko płacze do cenoty. Woda się cieszy.
mgła: Mgła nad okiem. Dziś słońce nie zajrzy na dno. Smutny dzień dla wody. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Zszedłeś do oka bez prośby. Następnym razem przynieś choć kwiat.
Słyszałam o tobie od wody. Woda mówi, że chodzisz głęboko.
Jesteś tu swój. Możesz odpocząć przy wężu. Nic cię tu nie tknie.
Ayo mówi o tobie przy ognisku. Ayo rzadko mówi o obcych. - O sąsiadach
- Ayo: Moja córka. Mądrzejsza ode mnie, ale ja byłam pierwsza.
Ina: Wnuczka na drzewie. Ja w dole, ona w górze, a kompania pośrodku. Ładnie się ułożyło.
Kiri: Kiri kocha wszystko. Woda też go kocha, dlatego jeszcze się nie utopił.
Łowca hydr Konrad: Konrad schodził tędy na hydry z pochodnią. Pochodnią w cenocie! Woda się śmiała tydzień.
Kartograf Sowa: Kartograf. Siedzi przy jeziorze pod nami i rysuje kłamstwa. Dobre kłamstwa. Chronią wodę.
Inne tematy
- „Na górze widziałeś oko w ziemi? To przez nie światło wpada do wody. Raz dziennie, w południe, słońce zagląda tu na dno. Wtedy widać wszystko, co ludzie wrzucili z prośbami przez sto lat. Mało kto prosi o złoto. Najwięcej o deszcz i o dzieci.”
- „Pod nami jest świątynia węża. Nie nasza, starsza. My tylko pilnujemy, żeby nikt nie zszedł tam niepotrzebnie. Ostatnio schodzili kompanijni. Z beczkami, z mapą i z łańcuchami. Wrócił jeden. Reszta została na dole.”
- „Łańcuchy były na ludzi. Kompania zabrała tam dłużników do noszenia złota, którego nie było. Kiedy kapłani węża zeszli z ciemności, kompanijni uciekli, a dłużnicy zostali zakuci. Spuszczałam im jedzenie w koszu przez szczelinę przy cenocie. Dziewięć dni. Potem kosz wracał pełny. Ayo o tym nie wie. Nie mów jej. Ona i tak za dużo nosi.”
- „Ten, co woła ręką, siedzi w cenotach na wschodzie. Macha z wody jak tonący. Kto pomacha mu w odpowiedzi, ten już nie wraca. Kiri poluje na niego w myślach od lat. W myślach jest odważny.”
- „Ayo mówi, że za dużo prosimy. To moje słowa, tylko ona mówi je głośniej. Dobrze. Starsza musi mówić głośno. Ja mogę szeptać, woda słyszy szept.”
- „Nocą przez oko nic nie wpada, tylko czasem nietoperz. Śpiewam wtedy wodzie, żeby się nie bała. Nie śmiej się. Ty też byś się bał, gdybyś był na dnie studni od tysiąca lat.”
- „Wąż w sanktuarium nie żyje? To ty. Słyszałam, jak woda w sadzawce przestała drgać. Nie wiem, czy dobrze zrobiłeś. Ale łańcuchy na dole już nikomu nie zaszkodzą. Usiądź. Należy ci się chwila ciszy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria