Kwiaciarka Felicja
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy, w deszcz chowa się pod dach.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Na grób czy na wesele?”
- „Białe, zawsze białe.”
- „Kwiat nie wie, po co go zerwali.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kwiaciarka Felicja kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry… Na grób czy na wesele? Każdy, kto tu przychodzi, potrzebuje jednego albo drugiego, tylko nie zawsze wie którego. Felicja. Kwiaty. W niedzielę stoję pod katedrą.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Felicja. Kwiaciarka. Na groby i na wesela. Częściej na groby, takie miasto.
- Czym się zajmujesz?
- Hoduję, zrywam, wiążę, noszę. W niedzielę stoję pod katedrą. W tygodniu chodzę po cmentarzu i patrzę, gdzie kwiaty zwiędły.
- Co tu w okolicy?
- Ogrody, katedra obok, cmentarz zaraz. Tu się wszystko zaczyna i kończy, a ja sprzedaję kwiaty na oba końce.
- Masz rodzinę?
- Mama umarła. Taty nie znałam. Tak mówię, jak ktoś pyta. Tak jest prościej.
- Czego się boisz?
- Że umrę, a nikt mi nie przyniesie kwiatów. Albo że przyniesie ktoś, kto mnie nie znał. Nie wiem, co gorsze.
- O czym marzysz?
- Raz w życiu zrobić bukiet na własne wesele. Nikt mi jeszcze nie zamówił.
- Co lubisz jeść?
- Chleb od Urszuli i miód od Jadwigi. Kwiatów nie jem, choć Ziutek twierdzi, że się da.
- Smoki istnieją?
- Podobno tam, gdzie smok pali, potem rosną maki. Czerwone jak nic innego. To by był bukiet.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym kamień na jeden grób. Ładny, z napisem. Nie, nie mój. Taki jeden. Mniejsza.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kupiec po kwiaty na grób teściowej. Pytam: białe czy czerwone? On: najtańsze, i tak nie zobaczy. Mówię: zobaczy, panie, zobaczy.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce więdnie kwiaty w koszu. Muszę stać w cieniu katedry. Bóg przynajmniej daje cień.
deszcz: Deszcz podlewa wszystko, nawet groby, na które nikt nie przychodzi. Lubię deszcz za to.
mgła: We mgle cmentarz wygląda, jakby wszyscy jeszcze stali. Nie boję się. Przyzwyczaiłam się. - Co o mnie myślisz?
- Dzień dobry. Na grób czy na wesele? Nie wiesz jeszcze? Nikt nie wie.
Słyszałam o tobie. Dobre rzeczy. Na takie się daje róże, nie lilie.
Ty to możesz u mnie wziąć kwiat bez pytania. Jeden. Dwa to już handel.
O tobie kiedyś będą śpiewać. Na twój grób przyjdą tłumy. Oby nieprędko. - O sąsiadach
- Warzywniczka Marianna: Marianna zarabia na marchwi więcej niż ja na różach.
Grabarka Zuzanna: Zuzanna zna, kto gdzie leży. Ja znam, komu nikt nie przynosi. Razem znamy cały cmentarz.
Teodora: Teodora udaje, że nie lubi Kosmy. Ja wiem, jak wygląda ktoś, kto udaje.
Bartniczka Jadwiga: Jadwiga daje mi wosk na świeczki. Nie pyta, na czyj grób. Dlatego ją lubię.
Proboszcz Benedykt: Proboszcz Benedykt pozwala mi stać pod katedrą. Mówi, że kwiaty przypominają ludziom o duszy. I o płaceniu na tacę.
Inne tematy
- „Na wesele białe, na grób białe. Ludzie się dziwią, że to te same róże. A co ma być inne? Kwiat nie wie, po co go zerwali. Tylko człowiek wie.”
- „Zuzanna od grobów mówi, że znam cmentarz lepiej od niej. Nieprawda, ona zna, kto leży, ja znam, komu nikt nie przynosi. Taka różnica. Smutniejsza moja.”
- „Jest jeden grób, na który kładę co tydzień. Nie, nie znałam go. Skąd. Po prostu nikt mu nie kładł. Takie… z litości. Tak, z litości. Kupisz coś?”
- „Marianna zarabia na marchwi więcej niż ja na różach. Bo marchew się je, a róży się nie da. Choć raz widziałam, jak Ziutek próbował. Też nie wyszło.”
- „Wesel w Brzezinach mało, pogrzebów dużo. Kupcy się żenią z posagami, nie z ludźmi, a posagowi kwiatów nie trzeba. Za to każdy umiera. Na tym się trzymam. Smutne, ja wiem.”
- „Niedziela, dzwon zaraz. Biorę kosz pod katedrę. Jak chcesz komuś coś położyć, to dziś najlepiej. Bóg patrzy w niedzielę uważniej. Tak mówi proboszcz.”
- „Słyszałam, że kogoś wyciągnąłeś spod mostu, od trolla. Jednego bukietu mniej do wiązania. To najładniejszy prezent, jaki mi ktoś dał, choć o tym nie wiesz.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny