Nadzorca Zygmunt
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Trzcina na lewo, kawa na prawo.”
- „Według umowy.”
- „Nie depcz sadzonek.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Nadzorca Zygmunt kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój, nie depcz sadzonek. Zygmunt, nadzorca plantacji. Trzcina na lewo, kawa na prawo, ludzie pośrodku. Wszystko według umowy. Masz sprawę, mów. Nie masz, nie stój w słońcu, bo mi tu padniesz i będę musiał pisać raport.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Zygmunt. Nadzorca plantacji kompanii. Piąty rok.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję, żeby trzcina była ścięta, kawa zebrana, a umowy dotrzymane. Liczę ludzi rano i wieczorem.
- Co tu w okolicy?
- Na wschodzie plantacje, równe rzędy, porządek. Dalej dżungla, a w Głuszy obóz zbiegów. Porządek kończy się tam, gdzie kończy się kawa.
- Masz rodzinę?
- Żona i syn w Brzezinach. Syn pisze, że chce do kompanii, jak ojciec. Odpisuję, żeby się uczył na kowala.
- Czego się boisz?
- Że któregoś dnia będę musiał wpisać do księgi kogoś, kogo lubię. Już się zdarzyło. Nie chcę, żeby się zdarzało.
- O czym marzysz?
- Umowa, która się kończy. Jedna. Żeby ktoś odpracował swoje, dostał pokwitowanie i wsiadł na statek. Żeby choć raz było jak na papierze.
- Co lubisz jeść?
- Chleb i kawa. Kawę mamy własną. Chleb przychodzi z Brzezin, zielony. Zeskrobuję.
- Smoki istnieją?
- Smok to nie moja sprawa. Moja sprawa to trzcina. Jak smok wejdzie w trzcinę, będzie moja.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wykupiłbym kilka weksli. Nie wszystkie. Kilka. Tych, co płaczą po nocy najciszej.
- Znasz jakiś dowcip?
- Dłużnik pyta nadzorcę: ile mi jeszcze zostało? Nadzorca: więcej niż wczoraj. … To nie jest dowcip. Wiem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał. Woda dla ludzi co godzinę, tak każę. Kompania liczy mi to jako stracony czas.
deszcz: Ulewa. Wszyscy pod wiatę, praca stoi. Dzień stracony, pisze kompania.
mgła: Mgła rano. Liczę ludzi dwa razy, bo we mgle łatwo zniknąć. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię. Nie depcz sadzonek.
Słyszałem o tobie. Dobrze. Nie przeszkadzaj w pracy.
Jesteś w porządku. Możesz chodzić między rzędami.
Wiem, kim jesteś. Pewnie myślisz o mnie źle. Masz prawo. - O sąsiadach
- Gubernator Florian Wróbel: Gubernator zapisuje więcej worków, niż zbieramy. To nie moja księga.
Marta: Marta patrzy na mnie, jakbym był ścianą. Pewnie jestem.
Jędrzej: Jędrzej był dobrym robotnikiem. Za dobrym, żeby długo wytrzymać.
Medyczka Agnieszka: Medyczka przychodzi na plantację nieproszona i robi porządek. Nie zatrzymuję jej.
Inne tematy
- „Każdy człowiek na plantacji ma umowę. Podpisaną, z pieczęcią kompanii. Tyle lat pracy za tyle długu. Ja tylko pilnuję, żeby umowy dotrzymano. Z obu stron. Tak sobie mówię. Z obu stron.”
- „Pracują tu dłużnicy z Brzezin i z Mszaru. Jeden pożyczył na łódź, drugi na wesele, trzeci przegrał w kości. Większość ma weksle od Ambrożego, tego lichwiarza z Mszaru. Ambroży sprzedaje weksle kompanii, kompania przysyła ludzi do mnie. Ja ich nie wybieram. Ja ich tylko liczę, rano i wieczorem.”
- „Jędrzej uciekł. Trzy tygodnie temu, w noc ulewy. Siedzi w obozie zbiegów w Głuszy, tego jestem pewien, bo dalej nikt nie ucieknie, dalej jest tylko gorzej. Kompania płaci za sprowadzenie. Przyprowadź go żywego, zapłacę. Ma jeszcze dług. Dług nie ucieka, ucieka tylko człowiek.”
- „Myślisz, że jestem złym człowiekiem. Widzę po oczach. Ja tylko pilnuję umowy. Gdyby nie ja, pilnowałby ktoś gorszy. To moja pociecha. Wieczorem mniej pociesza.”
- „Gubernator przyjeżdża na plantację raz na miesiąc, w lektyce, żeby nie zabłocić butów. Pyta, ile worków. Mówię, ile. On zapisuje więcej. Nie poprawiam. To nie moja księga.”
- „Wieczorem liczę ludzi. Raz, dwa, trzy… zgadza się. Potem liczę jeszcze raz w łóżku, w głowie. Od ucieczki Jędrzeja liczę trzy razy. Nie wiem, czy boję się, że zabraknie jednego, czy że się zgodzi.”
- „Ulewa. Ludzie pod wiatą, praca stoi. Kompania liczy mi to jako dzień stracony. Ja liczę jako dzień, w którym nikt nie padł z upału. Dwie księgi, dwie prawdy. Moja jest cieńsza.”
- „Słyszałem o trollu spod Brzezin. Szwagier służy u kapitana Radosza, pisał w liście. Rada nikomu nie płaci tak chętnie jak temu, kto robi za nią brudną robotę. Witaj w klubie.”
- „Jędrzej wrócił. Żywy, tak jak prosiłem. Dopisałem mu dwa lata za ucieczkę, tak każe umowa. Zapłata wypłacona z kasy kompanii, co do grosza. Wiesz, co jest najgorsze? Podziękował mi. Za to, że żyje.”
- „Jędrzej przepadł. Bartosz mówi, że nikogo nie woził, Ottokar, że niczego nie liczył. Wszyscy nic. Wpisałem do księgi: „zmarł w Głuszy”. Kompania nie lubi dłużników, którzy żyją gdzie indziej. Nie patrz tak. Ja też umiem czegoś nie zauważyć. Raz.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria