Strona gryGraj ▸

Nadzorca Zygmunt

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Nadzorca Zygmunt kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój, nie depcz sadzonek. Zygmunt, nadzorca plantacji. Trzcina na lewo, kawa na prawo, ludzie pośrodku. Wszystko według umowy. Masz sprawę, mów. Nie masz, nie stój w słońcu, bo mi tu padniesz i będę musiał pisać raport.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Zygmunt. Nadzorca plantacji kompanii. Piąty rok.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję, żeby trzcina była ścięta, kawa zebrana, a umowy dotrzymane. Liczę ludzi rano i wieczorem.
Co tu w okolicy?
Na wschodzie plantacje, równe rzędy, porządek. Dalej dżungla, a w Głuszy obóz zbiegów. Porządek kończy się tam, gdzie kończy się kawa.
Masz rodzinę?
Żona i syn w Brzezinach. Syn pisze, że chce do kompanii, jak ojciec. Odpisuję, żeby się uczył na kowala.
Czego się boisz?
Że któregoś dnia będę musiał wpisać do księgi kogoś, kogo lubię. Już się zdarzyło. Nie chcę, żeby się zdarzało.
O czym marzysz?
Umowa, która się kończy. Jedna. Żeby ktoś odpracował swoje, dostał pokwitowanie i wsiadł na statek. Żeby choć raz było jak na papierze.
Co lubisz jeść?
Chleb i kawa. Kawę mamy własną. Chleb przychodzi z Brzezin, zielony. Zeskrobuję.
Smoki istnieją?
Smok to nie moja sprawa. Moja sprawa to trzcina. Jak smok wejdzie w trzcinę, będzie moja.
Co zrobisz z workiem złota?
Wykupiłbym kilka weksli. Nie wszystkie. Kilka. Tych, co płaczą po nocy najciszej.
Znasz jakiś dowcip?
Dłużnik pyta nadzorcę: ile mi jeszcze zostało? Nadzorca: więcej niż wczoraj. … To nie jest dowcip. Wiem.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Upał. Woda dla ludzi co godzinę, tak każę. Kompania liczy mi to jako stracony czas.
deszcz: Ulewa. Wszyscy pod wiatę, praca stoi. Dzień stracony, pisze kompania.
mgła: Mgła rano. Liczę ludzi dwa razy, bo we mgle łatwo zniknąć.
Co o mnie myślisz?
Nie znam cię. Nie depcz sadzonek.
Słyszałem o tobie. Dobrze. Nie przeszkadzaj w pracy.
Jesteś w porządku. Możesz chodzić między rzędami.
Wiem, kim jesteś. Pewnie myślisz o mnie źle. Masz prawo.
O sąsiadach
Gubernator Florian Wróbel: Gubernator zapisuje więcej worków, niż zbieramy. To nie moja księga.
Marta: Marta patrzy na mnie, jakbym był ścianą. Pewnie jestem.
Jędrzej: Jędrzej był dobrym robotnikiem. Za dobrym, żeby długo wytrzymać.
Medyczka Agnieszka: Medyczka przychodzi na plantację nieproszona i robi porządek. Nie zatrzymuję jej.

Inne tematy

  • „Każdy człowiek na plantacji ma umowę. Podpisaną, z pieczęcią kompanii. Tyle lat pracy za tyle długu. Ja tylko pilnuję, żeby umowy dotrzymano. Z obu stron. Tak sobie mówię. Z obu stron.”
  • „Pracują tu dłużnicy z Brzezin i z Mszaru. Jeden pożyczył na łódź, drugi na wesele, trzeci przegrał w kości. Większość ma weksle od Ambrożego, tego lichwiarza z Mszaru. Ambroży sprzedaje weksle kompanii, kompania przysyła ludzi do mnie. Ja ich nie wybieram. Ja ich tylko liczę, rano i wieczorem.”
  • „Jędrzej uciekł. Trzy tygodnie temu, w noc ulewy. Siedzi w obozie zbiegów w Głuszy, tego jestem pewien, bo dalej nikt nie ucieknie, dalej jest tylko gorzej. Kompania płaci za sprowadzenie. Przyprowadź go żywego, zapłacę. Ma jeszcze dług. Dług nie ucieka, ucieka tylko człowiek.”
  • „Myślisz, że jestem złym człowiekiem. Widzę po oczach. Ja tylko pilnuję umowy. Gdyby nie ja, pilnowałby ktoś gorszy. To moja pociecha. Wieczorem mniej pociesza.”
  • „Gubernator przyjeżdża na plantację raz na miesiąc, w lektyce, żeby nie zabłocić butów. Pyta, ile worków. Mówię, ile. On zapisuje więcej. Nie poprawiam. To nie moja księga.”
  • „Wieczorem liczę ludzi. Raz, dwa, trzy… zgadza się. Potem liczę jeszcze raz w łóżku, w głowie. Od ucieczki Jędrzeja liczę trzy razy. Nie wiem, czy boję się, że zabraknie jednego, czy że się zgodzi.”
  • „Ulewa. Ludzie pod wiatą, praca stoi. Kompania liczy mi to jako dzień stracony. Ja liczę jako dzień, w którym nikt nie padł z upału. Dwie księgi, dwie prawdy. Moja jest cieńsza.”
  • „Słyszałem o trollu spod Brzezin. Szwagier służy u kapitana Radosza, pisał w liście. Rada nikomu nie płaci tak chętnie jak temu, kto robi za nią brudną robotę. Witaj w klubie.”
  • „Jędrzej wrócił. Żywy, tak jak prosiłem. Dopisałem mu dwa lata za ucieczkę, tak każe umowa. Zapłata wypłacona z kasy kompanii, co do grosza. Wiesz, co jest najgorsze? Podziękował mi. Za to, że żyje.”
  • „Jędrzej przepadł. Bartosz mówi, że nikogo nie woził, Ottokar, że niczego nie liczył. Wszyscy nic. Wpisałem do księgi: „zmarł w Głuszy”. Kompania nie lubi dłużników, którzy żyją gdzie indziej. Nie patrz tak. Ja też umiem czegoś nie zauważyć. Raz.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria