Marta
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Siadaj na ławce.”
- „Zaraz przyjdę.”
- „Ja zawsze jakoś.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Marta kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Dzień dobry. Marta. Pomagam pani Agnieszce w szpitalu. Jak jesteś chory, siadaj na ławce, zaraz przyjdę. Jak zdrowy, to tym bardziej siadaj, bo zdrowych tu mało i miło popatrzeć.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Marta. Żona Jędrzeja. Pomagam w szpitalu, bo gdzieś trzeba być.
- Czym się zajmujesz?
- Okłady, miski, prześcieradła. Trzymam chorych za rękę, kiedy pani Agnieszka nie może. Często nie może, bo ma dwunastu.
- Co tu w okolicy?
- Mokro, gorąco i daleko od wszystkiego. Ale ludzie w szpitalu są dobrzy. Chorzy rzadko kłamią.
- Masz rodzinę?
- Jędrzej. Dzieci nie mamy. Mówiliśmy: jak dług się skończy. Dług się nie kończy.
- Czego się boisz?
- Że ktoś przyniesie Jędrzeja do szpitala. Albo że nikt go nie przyniesie i nigdy się nie dowiem.
- O czym marzysz?
- Mała chałupa pod Brzezinami. Albo gdziekolwiek. Byle bez weksli na stole.
- Co lubisz jeść?
- Zupa od Wandy. Ona mówi, że to resztki. Nie wierzę jej i jem.
- Smoki istnieją?
- Jędrzej opowiadał, że widział smoka nad górami za Brzezinami. Myślałam, że to chmura. Może był smok. Jędrzej rzadko zmyśla.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Spłaciłabym dług Jędrzeja w kantorze. Co do grosza. I patrzyłabym, jak gubernator się poci, wypisując pokwitowanie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Nie umiem dowcipów. Jędrzej umiał. Jeden o koźle i celniku. Końca nie pamiętam. Pamiętam, jak się śmiał.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Gorąco. W szpitalu duszno, otwieramy okna, wlatują komary. Zamykamy, duszno. I tak w kółko.
deszcz: Leje. Myślę, czy on ma dach.
mgła: Mgła. Wychodzę pod palisadę i patrzę. Nic nie widać. Patrzę dalej. - Co o mnie myślisz?
- Dzień dobry. Jesteś zdrowy? To dobrze.
Słyszałam, że chodzisz po dżungli. Uważaj na siebie.
Jesteś dobrym człowiekiem. Tak myślę. Chcę tak myśleć.
Mówią o tobie wszyscy. Jędrzej chciałby ci kiedyś uścisnąć rękę. Może kiedyś. - O sąsiadach
- Medyczka Agnieszka: Pani Agnieszka krzyczy, ale umierających trzyma za rękę do końca. Dlatego zostaję.
Szynkarka Wanda: Wanda przynosi mi zupę i mówi, że to resztki. Ładnie kłamie.
Nadzorca Zygmunt: Zygmunt nigdy nie bił. Tylko liczył. Czasem to gorsze.
Ksiądz Benon: Ksiądz Benon zapalił mi świecę i nie zapytał za kogo. Dobry chłopak.
Inne tematy
- „Ty chodzisz po dżungli, prawda? To posłuchaj. Mój mąż, Jędrzej. Pracował na plantacji, odrabiał dług. Uciekł. Mówią, że do obozu zbiegów, gdzieś w Głuszy. Zygmunt płaci, żeby go sprowadzić. Proszę cię, nie sprowadzaj go. Jeśli go znajdziesz, powiedz, że czekam. Że chcę, żeby wsiadł na statek i odpłynął, choćby beze mnie. Ja jakoś. Ja zawsze jakoś.”
- „Jędrzej pożyczył od lichwiarza z Mszaru, od Ambrożego. Na wóz i konia, woził towar między Mszarem a Brzezinami. Koń padł. Ambroży sprzedał weksel kompanii, a kompania dała wybór: loch w Brzezinach albo plantacja za morzem. Pięć lat, tak pisało w umowie. Jest tu siódmy rok.”
- „Pani Agnieszka krzyczy na wszystkich, na mnie też. Ale jak ktoś umiera, trzyma go za rękę do końca. Nawet tych, co na nią krzyczeli. Dlatego przy niej zostaję.”
- „Wanda z karczmy przynosi mi zupę i mówi, że to resztki. Nie resztki, gorąca jest. Wanda też przypłynęła za mężem. Jej już nie żyje. Mój żyje. Tak sobie powtarzam.”
- „Nocą zmieniam okłady. Jak wszyscy śpią, wychodzę na chwilę pod palisadę i patrzę w stronę dżungli. Nic nie widać. Ale patrzę.”
- „Leje. Jędrzej nie lubił tutejszego deszczu. Mówił, że w Brzezinach deszcz jest przynajmniej zimny i człowiek wie, że pada. Ciekawe, czy ma tam dach. Tam, gdzie jest.”
- „Słyszałam, że obroniłeś Mszar przed orkami. Jędrzej woził tam kiedyś towar. Mówił, że ludzie w Mszarze są twardzi i nie dają się. Ty też się nie dajesz. Widać.”
- „Jędrzej wrócił na plantację. Widziałam go przez płot. Pomachał mi. Zygmunt dopisał mu dwa lata za ucieczkę. Dwa lata. … Nie mów nic. Wiem, że miałeś swoje powody. Ja mam swoje łóżka do zmiany. Idź już.”
- „Odpłynął. Ktoś mi szepnął na przystani: twój jest na drugim brzegu. Nie wiem, na którym. Lepiej, żebym nie wiedziała. Dziękuję. Dziękuję. Dopłynę do niego, jak odpracuję swoje. Ja zawsze jakoś.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria