Kowal Dobiesław
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Żelazo nie słucha, żelazo się poddaje.”
- „Nie stój przy kadzi, pryska.”
- „Miech, ogień, młot. Reszta to gadanie.”
Sprzedaje
Prośby
- Węgiel dla kuźni (poziom 20)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kowal Dobiesław kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uważaj, iskry. Dobiesław. Kowal kompanii, czyli kowal wszystkich, czyli nikogo. Kuję gwoździe do palisady, okucia do łodzi, siekiery na plantacje i kraty do kantoru. Kraty najczęściej.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Dobiesław, kowal. Z Brzezin, z ulicy Kowalskiej, z rodu, który kuł kotwice dla Wróblów.
- Czym się zajmujesz?
- Gwoździe, okucia, siekiery, kraty. Czasem pierścionek, jak ktoś się zakocha. W kolonii rzadko.
- Co tu w okolicy?
- Plac Obietnicy, kantor, kaplica, karczma. Dookoła palisada, za nią dżungla, w której wszystko rdzewieje.
- Masz rodzinę?
- Żona została w Brzezinach. Pisze listy, które przychodzą raz na kwartał, po trzy naraz. Czytam je w kolejności, od końca.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś przestanie przypływać węgiel i zostanę kowalem bez ognia.
- O czym marzysz?
- Kowadło, które nie pęka, i kuźnia, w której nie kapie z dachu.
- Co lubisz jeść?
- Pekari z rożna Wandy i chleb z mąki z Brzezin, jak przypłynie. Jak nie przypłynie, placki z manioku od ludzi przypływu.
- Smoki istnieją?
- Smok bagienny siedzi w cenotach. Łowca Konrad przyniósł mi kiedyś jego łuskę. Nie dała się przekuć. Wisi nad paleniskiem jak trofeum mojej porażki.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym węgla na rok i dach z dachówki.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile kowali trzeba, żeby wymienić gwóźdź w palisadzie? Jednego. Ale kantor dopisze trzech do rachunku.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, czyli rdza wolniej. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz. Zamykam drzwi i hartuję w deszczówce. Za darmo.
mgła: Mgła siada na żelazie jak pot. Smaruję łojem. - Co o mnie myślisz?
- Nowy. Uważaj na iskry.
Wracasz. Coś do naprawy?
Przyniosłeś drewno. Pamiętam.
Tobie kuję bez kolejki. - Co słychać?
- Kowadło znowu pęknięte u Henryka.
Węgla na dwa tygodnie.
Małpy oddały podkowę. Wisi nad drzwiami. - O sąsiadach
- Rusznikarz Henryk: Henryk kuje lufy na zimno, z nerwów. Dobry człowiek, złe ręce.
Gubernator Florian Wróbel: Gubernator zamawia kraty i płaci obietnicą.
Cieśla Wojmir: Wojmir buduje łódź od dwóch lat. Ja kuję jej okucia od dwóch lat. Obaj wierzymy.
Strażnik Lew: Lew pilnuje bram. Ja kuję zamki. Razem trzymamy kolonię w kupie.
Inne tematy
- „Tu żelazo rdzewieje, zanim wystygnie. Wilgoć, mgła, deszcz co popołudnie. Smaruję wszystko łojem z kotła cieśli. Mieszkam w kuźni, bo to jedyne suche miejsce w kolonii.”
- „Węgla z Brzezin starcza na miesiąc, a statek jest raz na kwartał. Resztę palę sam z drewna z dżungli. Drewno tu twarde jak kamień i mokre jak gąbka. Jakbyś przyniósł suchego, kupię.”
- „Henryk rusznikarz ma warsztat przez plac. Dzieli ze mną kowadło, kiedy jego pęka. Pęka często, bo kuje lufy na zimno, z nerwów. Mówię mu: ogień, Henryku, ogień.”
- „Kraty do kantoru, kraty do magazynu, kraty do baraków. Gubernator mówi, że to dla ochrony. Ciekawe, że zamki są zawsze od strony kantoru.”
- „Małpy przyniosły mi wczoraj podkowę, którą zgubiłem dwa lata temu. Położyły na kowadle i uciekły. Wisi teraz nad drzwiami. Na szczęście.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria
Maczeta kolonisty
Topór plantatora
Młot kowala kolonii
Morion
Kirys kolonialny