Cieśla Wojmir
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie siadaj na kozłach, to robota.”
- „Smoła się nie śpieszy. Ja też nie.”
- „Żebro po żebrze.”
Prośby
- Uszczelki z krokodyla (poziom 32)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cieśla Wojmir kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ostrożnie z deską, nie jest jeszcze łodzią, ale już się obraża. Wojmir, cieśla okrętowy. Naprawiam wszystko, co pływa, i buduję jedną rzecz, która kiedyś popłynie najszybciej na całym zachodzie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Wojmir, cieśla okrętowy. Urodzony na łodzi, ochrzczony w porcie, wychowany na pochylni.
- Czym się zajmujesz?
- Łatam, co pływa, i buduję jedną rzecz, która kiedyś popłynie najszybciej.
- Co tu w okolicy?
- Przystań, pomost, skład trzech domów, dźwig. Morze przede mną, dżungla za mną, a ja na środku, jak deska.
- Masz rodzinę?
- Żona to ta łódź na kozłach. Tak mówi Bartosz. Bartosz nie ma żony, ma „Obietnicę”.
- Czego się boisz?
- Korników. I że łódź skończę, a nikt nie będzie chciał nią płynąć.
- O czym marzysz?
- Zwodować ją w pełnię i zobaczyć, jak tnie fale. A potem zbudować drugą.
- Co lubisz jeść?
- Ryby z wioski, suszone na słońcu. Smakują deską, ale ja lubię deski.
- Smoki istnieją?
- Smoka nie widziałem. Widziałem ahuizotla, jak wyskoczył z wody przy pomoście. Wolałbym smoka. Smok nie ma ręki na ogonie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym żagiel z Pelorii. Biały, z prawdziwego lnu.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi kornik do cieśli i mówi: mam dla ciebie robotę. Cieśla pyta: jaką? Kornik: no tę łódź. Już ją zacząłem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce suszy smołę. Pracuję do zmroku.
deszcz: Deszcz. Przykrywam kadłub płachtą i śpię pod nim.
mgła: Mgła na morzu. Bartosz nie wypłynie, ja mam spokój. - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz na przystani.
Wróciłeś. Popatrz, żebro numer czternaście.
Skóra krokodyla? Świetnie. Przyszyję dziś.
Pierwsza przejażdżka łodzią jest twoja. Obiecuję. - Co słychać?
- Żebro numer czternaście pęknięte.
Smoła się kończy.
Uszczelki już są. Łódź prawie gotowa. - O sąsiadach
- Sternik Bartosz: Bartosz pływa moimi łatami i mówi, że to łódź.
Kowal Dobiesław: Dobiesław kuje mi okucia. Krzywe, ale mocne. Jak on.
Kiri: Kiri przynosi żywicę i nic nie chce. W kolonii to podejrzane, w wiosce to normalne.
Celnik Ottokar: Ottokar waży moje deski. Deski! Jakby ktoś je przemycał.
Inne tematy
- „Ta łódź? Lekka jak liść, z drewna, które nie gnije: ludzie przypływu pokazali mi drzewo. Brakuje mi tylko uszczelek. Skóra krokodyla na krawędzie, smoła na resztę. Krokodyle nie chcą się dzielić.”
- „Bartosz z „Obietnicy” pływa łodzią, którą łatałem jedenaście razy. Mówi, że to wciąż ta sama łódź. Ja mówię, że to łódź z moich łat i jednego starego masztu.”
- „Ludzie przypływu robią czółna z jednego pnia. Dłubią tydzień, potem łódź służy dwadzieścia lat. Ja buduję z desek i łatam co miesiąc. Kto tu jest dzikusem, pytam.”
- „Kiri przychodzi patrzeć, jak pracuję. Nic nie mówi, tylko patrzy. Wczoraj przyniósł mi garść żywicy, lepszej niż moja smoła. Nic nie chciał. Dziwny człowiek. Dobry.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria