Ayo
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Cień, dziecko, cień.”
- „Przypływ wraca. Zawsze.”
- „Za szybko mówisz.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Ayo kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stań w cieniu, bo się roztopisz, a potem kto cię będzie zbierał. Ayo. Najstarsza w wiosce na palach. Wy, z palisady, przypływacie co roku nowi. My jesteśmy ciągle ci sami. Ludzie przypływu.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ayo. Najstarsza w wiosce na palach. Wielkich przypływów mam za sobą tyle, ile ryb w rzece. Nie licz, i tak się pomylisz.
- Czym się zajmujesz?
- Pamiętam. Kiedy przyjdzie woda, który liść leczy, który zabija, kto się z kim pokłócił trzy pokolenia temu. U was to się zapisuje. U nas nosi się w głowie, a głowa nie gnije od wilgoci.
- Co tu w okolicy?
- Na zachodzie my, na wodzie. W środku wy, za ścianą z pni. Dookoła dżungla, która była przed nami i będzie po was. Na południu namorzyny, na południowym zachodzie kamienna świątynia, na wschodzie wasza kawa. Tam, gdzie był nasz gaj.
- Masz rodzinę?
- Cała wioska. Dosłownie: połowa to moje wnuki, druga połowa udaje, że nie. Mąż odszedł z odpływem, zanim przypłynęła wasza pierwsza łódź. Tak mówimy o umarłych. Odeszli z odpływem.
- Czego się boisz?
- Że dzieci zapomną słów. Mówią już „kawa”, „gubernator” i „dług”. Trzy słowa, których nie mieliśmy, bo nie były potrzebne.
- O czym marzysz?
- Żeby gaj odrósł. Nie zobaczę. Ale marzenie nie musi się spełnić przy mnie, żeby było dobre.
- Co lubisz jeść?
- Ryba w liściu, upieczona w popiele. I owoc, którego wy nie umiecie jeść, bo obieracie od złej strony. Patrzę na was i się śmieję. Codziennie.
- Smoki istnieją?
- Wy wszędzie widzicie smoki. My mamy hydry w rozlewiskach i tego, co woła ręką, w namorzynach. Wystarczy. Na smoki nie ma już miejsca.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto ładnie błyszczy w wodzie. Wrzuciłabym je do rzeki i patrzyła. Wy byście skakali za nim jeden po drugim. Dowcip na cały dzień.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przypłynął do nas człowiek z palisady i pyta: ile kosztuje ta ryba? Kiri mówi: rybę trzeba zapytać. Człowiek pytał rybę pół dnia. Ryba milczała. Uczciwa ryba.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Gorąco. Siedź w cieniu i nie rób nic. To mądrość, nie lenistwo. Wy tego nie rozróżniacie.
deszcz: Deszcz. Ciepły, dobry. Wy uciekacie przed nim do karczmy, my stajemy pod nim i myjemy włosy. Kto tu jest dziki?
mgła: Mgła nad rzeką. Rzeka myśli. Nie przeszkadzaj jej. - Co o mnie myślisz?
- Nowy. Szybko mówisz, szybko chodzisz. Zobaczymy, czy szybko się uczysz.
Słyszałam o tobie. Dzieci powtarzają twoje imię. Źle, ale powtarzają.
Jesteś prawie swój. U nas to dużo. Moje wnuki są „prawie swoje” do trzydziestki.
O tobie mówią i w wiosce, i w palisadzie. Pierwsza rzecz, w której się zgadzamy. - O sąsiadach
- Kiri: Kiri kocha wszystko, co się rusza. Kiedyś pokocha coś, co go ugryzie. Wtedy zmądrzeje.
Medyczka Agnieszka: Medyczka słucha, a potem zapisuje. Pierwsza z palisady, która słucha. Zapisywanie jej wybaczam.
Gubernator Florian Wróbel: Tamaru, ten, co liczy deszcz. Spocony człowiek z daleka. Trochę mi go szkoda. Trochę.
Tomek: Chłopiec od małp. Ma dobre serce i kieszenie pełne bananów. Małpy wiedzą, co z tego ważniejsze.
Ksiądz Benon: Młody kapłan z dzwonem. Za dużo prosi swojego boga. Powiedziałam mu. Teraz myśli. Dobrze mu to robi.
Inne tematy
- „Wy liczycie dni, my liczymy przypływy. Dzień jest krótki i każdy taki sam. Przypływ za każdym razem przynosi coś innego. Raz rybę, raz gałąź, raz was. Na was jeszcze nie zdecydowaliśmy, czy to ryba, czy gałąź.”
- „Ludzie z palisady budują ścianę z pni, żeby dżungla nie weszła. Dżungla wcale nie chce wejść. Dżungla czeka, aż ściana zgnije. Tu wszystko gnije, nawet obietnice. Zwłaszcza obietnice.”
- „Kiri zakochuje się trzy razy na przypływ. W rybę, w chmurę, w łódź Bartosza. Jak go spotkasz, nauczy cię słów po naszemu. Połowę wymyśla. Nie mów mu, że wiem.”
- „Medyczka z palisady przyszła do mnie w pierwszym roku i zapytała, czemu nasze dzieci nie łapią gorączki. Pokazałam jej korę. Teraz daje ją swoim. Dobrze. Mądra kobieta, tylko mówi za szybko. Wszyscy z palisady mówią za szybko. Boją się, że nie zdążą.”
- „Małpy kradną, tak. Gubernator się poci i krzyczy, że to zaraza. Posłuchaj starej kobiety. Małpy były tu pierwsze, przed nami. My byliśmy przed wami. Na wschodzie, tam, gdzie teraz rośnie kawa, stał nasz gaj starych drzew. W każdym zakopywaliśmy pierwszy ząb dziecka, żeby drzewo go pamiętało. Kompania wycięła gaj w jedną porę suchą. Małpy straciły dom, my pamięć. One przynajmniej się odgryzają.”
- „Na południowym zachodzie stoi świątynia z kamienia. Nie nasza. Kiedy moi pradziadowie przypłynęli, już stała, już porosła i już była pusta. Prawie pusta. Mówimy tak: tam, gdzie wąż, nie chodzi się bez powodu. A jak masz powód, sprawdź go dwa razy. Potem idź, skoro musisz.”
- „Nocą siedzę na pomoście i słucham, jak woda wraca pod wioskę. Pale skrzypią, jakby ktoś przewracał się na drugi bok. Mój mąż tak skrzypiał. Dobrze się przy tym śpi.”
- „Mgła nad rzeką. Dzieci zostają w domach, a starzy wychodzą na pomosty. Wiesz czemu? Bo we mgle wszyscy widzą tak samo źle i nareszcie nikt nie widzi lepiej od nas.”
- „Bartosz mówi, że na tej wyspie z posągami śpiewają o tobie. Śpiewają, i co? Pieśń ci złowi rybę? My mówimy: kto ma pieśń, niech ma też sieć. Ale ładnie, że śpiewają. Zaśpiewasz mi kawałek? Nie? Skromne. Dobrze.”
- „Słyszałam. Małpy przestały kraść, a siekiery na wschodzie ucichły. Młodzi z wioski chodzą tam i sadzą drzewa. Za sto przypływów nikt nie zobaczy różnicy. Za tysiąc będzie gaj. Ja nie zobaczę. Zakopię tam swój ząb, ostatni, jaki mi został. Niech drzewo pamięta za mnie.”
- „Przyniosłeś gubernatorowi głowę. On ma spokój, a wycinka idzie dalej, bo nikt już nie gryzie. Nie złoszczę się. Złość to woda, która wypływa i nie wraca. Ale jak przyjdziesz do wioski, nie oczekuj, że będę się śmiać z twoich żartów. Najpierw musiałbyś opowiedzieć jakiś śmieszny.”
- „Moja matka Nuna mieszka pod ziemią, przy Świętej cenocie, odkąd przypłynęła kompania. Mówi, że woda potrzebuje kogoś, kto jej słucha. Ja myślę, że ona po prostu nie chce patrzeć na wycięty gaj. Zejdź do niej przez świątynię na południowym zachodzie. Wytrzyj nogi.”
Kategorie: Mieszkańcy · Faktoria