Kapłanka Ewa
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Niech światło prowadzi twoje kroki.”
- „Rany goją się szybciej w mieście. Ciało wie, gdzie jest bezpieczne.”
- „Jesteś z powrotem? Dobrze. Nie wszyscy wracają.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kapłanka Ewa kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Witaj w świątyni, wędrowcze. Jestem Ewa. Posłuchaj, bo to ważne: kiedy polegniesz, a w Mszarze każdy kiedyś polegnie, to tu otworzysz oczy. Jesteś ranny? Chodź, opatrzę. Nie pytam, skąd masz te rany.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Ewa. Pilnuję świątyni i świecy przy ołtarzu. A jak ktoś polegnie, to i jego, dziecko.
- Czym się zajmujesz?
- Opatruję, modlę się, słucham. W niedzielę ja mówię do ludzi, a w tygodniu ludzie do mnie. Więcej się wtedy dowiaduję.
- Co tu w okolicy?
- Mszar jest mały i zmęczony, dziecko. Za murem orkowie, na cmentarzu umarli, którzy nie śpią. A ludzie i tak wstają rano i pieką chleb. To jest cud, nie fontanna.
Odkąd nad obozem orków nie ma dymu, ludzie inaczej chodzą. Prościej. Umarli z cmentarza dalej nie śpią, ale żywi śpią lepiej. - Masz rodzinę?
- Moją rodziną jest to miasto, dziecko. Kłótliwa rodzina, ale prawie wszystkich chrzciłam albo chowałam. Prawie.
- Czego się boisz?
- Że ktoś zapuka w nocy, a ja nie będę wiedziała, co mu powiedzieć. I mgły. Ale o mgle nie mówię głośno.
- O czym marzysz?
- Żeby dzwon wrócił na swoje miejsce. Nawet nie wiem po co. Po prostu żeby coś wróciło, a nie tylko odchodziło.
- Co lubisz jeść?
- Chleb od Stanisława, jeszcze ciepły. I miód, jak ktoś przyniesie. Kapłanka nie powinna mieć ulubionych rzeczy, ale miód to wyjątek.
- Smoki istnieją?
- Bogumił mówi, że na południowym wschodzie zgasł ogień, a nie że smoki wyginęły. Ja się nie spieram ze starymi kronikami, dziecko. Ani z ogniem.
Ludzie mówią, że zabiłeś smoka. Pomodlę się za ciebie. Za niego też, bo i on był czyimś stworzeniem. - Co zrobisz z workiem złota?
- Świece na cały rok, żeby nie liczyć. Resztę bym rozdała, zanim Ambroży by się dowiedział, że w ogóle była.
- Znasz jakiś dowcip?
- Bolko przyszedł raz do mnie i zapytał, czy za szczerość jest rabat. Dla niego to nie był dowcip, dziecko.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Ludzie wychodzą na plac i mniej przychodzą do mnie. To dobry znak.
deszcz: Leje. Wtedy przychodzą ci, co nie mają gdzie się schować. Drzwi są otwarte.
mgła: Mgła. Kiedyś na mgłę dzwoniłam. Teraz tylko zapalam jeszcze jedną świecę. - Co o mnie myślisz?
- Nie znam cię jeszcze, dziecko. Ale jak polegniesz, poznamy się bliżej. Tu otworzysz oczy.
Mówią o tobie, że pomagasz. Rany masz od pomagania czy od głupoty? Pokaż, opatrzę.
Jesteś już nasz. Świeca przy ołtarzu czasem pali się i za ciebie.
Ludzie mówią twoje imię w modlitwach, dziecko. Nie wiem, czy się cieszyć, czy martwić. Pewnie jedno i drugie. - O sąsiadach
- Wdowa Agata: Agata płacze pod lipą, a potem idzie rąbać drewno, jakby nic. Twardsza niż mury.
Zielarka Jagna: Jagna leczy tym, co rośnie, ja tym, czego nie widać. Często tych samych ludzi. Rzadko się zgadzamy.
Strażnik Wit: Wit przychodzi tylko na pogrzeby. Stoi z tyłu i nie śpiewa. Ale przychodzi na wszystkie.
Praczka Rozalia: Rozalia pierze dla świątyni i gada więcej niż ja na kazaniu. Ale prześcieradła ma białe jak sumienie.
Bartniczka Jadwiga: Jadwiga robi mi świece i nie bierze, ile powinna. Pan Bóg jej to policzy, ja nie umiem.
Cieśla Roch: Roch nie przychodzi do świątyni. Modli się młotkiem. Też dobrze.
Inne tematy
- „Śniło mi się, że drzwi świątyni stoją otworem, a Olek wchodzi i strzepuje mgłę z butów. Dwanaście lat nie przychodził do mnie we śnie. Ty coś zrobiłeś, widzę. Nie mów co. Pomodlę się za niego jeszcze raz, pierwszy raz spokojnie.”
- „Dziwny sen miałam. Karteczka na słoju, a na niej twoje imię, pisane ładnie, za ładnie. Uważaj na siebie, dobrze? Jak polegniesz, otworzysz oczy tutaj. Wolałabym, żeby tutaj, a nie gdzie indziej.”
- „Wiesz już? W borze umarła stara kobieta. Nie było jej w żadnej księdze, nie chrzciłam jej, nie chowałam. A tej nocy śniło mi się trzech strażników z cmentarza. Spokojnych. Nie wiem, co zrobiłeś, i nie pytam. Wiem tylko, że świeca pali się dziś równiej.”
- „W niedzielę pod lipą odprawię mszę za Mateusza. Przyjdziesz? Wit prosił, choć nie umie prosić. Zapraszam każdego, kto ma kogoś na cmentarzu, czyli wszystkich. Kto przyjdzie, ten przyjdzie. Wiesz, że tę lipę posadził mąż Agaty? A kamień pod nią położył Mateusz. Ten sam, co w fontannie.”
- „Widzisz tę świecę przy ołtarzu? Palę ją co niedzielę za kogoś, kto wyszedł stąd z modlitwą na ustach i nie wrócił. Nie pytaj, za kogo. Jeszcze nie.”
- „Wiesz, że kiedyś dzwoniłam, kiedy nad bagnem wstawała mgła? Stara tradycja. Potem dzwon zdjęli i nikt już nie pamięta, po co był. A ja, powiem ci szczerze, chyba wolę nie pamiętać.”
- „Posłuchaj, dziecko. Pochowałam różaniec Jacka pod lipą za świątynią. Świeca dalej się pali, ale teraz wiem, za kogo ją zapalam. To dzięki tobie.”
- „Jagna była tu wczoraj. Pytała mnie o starą Wandę i o mgłę. I wiesz co? Nie umiałam jej odpowiedzieć. Są rzeczy, o które lepiej się nie modlić, dziecko.”
- „Jadwiga mówi, że zawiązałeś wstążkę na dębie. Dobrze. Pamięć to nie tylko kamień z imionami, dziecko. Czasem to kawałek płótna, który wiatr szarpie, a ono się trzyma.”
- „Szymon pochował człowieka z bagna. Bez imienia, a jednak ktoś przyszedł. Roch, Stach, Jagna. I ty. Tak powinno być, dziecko.”
- „Byłam u Wita z listem Jacka. Nie czekam już przy oknie. Zapalam świecę raz w tygodniu, nie co wieczór. Tak będzie uczciwiej wobec niego.”
- „Zapalam świecę za Jacka co wieczór. Ostatnia strona listu była urwana. Może ktoś ją kiedyś znajdzie i przyniesie. Czekam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Mszar
Woda święcona
Mikstura życia