Strona gryGraj ▸

Brat Erazm

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Brat Erazm kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ciszej, proszę, tu się czyta. Brat Erazm, skryptorium. Przepisuję, poprawiam, katalogujemy… katalogujemy? Katalogujemy. Z Mszaru? To może znasz Bogumiła. Piszemy do siebie od piętnastu lat. Pismo ma nieczytelne, a myśli bardzo ciekawe.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Brat Erazm. Mnich, skryba, korektor. Głównie korektor. Poprawiam wszystko, ludzi też, ale ludzi wolniej.
Czym się zajmujesz?
Przepisuję księgi, które ktoś przyniesie albo zostawi. Prowadzę katalog. Odpisuję Bogumiłowi. To ostatnie zajmuje najwięcej czasu, bo on dużo pisze.
Co tu w okolicy?
Brzeziny wszystko liczą, a nic porządnie nie zapisują. Rachunki tak, historię nie. Za sto lat będzie wiadomo, ile kosztował śledź, i nikt nie będzie wiedział, kto go złowił.
Masz rodzinę?
Zakon. I Bogumił, choć nigdy się nie widzieliśmy. Jego listy trzymam pod poduszką. Nie dlatego, co myślisz. Tam jest najsuchiej.
Czego się boisz?
Ognia. W skryptorium jest wszystko, co to miasto pamięta. Jedna świeca za blisko i miasto zapomni.
O czym marzysz?
Spotkać Bogumiła. Raz. Powiedzieć mu w twarz, że pisze za długo. I posłuchać, co odpowie. Pewnie długo.
Co lubisz jeść?
Suchy chleb i woda. Bogumił pije herbatę z miodem, wiem z listów. Ja nie. Miód klei kartki.
Smoki istnieją?
W naszych księgach smoki są trzy razy. Raz jako symbol, raz jako przenośnia i raz jako rachunek za spalone stodoły. Ten ostatni mnie przekonuje.
Wierzę. Mam to na piśmie od Bogumiła. Trzy strony bez kropki. Nikt by tyle nie zmyślił bez kropki.
Co zrobisz z workiem złota?
Pergamin, dobry, cielęcy. Dach nad skryptorium, który nie cieknie. I woźnica, który jeździ do Mszaru dwa razy w tygodniu, a nie raz.
Znasz jakiś dowcip?
Dwóch skrybów kłóci się o przecinek. Przychodzi trzeci i mówi: postawcie średnik. Obaj go wyrzucają. Prawdziwa historia. Ja byłem tym trzecim.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Dobre światło do czytania. Szkoda, że muszę je dzielić z oknem.
deszcz: Deszcz. Pergamin wilgotnieje, atrament się rozlewa. Piszę wtedy listy. Ich nikt nie poprawia. Poza Bogumiłem.
mgła: Mgła. Woźnica się spóźni, list od Bogumiła też. Czytam stare.
Co o mnie myślisz?
Nie znam cię. Ale może jesteś gdzieś w przypisie. Sprawdzę.
Bogumił pisał o tobie. Z błędami, ale z sympatią.
Masz u mnie w katalogu osobną kartę. To więcej niż połowa rady.
Bogumił pisze o tobie całe rozdziały. Ja je poprawiam. Między nami: nie ma czego poprawiać. Prawie.
O sąsiadach
Kronikarz Bogumił: Bogumił pisze kronikę, ja ją potem poprawiam. Lepszego przyjaciela nie mam. Nie mów mu.
Brat Tobiasz: Tobiasz przepisuje czary. Szybko i bez błędów. Irytujące.
Proboszcz Benedykt: Benedykt raz zasnął na mszy, którą sam odprawiał. Raz. Ale zapisałem.
Grabarka Zuzanna: Zuzanna przynosi mi imiona z nagrobków, żebym je spisał, zanim deszcz zmyje. Jedyna w mieście, która rozumie, po co jest archiwum.

Inne tematy

  • „Bogumił pisze kronikę, ja ją potem poprawiam. Przysyła mi kartki przez woźnicę, ja odsyłam z czerwonymi kreskami. On odpisuje, że kreski niepotrzebne. Ja, że on niepotrzebnie długi. Przyjaźń, rozumiesz. Najlepsza, jaką mam.”
  • „Bogumił ma taki zwyczaj, nawet w listach: „mówisz? Nie mówisz”. Piętnaście lat mu to wykreślam. Wraca. Jak chwast. Zacząłem go lubić, ten chwast. Nie mów mu.”
  • „W skryptorium mamy odpis kroniki Mszaru. Część. Bogumił nie wie, że ją przepisuję z jego kartek. Gdyby coś się stało z jego księgą, a w Mszarze ciągle coś się dzieje… Lepiej, żeby była druga. Nie mów mu. Obraziłby się na rok.”
  • „Brat Tobiasz przepisuje czary. Ja przepisuję słowa. On mówi, że czary są ważniejsze, bo działają. Ja mówię, że słowa też działają, tylko wolniej. Spieramy się po łacinie, żeby Benedykt nie rozumiał.”
  • „Bogumił napisał mi o smoku. Trzy strony, wszystkie o tobie, i ani jednej kropki. Poprawiłem interpunkcję i odesłałem z dopiskiem: ładnie. Pierwszy raz od piętnastu lat napisałem mu „ładnie”. Odpisał, że się wzruszył. Pewnie kłamie.”
  • „Bogumił przysłał mi rozdział o wojnie. Długi. Podkreślił twoje imię dwa razy, choć zabraniam mu podkreśleń. Tym razem nie skreśliłem. Niech zostanie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny