Strona gryGraj ▸

Garbarz Dyzma

W niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Garbarz Dyzma kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój tam. Nie, dalej. Jeszcze krok. Dobrze. Dyzma, garbarz. Mówię z daleka, bo wiem, jak pachnę. Ty też już wiesz. Skóry z Mszaru idą do mnie, więc może się znamy. Tylko nie tak blisko.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Dyzma. Garbarz. Ten, którego czuć, zanim się go zobaczy. Mam przynajmniej pewność, że nikt mnie nie zaskoczy.
Czym się zajmujesz?
Moczę, wapnuję, skrobię, garbuję. Z surowej skóry robi się skóra na buty. Z człowieka robi się samotnik. Taki zawód.
Co tu w okolicy?
Wysepka za rzemieślnikami. Rada dała mi ją, żeby było daleko. Mnie pasuje. Mam ciszę, wodę i kaczki, które nie mają węchu.
Masz rodzinę?
Miałem żonę. Wytrzymała trzy lata. Uczciwie mówiąc, dłużej, niż się spodziewałem.
Czego się boisz?
Że kiedyś przestanę czuć, jak pachnę. Wtedy przestanę też wiedzieć, czemu ludzie odchodzą.
O czym marzysz?
Raz usiąść w Kotwicy przy stole, przy którym ktoś już siedzi. I żeby nie wstał.
Co lubisz jeść?
Cebula. Surowa. Nikt mi jej nie wypomni.
Smoki istnieją?
Smoczej skóry nie garbowałem. Słyszałem, że się nie da. Chętnie bym spróbował. Smok też podobno nie pachnie ładnie.
Co zrobisz z workiem złota?
Łaźnia. Nie kąpiel, cała łaźnia, na własność. Siedziałbym w parze do końca życia. Florek by mnie nie wpuścił, ale już by nie musiał.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi garbarz do łaźni. Łaźnia wychodzi. Koniec dowcipu. Ten akurat prawdziwy.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Skóry schną szybciej, zapach niesie się dalej. Sąsiedzi narzekają.
deszcz: Deszcz. Mniej mnie czuć. Ludzie podchodzą bliżej. Lubię deszcz.
mgła: Mgła trzyma zapach przy ziemi. Wtedy nawet ja wiem, że przesadzam.
Co o mnie myślisz?
Stój, gdzie stoisz. Nic do ciebie nie mam, to dla twojego dobra.
Słyszałem o tobie. Gadają, że nie odwracasz głowy. Przy mnie się okaże.
Ty jesteś swój. Swój może podejść na trzy kroki. To dużo.
O tobie mówi całe miasto. Mnie się nie mówi, tylko omija. Gratuluję.
O sąsiadach
Rzeźnik Zbysław: Rzeźnik daje mi skóry, a ludzie myślą, że i zapach. Zapach mam swój, dziękuję.
Czeladnik Wicuś: Wicuś myśli, że będzie śmierdział drożej. Będzie śmierdział tak samo. Tylko dłużej.
Justyna: Córka Tadeusza. Przychodzi czasem pogadać o ojcu. Staje pod wiatr. Twarda dziewczyna.
Proboszcz Benedykt: Benedykt mówi, że Bóg mnie przyjmie. Jedyny, który to mówi i stoi przy tym blisko. Prawie blisko.

Inne tematy

  • „Skupiarz z Mszaru, Tadeusz, przysyła mi najlepsze skóry w okolicy. Nie czuje zapachu, więc nie wie, ile są warte, i się nie targuje. Płacę mu… uczciwie. Jak na Brzeziny. Nie patrz tak, ty też byś płacił, ile ktoś chce, a nie ile warte.”
  • „W niedzielę stoję pod drzwiami katedry. Benedykt mówi, że Bóg mnie przyjmie. Ludzie w ławkach mówią, że Bóg może, ale oni nie. Stoję więc pod drzwiami. Słychać wszystko. Tylko kazanie jest krótsze, bo ksiądz kaszle.”
  • „Zbysław daje mi skóry, a ludzie myślą, że i zapach. Zapach mam swój. Rzeźnik śmierdzi krwią, ja garbnikiem. To różnica, choć nikt nie chce jej poznać z bliska.”
  • „Wicuś, mój czeladnik, mówi, że za dwa lata będzie mistrzem. Za dwa lata to on będzie pachniał jak ja i nikt mu nie poda ręki. Mówię mu to. Nie wierzy. Nikt w jego wieku nie wierzy.”
  • „Most stoi. Tadeusz może teraz przyjść sam i zobaczyć, za ile sprzedaję jego skóry na targu. Nie przyjdzie. Woli pisać do córki, że przyjedzie. Wiem, bo córka mi mówi. Ona też się ze mną nie targuje. Rodzinne.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny