Garbarz Dyzma
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Z daleka, proszę.”
- „Garbnik, kora, cierpliwość.”
- „Skóra pamięta zwierzę. Ja pamiętam cenę.”
Sprzedaje
Prośby
- Wyrównanie za skóry (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Garbarz Dyzma kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój tam. Nie, dalej. Jeszcze krok. Dobrze. Dyzma, garbarz. Mówię z daleka, bo wiem, jak pachnę. Ty też już wiesz. Skóry z Mszaru idą do mnie, więc może się znamy. Tylko nie tak blisko.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Dyzma. Garbarz. Ten, którego czuć, zanim się go zobaczy. Mam przynajmniej pewność, że nikt mnie nie zaskoczy.
- Czym się zajmujesz?
- Moczę, wapnuję, skrobię, garbuję. Z surowej skóry robi się skóra na buty. Z człowieka robi się samotnik. Taki zawód.
- Co tu w okolicy?
- Wysepka za rzemieślnikami. Rada dała mi ją, żeby było daleko. Mnie pasuje. Mam ciszę, wodę i kaczki, które nie mają węchu.
- Masz rodzinę?
- Miałem żonę. Wytrzymała trzy lata. Uczciwie mówiąc, dłużej, niż się spodziewałem.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś przestanę czuć, jak pachnę. Wtedy przestanę też wiedzieć, czemu ludzie odchodzą.
- O czym marzysz?
- Raz usiąść w Kotwicy przy stole, przy którym ktoś już siedzi. I żeby nie wstał.
- Co lubisz jeść?
- Cebula. Surowa. Nikt mi jej nie wypomni.
- Smoki istnieją?
- Smoczej skóry nie garbowałem. Słyszałem, że się nie da. Chętnie bym spróbował. Smok też podobno nie pachnie ładnie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Łaźnia. Nie kąpiel, cała łaźnia, na własność. Siedziałbym w parze do końca życia. Florek by mnie nie wpuścił, ale już by nie musiał.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi garbarz do łaźni. Łaźnia wychodzi. Koniec dowcipu. Ten akurat prawdziwy.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Skóry schną szybciej, zapach niesie się dalej. Sąsiedzi narzekają.
deszcz: Deszcz. Mniej mnie czuć. Ludzie podchodzą bliżej. Lubię deszcz.
mgła: Mgła trzyma zapach przy ziemi. Wtedy nawet ja wiem, że przesadzam. - Co o mnie myślisz?
- Stój, gdzie stoisz. Nic do ciebie nie mam, to dla twojego dobra.
Słyszałem o tobie. Gadają, że nie odwracasz głowy. Przy mnie się okaże.
Ty jesteś swój. Swój może podejść na trzy kroki. To dużo.
O tobie mówi całe miasto. Mnie się nie mówi, tylko omija. Gratuluję. - O sąsiadach
- Rzeźnik Zbysław: Rzeźnik daje mi skóry, a ludzie myślą, że i zapach. Zapach mam swój, dziękuję.
Czeladnik Wicuś: Wicuś myśli, że będzie śmierdział drożej. Będzie śmierdział tak samo. Tylko dłużej.
Justyna: Córka Tadeusza. Przychodzi czasem pogadać o ojcu. Staje pod wiatr. Twarda dziewczyna.
Proboszcz Benedykt: Benedykt mówi, że Bóg mnie przyjmie. Jedyny, który to mówi i stoi przy tym blisko. Prawie blisko.
Inne tematy
- „Skupiarz z Mszaru, Tadeusz, przysyła mi najlepsze skóry w okolicy. Nie czuje zapachu, więc nie wie, ile są warte, i się nie targuje. Płacę mu… uczciwie. Jak na Brzeziny. Nie patrz tak, ty też byś płacił, ile ktoś chce, a nie ile warte.”
- „W niedzielę stoję pod drzwiami katedry. Benedykt mówi, że Bóg mnie przyjmie. Ludzie w ławkach mówią, że Bóg może, ale oni nie. Stoję więc pod drzwiami. Słychać wszystko. Tylko kazanie jest krótsze, bo ksiądz kaszle.”
- „Zbysław daje mi skóry, a ludzie myślą, że i zapach. Zapach mam swój. Rzeźnik śmierdzi krwią, ja garbnikiem. To różnica, choć nikt nie chce jej poznać z bliska.”
- „Wicuś, mój czeladnik, mówi, że za dwa lata będzie mistrzem. Za dwa lata to on będzie pachniał jak ja i nikt mu nie poda ręki. Mówię mu to. Nie wierzy. Nikt w jego wieku nie wierzy.”
- „Most stoi. Tadeusz może teraz przyjść sam i zobaczyć, za ile sprzedaję jego skóry na targu. Nie przyjdzie. Woli pisać do córki, że przyjedzie. Wiem, bo córka mi mówi. Ona też się ze mną nie targuje. Rodzinne.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny
Skórzana zbroja
Skórzany hełm