Pisarz Kenher
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Imię? Zapiszę.”
- „Dłuto numer czterdzieści dwa wróciło. Dobry dzień.”
- „Licz się z tym, że cię policzę.”
Prośby
- Brakujący kilof (poziom 34)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pisarz Kenher kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój. Imię, skąd, ile narzędzi niesiesz. Żadnego? Szkoda, łatwiej by się zapisywało. Kenher, pisarz kanionu. Wydaję narzędzia, liczę narzędzia, zapisuję narzędzia. I ludzi, jeśli się zgodzą.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kenher, pisarz kanionu, syn pisarza, wnuk pisarza. Moja rodzina zapisuje cudze życie od trzech pokoleń. Swojego nie zdążyła.
- Czym się zajmujesz?
- Wydaję narzędzia, liczę dni pracy, zapisuję spory, sny i zapłaty. Wszystko na skorupach, bo papirus jest drogi, a skorup w wiosce nigdy nie brakuje.
- Co tu w okolicy?
- Wioska: brama na południe do kanionu, furta grabarzy przy cmentarzu, bramy pod granią na zachodzie i wschodzie. Domy rzemieślników przy ulicy głównej, targ przy studni, kaplica na północy, karawana Jusufa za studnią.
- Masz rodzinę?
- Wnuczka Tamit. Uczy się pisać. Pisze już „chleb”, „piwo” i „dziadek”. W tej kolejności, co mnie niepokoi.
- Czego się boisz?
- Że ktoś mnie zapisze źle. Pisarze tego się boją najbardziej.
- O czym marzysz?
- Skończyć spis wszystkich robotników kanionu. Cztery tysiące imion. Brakuje mi pierwszego. Nikt go nie pamięta.
- Co lubisz jeść?
- Chleb od Henut, z cebulą. Rachunek z Henut prowadzę osobno, żeby nie psuł mi apetytu.
- Smoki istnieją?
- Pustynne smoki? Zapisałem jednego. Widziany przez trzech świadków, w tym jeden pijany. Wpisałem jako „prawdopodobny”.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym papirus. Dużo. I lampę, która nie kopci. I spokój, ale tego się nie kupuje, to się zapisuje jako brak.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi robotnik po kilof. Pisarz pyta: imię? Robotnik: zapisz, że ten sam co wczoraj. Pisarz pisze: „ten sam co wczoraj”. Do dziś nie wiemy, kim był.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Zapisane.
mgła: Burza piasku. Zamykam magazyn i liczę narzędzia w ciemności. Wychodzi tyle samo. Prawie. - Co o mnie myślisz?
- Nowy. Zapiszę cię jako gościa.
Wracasz. Przekreślam „gość”, piszę „znajomy”.
Pomagasz wiosce. Dopisuję obok imienia gwiazdkę.
Masz u mnie osobną skorupę. - Co słychać?
- Brakuje kilofa.
Dziś zapisałem trzy sny o wężach. Coś się święci. - O sąsiadach
- Stolarz Paneb: Paneb oddaje narzędzia, ale nie wszystkie. Liczba się nie zgadza. Liczby zawsze mają rację.
Malarz Ipuy: Ipuy rysuje mnie jako kota. Dobrego kota. Zapisałem to jako komplement.
Grabarz Amenhet: Amenhet ciosał grobowce, zanim ja nauczyłem się liczyć. Jego imię mam na pierwszej skorupie.
Henut z piekarni: Henut wydaje zapłatę piwem. Rozlicza się co do dzbana. Lubię ją.
Inne tematy
- „Wiesz, co jest najgorsze w moim zawodzie? Kiedy liczba się nie zgadza. Brakuje jednego kilofa. Paneb mówi, że oddał. Ja mówię, że skorupa mówi inaczej. Skorupa nie kłamie. Paneb, nie wiem.”
- „Zapisuję imiona robotników. Wszystkich, od pierwszego. Faraon ma swoje imię wyryte w kamieniu, a ci, co ten kamień ciosali? Ja ich mam. Na papirusie. Papirus jest lżejszy, ale też pamięta.”
- „Ipuy rysuje nadzorców jako koty. Wiem, bo jeden z tych kotów to ja. Rysunek jest dobry. Zapisałem go jako dar.”
- „Henut wydaje piwo, ja wydaję narzędzia. Ona ma więcej przyjaciół. Rachunek jest prosty.”
- „Przywróciłeś imię. Wpisałem je do swojej księgi, na pierwszej stronie, przed robotnikami. Mam nadzieję, że się nie obrazi, że jest w takim towarzystwie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Dolina Faraonów