Strona gryGraj ▸

Szarar z rodu Ognia

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Szarar z rodu Ognia kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ha! Wreszcie ktoś, kto nie mdleje na mój widok! Szarar, z rodu Ognia, najgorętszy emisariusz, jaki kiedykolwiek wyszedł z pałacu na wschodnich skałach. Ogrzej się przy mnie, za darmo. Dla przyjaciół u nas wszystko za darmo, tylko przyjaciół mamy mało, bo parzymy.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Szarar! Ifryt, płomień rodu Ognia, najgorętszy emisariusz, jaki chodził po tych skałach. Tak, mówię o sobie dobrze. Ktoś musi.
Czym się zajmujesz?
Rozdaję złoto, zbieram przyjaciół i straszę wodę. Najlepsza praca w dolinie. Dwie pierwsze rzeczy lubię, trzecią kocham.
Co tu w okolicy?
Piękna! Gorąca, sucha, słońce w twarz od rana. Tylko te groby psują widok, i ten nudny pałac Wody na zachodzie. Nasz na wschodnich skałach świeci nocą jak latarnia.
Masz rodzinę?
Ród Ognia, tysiąc płomieni i jeden sułtan. Kłócimy się, śpiewamy, palimy dywany. Wesoła rodzina. Nikt się u nas nie nudzi, bo kto się nudzi, ten gaśnie.
Czego się boisz?
Ja? Niczego! No, może deszczu. Jeden raz w życiu go widziałem. Syczałem przez tydzień i nikt nie chciał ze mną rozmawiać.
O czym marzysz?
Żeby o mnie śpiewano. W Studniach, w Pelorii, wszędzie. Pieśń o Szararze, który zagotował sułtana Wody. Brzmi dobrze, prawda?
Co lubisz jeść?
Węgle z ogniska, najlepiej z akacji. Chrupią. Ludziom nie polecam, chyba że lubicie, jak wam dymi z uszu.
Smoki istnieją?
Smoki to moi kuzyni, tylko z łuską i bez dobrych manier. Pustynne smoki w Kanionie burz za Studniami? Odwiedziłbym, ale zawsze kończy się na tym, kto głośniej zieje.
Co zrobisz z workiem złota?
Rozdałbym! Garściami, każdemu, kto przejdzie! Złoto jest po to, żeby błyszczało w cudzych rękach. W moich się topi.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu dżinnów Wody trzeba, żeby zgasić świeczkę? Żadnego. Siedzą i czekają, aż sama się wypali, a potem mówią, że to ich zasługa. Ha!
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce! Gorąco! Cudownie! Dzień, w którym czuję się jak w domu, choć jestem w domu.
deszcz: Deszcz? Nie mów tego słowa. Nie przy mnie. Czuję, jak mi gaśnie broda.
mgła: Zawierucha! Wiatr dmucha w ogień, a ogień rośnie. Lubię wiatr. Wiatr to jedyny, kto mi pomaga za darmo.
Co o mnie myślisz?
Obcy! Nieważne, ogrzej się. U nas każdy obcy to przyszły przyjaciel.
Słyszałem o tobie! Bijesz się z potworami? Ja też! Głównie z wodą, ale się liczy.
Jesteś mój! Znaczy, przyjaciel mój. Kiedy przyjdziesz do pałacu, posadzę cię najbliżej ognia.
Wszyscy o tobie gadają, nawet Rih, a on gada tylko o sobie. Prawie tak sławny jak ja. Prawie.
O sąsiadach
Rih z rodu Wody: Rih to kałuża, która myśli, że jest oceanem. Zagadki, zagadki. Ja wolę złoto, przynajmniej wiadomo, ile waży.
Przewodnik Jusuf: Jusuf przyniósł mi dzbanek wody! Mnie! Od tamtej pory go lubię. Odwaga z poczuciem humoru to rzadkie połączenie.
Stary Basim: Ten opowiadacz ze Studni? Jusuf mówi, że opowiada o dżinnach. Niech opowie o mnie! Powiedz mu, że jestem wyższy, niż myśli.
Mira od wielbłądów: Mira od wielbłądów raz przyprowadziła tu karawanę w samo południe. Wielbłądy położyły się w cieniu, a ona dalej stała. Prawdziwy ogień w tej dziewczynie.

Inne tematy

  • „Powiem krótko, bo nudzą mnie długie gadki. Woda płaci zagadkami, a my złotem. Przystań do rodu Ognia: nasze dżinny cię nie ruszą, nasi kupcy dadzą ci najlepsze ceny, a dżinnom Wody pokażemy razem, co to wrzątek. Rih się obrazi, i dobrze, to jego ulubione zajęcie.”
  • „Rih zadał ci już zagadkę o wodzie, co płynie w górę? Zadaje ją każdemu od pięciuset lat. Raz ktoś odpowiedział źle i Rih płakał ze szczęścia, że w końcu może wyjaśnić.”
  • „Jusuf przewodnik przyniósł mi raz w darze dzbanek wody. Wody! Mnie! Syczałem pół dnia, a potem zrozumiałem, że to żart, i od tamtej pory go lubię. Kto żartuje z ifryta, ten ma odwagę.”
  • „Noc! Zimno, ciemno, a ja świecę jak latarnia, sam zobacz. Wszystkie skorpiony z kanionu ciągną do mnie jak ćmy. Parzą się i dalej łażą. Prawie jak ludzie.”
  • „Zawierucha! Najlepsza pogoda pod słońcem, piasek leci, ogień tańczy. Rih siedzi pewnie w swojej sadzawce i mówi, że czeka. Ha! Czekanie to ulubione zajęcie tych, co przegrywają.”
  • „To ty położyłeś faraona szarańczy pod studniami? Ha! Lubię cię coraz bardziej. Stary nudziarz chował się w kamieniu przed słońcem. Przede mną by się nie schował, ja świecę od środka.”
  • „Bracie ognia! Nasz jesteś, niech cały pałac to wie! Sułtan Wody siedzi w swojej sadzawce na zachodnich skałach i myśli, że jest mądry. Idź i zagotuj go, a zaśpiewam o tobie tak głośno, że usłyszą w Studniach.”
  • „Woda? Wybrałeś wodę? Dobrze, nie płaczę, ifryty nie płaczą, bo łzy by nam wyparowały. Ale jak się spotkamy na skałach, nie będę już dla ciebie ciepły, tylko za ciepły.”
  • „Zagotowałeś go! Sułtan Wody wyparował, a cały pałac Ognia tańczy na skałach! Bierz to złoto, nie liczę, ifryty nie liczą. Jak ci kiedyś będzie zimno w życiu, a będzie, wiesz, gdzie mnie szukać.”