Rih z rodu Wody
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Co płynie w dół i wraca na górę?”
- „Nie rozlewaj się.”
- „Woda czeka. Woda wygrywa.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Rih z rodu Wody kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Spokojnie, nie rozlewaj się. Rih, z rodu Wody, emisariusz pałacu na zachodnich skałach, tam gdzie cień jest najchłodniejszy. Zagadka na powitanie: co zawsze płynie w dół, a mimo to wraca na górę? Pomyśl, mamy czas. My zawsze mamy czas.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kim jestem? Zagadka: jestem w twoich łzach, w twoim pocie i w twojej krwi, a mimo to mnie nie znasz. Rih, z rodu Wody. Nie trzeba dziękować za odpowiedź.
- Czym się zajmujesz?
- Mówię w imieniu sułtana Wody, bo on sam mówi rzadko i bardzo powoli. Szukam sprzymierzeńców. Ludzie są jak deszcz na pustyni: rzadcy, ale przydatni.
- Co tu w okolicy?
- Dolina pełna martwych królów, którzy chcieli być wieczni. Ja jestem wieczny i powiem ci, że nie ma czego zazdrościć. Na zachodnich skałach nasz pałac, na wschodnich ich. Pośrodku piasek, który nigdy nie wybrał strony.
- Masz rodzinę?
- Ród Wody. Tysiąc dżinnów, jeden sułtan i ani jednej sprzeczki. To znaczy wszystkie sprzeczki są z ogniem, więc między sobą nie mamy już siły.
- Czego się boisz?
- Słońca w samo południe. Wypija nas powoli, kroplę po kropli. Ale nie mów tego Szararowi, bo zacznie się modlić do słońca.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć morze. Słyszałem, że jest tak wielkie, że nikt nie może go wypić. To brzmi jak raj. Albo jak pułapka.
- Co lubisz jeść?
- Rosa z porannych kamieni. Ludzie piją ją rzadko, bo trzeba wstać przed świtem. My nie śpimy, więc pijemy codziennie.
- Smoki istnieją?
- Smok to ogień, który nauczył się latać. Ifryty mu zazdroszczą. Ja nie. Woda nie musi latać, wystarczy, że jest wszędzie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Tonie. Zagadka: co jest cięższe od worka złota, a mieści się w dłoni? Kubek wody na pustyni, kiedy umierasz z pragnienia.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ifryt zakochał się w chmurze. Przytulił ją i chmura znikła. Od tamtej pory ifryty mówią, że miłość parzy. To nie miłość parzy, tylko ifryty.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho, gorąco, bezchmurnie. Dla rodu Ognia święto, dla nas tydzień w piwnicy.
deszcz: Deszcz to my na urlopie. Nad doliną nie padało od stu lat. Kiedy spadnie, ród Wody będzie tańczył, a ifryty schowają się pod kamienie.
mgła: Zawierucha. Piasek chce być wodą, płynie, faluje, a i tak zostaje piaskiem. Przypomina mi niektórych ludzi. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie wyschnij, zanim się poznamy.
Słyszałem o tobie. Woda słyszy wszystko, bo płynie pod ziemią.
Jesteś dla mnie jak źródło na pustyni: rzadki i potrzebny. To komplement, nie przyzwyczajaj się.
O tobie szepcze każda studnia od morza do skał. Uważaj. Woda pamięta, ale umie też zapominać. - O sąsiadach
- Szarar z rodu Ognia: Szarar? Dużo dymu, mało ognia. Kiedyś wyparuje z własnej chełpliwości.
Grabarz Amenhet: Amenhet pilnuje martwych królów, a my pilnujemy jego. Ma gorzką studnię. Lubię ją. Jest szczera.
Przewodnik Jusuf: Jusuf zaniósł kiedyś dzban wody ifrytowi. Najlepszy żart w dolinie od tysiąca lat. Szanuję go za to.
Kapłan Słońca Seref: Kapłan Słońca, który boi się nocy. Gdyby przyszedł do nas, nauczyłbym go, że w ciemności woda jest najczystsza.
Inne tematy
- „Ród Ognia i ród Wody kłócą się od tysiąca lat, a wiesz, kto ma rację? Ten, kto zostaje, kiedy drugi wyparuje. Przystań do nas: nasze dżinny będą ci przyjazne, nasi kupcy otworzą przed tobą pałac, a z ifrytami będziesz walczył. Woda nie obiecuje złota, woda obiecuje, że przetrwasz, a to rzadsze niż złoto.”
- „Szarar obiecuje ci złoto i ogień? Ogień zawsze obiecuje dużo, a potem zostaje popiół i ktoś musi go zamiatać. Zagadka: co ifryt zostawia po każdej obietnicy? Właśnie, popiół.”
- „W Siedmiu Studniach jest kapłan Słońca, Seref, który boi się nocy i pali lampy do rana. Zabawne. Słońce to tylko ogień, który wspiął się wyżej niż reszta. Nie mów mu, biedak by nie zasnął.”
- „Nocą pustynia jest zimna jak dno studni, a my, z rodu Wody, czujemy się wtedy jak w domu. Zagadka: co widać w studni nocą, chociaż tego w wodzie nie ma? Księżyc. Odpowiadam za ciebie, bo ludzie myślą za wolno.”
- „Zawierucha. Piasek tańczy, a woda czeka, aż się zmęczy. Ifryty w taką pogodę szaleją, bo wiatr podsyca im żar. Stań bliżej mnie, jeśli chcesz, na mokrym piasek się nie trzyma.”
- „Siódma studnia w karawanseraju znowu płynie, czuję ją stąd jak swędzenie w palcach. To twoja robota, mówią. Woda pamięta tych, którzy ją uwolnili. Ja też, choć pamięć mam gorszą niż woda.”
- „Witaj w rodzie, kropelko. Od dziś nasze źródła są twoje, a kupcy w pałacu nie podniosą ci ceny. Sułtan Ognia siedzi w swoim pałacu na wschodnich skałach i grzeje ręce nad naszą wojną. Idź i ugaś go.”
- „Wybrałeś ogień. Piękny jest, przyznaję, tak samo jak wszystko, co się kończy. Nie przychodź do naszych źródeł, będą dla ciebie słone. Kiedy spotkamy się na skałach, zobaczysz, co woda robi z żarem.”
- „Sułtan Ognia zgasł, a syk było słychać aż tutaj, najpiękniejszy dźwięk od tysiąca lat. Weź wodę z naszego źródła, na pustyni nie ma hojniejszego podziękowania. Zagadka na koniec: co zostaje po ogniu, kiedy przyjdzie woda? Cisza, więc się nią ciesz.”
Kategorie: Mieszkańcy · Dolina Faraonów