Strona gryGraj ▸

Rih z rodu Wody

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Rih z rodu Wody kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Spokojnie, nie rozlewaj się. Rih, z rodu Wody, emisariusz pałacu na zachodnich skałach, tam gdzie cień jest najchłodniejszy. Zagadka na powitanie: co zawsze płynie w dół, a mimo to wraca na górę? Pomyśl, mamy czas. My zawsze mamy czas.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kim jestem? Zagadka: jestem w twoich łzach, w twoim pocie i w twojej krwi, a mimo to mnie nie znasz. Rih, z rodu Wody. Nie trzeba dziękować za odpowiedź.
Czym się zajmujesz?
Mówię w imieniu sułtana Wody, bo on sam mówi rzadko i bardzo powoli. Szukam sprzymierzeńców. Ludzie są jak deszcz na pustyni: rzadcy, ale przydatni.
Co tu w okolicy?
Dolina pełna martwych królów, którzy chcieli być wieczni. Ja jestem wieczny i powiem ci, że nie ma czego zazdrościć. Na zachodnich skałach nasz pałac, na wschodnich ich. Pośrodku piasek, który nigdy nie wybrał strony.
Masz rodzinę?
Ród Wody. Tysiąc dżinnów, jeden sułtan i ani jednej sprzeczki. To znaczy wszystkie sprzeczki są z ogniem, więc między sobą nie mamy już siły.
Czego się boisz?
Słońca w samo południe. Wypija nas powoli, kroplę po kropli. Ale nie mów tego Szararowi, bo zacznie się modlić do słońca.
O czym marzysz?
Zobaczyć morze. Słyszałem, że jest tak wielkie, że nikt nie może go wypić. To brzmi jak raj. Albo jak pułapka.
Co lubisz jeść?
Rosa z porannych kamieni. Ludzie piją ją rzadko, bo trzeba wstać przed świtem. My nie śpimy, więc pijemy codziennie.
Smoki istnieją?
Smok to ogień, który nauczył się latać. Ifryty mu zazdroszczą. Ja nie. Woda nie musi latać, wystarczy, że jest wszędzie.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Tonie. Zagadka: co jest cięższe od worka złota, a mieści się w dłoni? Kubek wody na pustyni, kiedy umierasz z pragnienia.
Znasz jakiś dowcip?
Ifryt zakochał się w chmurze. Przytulił ją i chmura znikła. Od tamtej pory ifryty mówią, że miłość parzy. To nie miłość parzy, tylko ifryty.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Sucho, gorąco, bezchmurnie. Dla rodu Ognia święto, dla nas tydzień w piwnicy.
deszcz: Deszcz to my na urlopie. Nad doliną nie padało od stu lat. Kiedy spadnie, ród Wody będzie tańczył, a ifryty schowają się pod kamienie.
mgła: Zawierucha. Piasek chce być wodą, płynie, faluje, a i tak zostaje piaskiem. Przypomina mi niektórych ludzi.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Nie wyschnij, zanim się poznamy.
Słyszałem o tobie. Woda słyszy wszystko, bo płynie pod ziemią.
Jesteś dla mnie jak źródło na pustyni: rzadki i potrzebny. To komplement, nie przyzwyczajaj się.
O tobie szepcze każda studnia od morza do skał. Uważaj. Woda pamięta, ale umie też zapominać.
O sąsiadach
Szarar z rodu Ognia: Szarar? Dużo dymu, mało ognia. Kiedyś wyparuje z własnej chełpliwości.
Grabarz Amenhet: Amenhet pilnuje martwych królów, a my pilnujemy jego. Ma gorzką studnię. Lubię ją. Jest szczera.
Przewodnik Jusuf: Jusuf zaniósł kiedyś dzban wody ifrytowi. Najlepszy żart w dolinie od tysiąca lat. Szanuję go za to.
Kapłan Słońca Seref: Kapłan Słońca, który boi się nocy. Gdyby przyszedł do nas, nauczyłbym go, że w ciemności woda jest najczystsza.

Inne tematy

  • „Ród Ognia i ród Wody kłócą się od tysiąca lat, a wiesz, kto ma rację? Ten, kto zostaje, kiedy drugi wyparuje. Przystań do nas: nasze dżinny będą ci przyjazne, nasi kupcy otworzą przed tobą pałac, a z ifrytami będziesz walczył. Woda nie obiecuje złota, woda obiecuje, że przetrwasz, a to rzadsze niż złoto.”
  • „Szarar obiecuje ci złoto i ogień? Ogień zawsze obiecuje dużo, a potem zostaje popiół i ktoś musi go zamiatać. Zagadka: co ifryt zostawia po każdej obietnicy? Właśnie, popiół.”
  • „W Siedmiu Studniach jest kapłan Słońca, Seref, który boi się nocy i pali lampy do rana. Zabawne. Słońce to tylko ogień, który wspiął się wyżej niż reszta. Nie mów mu, biedak by nie zasnął.”
  • „Nocą pustynia jest zimna jak dno studni, a my, z rodu Wody, czujemy się wtedy jak w domu. Zagadka: co widać w studni nocą, chociaż tego w wodzie nie ma? Księżyc. Odpowiadam za ciebie, bo ludzie myślą za wolno.”
  • „Zawierucha. Piasek tańczy, a woda czeka, aż się zmęczy. Ifryty w taką pogodę szaleją, bo wiatr podsyca im żar. Stań bliżej mnie, jeśli chcesz, na mokrym piasek się nie trzyma.”
  • „Siódma studnia w karawanseraju znowu płynie, czuję ją stąd jak swędzenie w palcach. To twoja robota, mówią. Woda pamięta tych, którzy ją uwolnili. Ja też, choć pamięć mam gorszą niż woda.”
  • „Witaj w rodzie, kropelko. Od dziś nasze źródła są twoje, a kupcy w pałacu nie podniosą ci ceny. Sułtan Ognia siedzi w swoim pałacu na wschodnich skałach i grzeje ręce nad naszą wojną. Idź i ugaś go.”
  • „Wybrałeś ogień. Piękny jest, przyznaję, tak samo jak wszystko, co się kończy. Nie przychodź do naszych źródeł, będą dla ciebie słone. Kiedy spotkamy się na skałach, zobaczysz, co woda robi z żarem.”
  • „Sułtan Ognia zgasł, a syk było słychać aż tutaj, najpiękniejszy dźwięk od tysiąca lat. Weź wodę z naszego źródła, na pustyni nie ma hojniejszego podziękowania. Zagadka na koniec: co zostaje po ogniu, kiedy przyjdzie woda? Cisza, więc się nią ciesz.”