Neferu
Tylko w dzień, chodzi po okolicy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Opowiedz coś, byle nie o piasku.”
- „Kiedyś stąd wyjadę.”
- „Nie mów dziadkowi.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Neferu kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ty jesteś z karawany? Z daleka? Opowiedz mi coś, cokolwiek, byle nie o piasku. Neferu jestem, wnuczka Amenheta. Dziadek pilnuje umarłych, a ja pilnuję dziadka, i nudno tu jak w grobowcu, mówię dosłownie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Neferu. Wnuczka Amenheta, córka kogoś, o kim się tu nie mówi, i przyszła podróżniczka. To ostatnie jeszcze się nie zaczęło.
- Czym się zajmujesz?
- Pomagam dziadkowi, gotuję, łatam namioty i słucham, co gadają karawaniarze. Słuchanie to moja prawdziwa praca, z gotowania nic mi nie wychodzi.
- Co tu w okolicy?
- Kanion, groby, piasek i gorzka woda. Na skałach dżinny, w ruinach coś, czego dziadek nie nazywa. Najładniejsze tu jest wyjście z doliny, jak karawana rusza o świcie.
- Masz rodzinę?
- Dziadek. Tata poszedł do grobowca Nocy, jak byłam mała, i nie wrócił. Mama wyjechała z karawaną, kiedy miałam pięć lat. Dziadek mówi, że to dlatego tak mnie pilnuje.
- Czego się boisz?
- Że zostanę tu na zawsze i będę pilnować grobów jak dziadek. I ciemności w grobowcu Nocy. Ale tego nie mów nikomu.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć morze. I Siedem Studni, i Brzeziny, i wyspę herosów. Wszystko, byle nie piasek. Ewentualnie mokry.
- Co lubisz jeść?
- Daktyle, które przywozi Jusuf ze Studni. Dziadek mówi, że są dla mnie, a potem sam podjada, jak myśli, że śpię.
- Smoki istnieją?
- Jusuf mówi, że w Kanionie burz za Studniami są pustynne smoki. Chciałabym zobaczyć. Z daleka. Z bardzo daleka, a potem opowiadać, że z bliska.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wyjechałabym jeszcze dziś. Kupiłabym miejsce w karawanie Miry, potem statek, a resztę zostawiłabym dziadkowi, żeby nie musiał się martwić. Nie, i tak by się martwił.
- Znasz jakiś dowcip?
- Czemu mumia nie ma przyjaciół? Bo jest zbyt zawinięta w sobie. Dziadek się nie śmiał. Mówi, że to nie wypada przy grobach. Przy grobach nic nie wypada.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał jak zawsze. Gdzieś na świecie jest dziś chłodno, a ja tam nie jestem.
deszcz: Deszcz? Jusuf mówi, że w Brzezinach pada co drugi dzień. Wyszłabym na dwór i stała, aż mnie przemoczy do kości.
mgła: Zawierucha! Dziadek przywiązuje mnie sznurkiem do namiotu. Mówię mu, że nie jestem kozą. On mówi, że kozy są posłuszniejsze. - Co o mnie myślisz?
- Ty jesteś z daleka, prawda? Opowiedz mi o czymś. Proszę.
Jusuf mówił o tobie! Że byłeś w miejscach, o których ja tylko słyszałam.
Ty jesteś mój przyjaciel. Pierwszy, który nie jest wielbłądem ani dziadkiem.
O tobie śpiewają i opowiadają wszędzie, gdzie chcę pojechać. Kiedyś pojadę i sprawdzę, czy nie zmyślają. - O sąsiadach
- Grabarz Amenhet: Dziadek jest dobry, tylko za dużo pilnuje. Umarłych, mnie, siebie. Czasem myślę, że on też coś chowa.
Przewodnik Jusuf: Jusuf obiecał mnie zabrać do Studni. Śmieje się ze wszystkiego, nawet ze strachu. Ale jak mówi o Czerwiu, to się nie śmieje.
Mira od wielbłądów: Mira prowadzi karawanę, a jest prawie w moim wieku. Jak dorosnę, będę jak ona. Tylko bez Garbusa.
Karawaniarka Nadira: Jusuf mówi, że Nadira ze Studni karmi każdego podróżnego. Jak tam dojadę, zjem u niej trzy miski. Za wszystkie lata tutaj.
Inne tematy
- „U Słońca w południe jest jasno jak w piecu i faraon bije wtedy najmocniej, a nocą słabnie. U Nocy na odwrót: pochodnie gasną same, a w ciemności on rośnie, więc weź dużo światła. U Węży nie ruszaj dzbanów, siedzą w nich kobry, a skąd to wiem, to już moja sprawa.”
- „Jusuf obiecał, że jak uzbieram na drogę, to mnie zabierze do Siedmiu Studni. A stamtąd statkiem dalej, do Brzezin, gdzie woda podobno sama spada z nieba. Jusuf mówi, że tam na nią narzekają, na wodę z nieba, wyobrażasz sobie?”
- „Mira od wielbłądów jest tylko trochę starsza ode mnie, a już prowadzi karawanę aż tutaj. Zazdroszczę jej. Pani Daktyl zjadła mi pół chusty, kiedy ją głaskałam, i nawet tego Mirze zazdroszczę, bo to jej wielbłąd.”
- „Ciii, co ty tu robisz o tej porze? Wyszłam popatrzeć na gwiazdy, z latarnią i z workiem, bo gwiazdy są daleko. Nie mów dziadkowi, że mnie widziałeś, dobrze?”
- „Zawierucha! Dziadek przywiązał mnie sznurkiem do namiotu jak kozę, żeby mnie wiatr nie porwał. Mówi, że raz porwał osła razem z jukami. Nie wiem, czy to prawda, ale dziadek nie umie kłamać, to jego największa wada.”
- „Ty jesteś tym, o kim śpiewają na wyspie herosów? Jusuf słyszał od karawaniarzy! Chodzą tam naprawdę w brązie i morze jest większe niż pustynia? Nie, nie mów, chcę to zobaczyć sama.”
- „Dobra, powiem ci, bo i tak się domyślasz. Chodzę nocą do grobowców, tylko do przedsionków, tam gdzie strażnicy stoją najdalej. Zbieram, co leży: paciorki, złote blaszki, raz nawet pierścień. Odkładam na wyjazd, bo dziadek mnie nigdy nie puści, a karawana Miry za darmo nie wozi.”
- „Dziadek wyciął jakieś imię nad wejściem do ruin i płakał przy tym. Nigdy nie widziałam, żeby płakał. Potem zrobił mi herbatę i powiedział, że mogę jechać z następną karawaną. Nie wiem, co mu zrobiłeś, ale dziękuję.”
- „Dziadek siedzi przy ruinach i patrzy na tę dziurę w kamieniu. Mówi, że tak ma zostać, że tak lepiej. Lepiej dla kogo? Czasem myślę, że w tej rodzinie każdy coś zakopuje, nie tylko umarłych.”
Kategorie: Mieszkańcy · Dolina Faraonów