Grabarz Amenhet
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie depcz po progu.”
- „Pięć z imieniem, jeden bez.”
- „Umarli leżą. Na razie.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Grabarz Amenhet kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Stój, nie depcz po progu, tu pod spodem też ktoś leży. Amenhet, grabarz doliny, jak mój ojciec i ojciec mojego ojca. Pilnuję, żeby umarli leżeli, a żywi nie łazili tam, gdzie nie trzeba. Z różnym skutkiem.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Amenhet. Grabarz doliny, trzeci z kolei, a może trzydziesty, nikt już nie liczy. Grabarzy się nie pamięta, pamięta się tych, których chowali.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję grobowców. Zamiatam progi, poprawiam kamienie, przeganiam żywych. Umarłych przeganiać nie trzeba, oni wiedzą, gdzie ich miejsce. Prawie wszyscy.
- Co tu w okolicy?
- Kanion, pięć grobowców z imionami, jeden bez imienia i ruiny pod piaskiem. Na skałach dwa pałace dżinnów, co się kłócą jak stare małżeństwo. A tu obóz, studnia z gorzką wodą i ja.
- Masz rodzinę?
- Żona leży przy wejściu do kanionu, tam gdzie rano pierwsze słońce. Syn poszedł do grobowca Nocy po złoto i nie wrócił. Została mi Neferu. Pilnuję jej bardziej niż grobów.
- Czego się boisz?
- Że Neferu pójdzie w ślady ojca. I tego, co skrobie nocą w ruinach. Ale bardziej Neferu.
- O czym marzysz?
- Żeby w dolinie wszyscy leżeli spokojnie. Królowie, strażnicy, ten bez imienia. I żebym mógł wtedy usiąść w cieniu i nic nie pilnować.
- Co lubisz jeść?
- Placki z soczewicy i cebula. Jusuf przywozi mi daktyle ze Studni, ale to dla Neferu. Ja jem cebulę i płaczę, przynajmniej wiadomo czemu.
- Smoki istnieją?
- Smoki? W Kanionie burz za Studniami siedzą podobno pustynne smoki. Do mnie nie przychodzą. Smoki nie potrzebują grabarza, po smoku nie zostaje, kogo chować.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Mam go dookoła pełno, w każdym grobowcu. I co z tego wynikło? Jeden syn mniej. Dałbym je Neferu na drogę, żeby nie musiała go szukać sama.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi złodziej do grobowca i pyta mumię: gdzie skarb? A mumia: synku, gdybym wiedziała, gdzie co położyli, nie leżałabym tu trzy tysiące lat.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Upał. W grobowcach chłodno, dlatego ludzie tam łażą. Nie dla chłodu, wierz mi.
deszcz: Deszcz? Raz za mojego dziadka spadło kilka kropel. Grobowce zapachniały kamieniem, a umarli, mówił dziadek, przewrócili się na drugi bok.
mgła: Zawierucha. Piasek zasypuje wejścia, a potem odkopuje. Siedź w namiocie i nie licz na to, że widzisz, co widzisz. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Z karawaną przyszedłeś, z karawaną odejdziesz. Najlepiej żywy.
Słyszałem o tobie od Jusufa. Chodzisz tam, gdzie się nie chodzi. Uważaj na progi.
Ty jesteś swój. Jak będziesz szedł do grobowców, powiedz mi, to zapalę lampę przy wejściu.
Grabarze zapamiętują tylko tych, których chowają. Ciebie zapamiętam za życia. Nie spiesz się do mnie. - O sąsiadach
- Neferu: Mądra jest. Za mądra na tę dolinę i za młoda, żeby to wiedzieć. Coś przede mną chowa. Grabarz zna się na chowaniu.
Przewodnik Jusuf: Jusuf gada za trzech, ale prowadzi uczciwie. Nikogo jeszcze nie przyprowadził do mnie w worku.
Stary Basim: Ten ze Studni, co opowiada o królach? Połowę zmyśla. Druga połowa jest gorsza, bo prawdziwa.
Kapłan Słońca Seref: Kapłan Słońca ze Studni? Jusuf mówi, że chciałby kiedyś zobaczyć dolinę. Niech zobaczy z daleka. Z bliska już nie jest taka piękna.
Inne tematy
- „Siedmiu ich było, braci królów. Pięć grobowców z imionami stoi wzdłuż kanionu: Piasku, Wylewu, Węży, Słońca i Nocy. Szósty grób nie ma imienia, leży w ruinach pod piaskiem i tam nie chodzę, nawet za dnia. Siódmy brat kazał się pochować daleko stąd, bo nie znosił reszty.”
- „Neferu, moja wnuczka, chce jechać z karawaną do Studni i dalej, aż za morze. Mówię jej: dziewczyno, tam też jest piasek, tylko mokry. Nie słucha. Jej ojciec też nie słuchał.”
- „Jusuf mówi, że w Studniach jakiś Basim opowiada przy ognisku o naszych królach. O kucharzu, co uciekł z grobowca kominem? Bzdura. Kucharz uciekł drzwiami, bo nikt ich wtedy nie pilnował.”
- „Nocą siedzę przy wejściu do kanionu z latarnią i liczę światełka przy grobowcach. Jak jest o jedno więcej, niż powinno, to znaczy, że ktoś żywy polazł tam po złoto. Wnuczka mówi, że mi się zdaje. Oby.”
- „Zawierucha. Piasek zasypuje wejścia do grobowców, a potem je odkopuje, jak mu się podoba. Siedź w namiocie. W taką pogodę żywiołaki piasku podchodzą pod sam obóz i nie odróżnisz ich od wiatru.”
- „Jusuf gada, że zszedłeś pod Siedem Studni i położyłeś tego od szarańczy. Siódmego brata, co nie chciał leżeć z resztą. Dobrze. Jeden mniej, który udaje, że żyje.”
- „Kilku braci już leży naprawdę, czuję to w kamieniu. Teraz słuchaj: ten bez imienia nie umrze, póki stoją cztery kanopy z jego wnętrznościami. Trzy schowali kapłani w grobowcach braci, u Wylewu, u Węży i u Nocy, a czwarta pojechała za morze z herosami z wyspy, podobno stoi u nich w świątyni wyroczni, za szkłem. Rozbij wszystkie cztery, inaczej będziesz go zabijał do końca świata.”
- „Ucichło. Pierwszy raz w moim życiu nic nie skrobie w ruinach o kamień. Weź tę sakwę, to grosz od kapłanów na pogrzeby, a tego pogrzebu i tak nikt nie wyprawi. Tylko powiedz mi jedno: przeczytałeś, co tam na dole napisali na ścianach?”
- „Wyciąłem nad wejściem do ruin imię, tam gdzie ziała dziura: Sabu. Mój pradziad trzymał dłuto, kiedy kapłani kazali je wykuć, i do śmierci mówił, że kamień krzyczał. Teraz już nie krzyczy, a skoro Sabu ciosał te grobowce, niech chociaż jeden będzie jego.”
- „Zostawiłeś dziurę w kamieniu, może i dobrze. Mój pradziad wykuwał to imię na rozkaz kapłanów i nikomu w rodzinie nie wolno go było wymówić. Niech śpi bez imienia, skoro tak go zapamiętali. Tylko czemu mi od tego nie lżej?”
Kategorie: Mieszkańcy · Dolina Faraonów