Strona gryGraj ▸

Stolarz Cyprian

Tylko w dzień, w niedzielę na mszy.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Rozmowa

Spoiler: co mówi Stolarz Cyprian kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Cyprian, stolarz. Stoły, ławy, trumny. Stój prosto… Trzy łokcie i dłoń. Nie, nie przymierzam cię. Taki zawód, oczy same liczą.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Cyprian. Stolarz. Robię meble dla żywych i jeden mebel dla każdego, kiedy przyjdzie pora. Ten drugi lepiej mi wychodzi.
Czym się zajmujesz?
Hebel, czopy, klej z kości. Stół robię tydzień, trumnę dzień. Bo w trumnie nikt nie siada i nie narzeka, że się kiwa.
Co tu w okolicy?
Hałaśliwie. Kuźnia stoi zimna, to trochę ciszej. Garbarz śmierdzi, rzeźnik krzyczy, szewc gada. Żywi. Na razie.
Masz rodzinę?
Miałem brata. Robił ze mną. Wziąłem mu miarę rok przed tym, jak umarł. Nie powiedziałem mu. Od tamtej pory nie mówię nikomu.
Czego się boisz?
Że kiedyś wezmę miarę na siebie, w kałuży. I się zgodzi.
O czym marzysz?
Żeby ktoś zamówił u mnie kołyskę. Choć raz. Wszyscy myślą, że robię tylko na drugi koniec.
Co lubisz jeść?
Barszcz. Czerwony. Nie patrz tak. Lubię barszcz.
Smoki istnieją?
Smoka bym nie zmieścił. Na smoka nie ma trumny. Pewnie dlatego nikt ich nie chowa, tylko leżą, gdzie padły.
Co zrobisz z workiem złota?
Dębina z północy, sezonowana dziesięć lat. Stos desek pod sufit. Nie na sprzedaż. Dla siebie, żeby pachniało.
Znasz jakiś dowcip?
Rajca pyta, ile za trumnę. Mówię: dla pana nic, zapłaci rada. Pyta: z góry? Mówię: z dołu. Nie zrozumiał. Albo zrozumiał.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ładnie. Ludzie chodzą zdrowi, rumiani. Deski schną w spokoju.
deszcz: Deszcz. Kaszlą. Liczę.
mgła: We mgle nie widzę, kogo mierzę. Odpoczywam.
Co o mnie myślisz?
Nowa twarz. Trzy łokcie i dłoń. Na razie nie zapisuję.
Słyszałem o tobie. Chodzisz tam, gdzie inni zostają. Zapisałem cię ołówkiem. Ołówek się ściera.
Swój. Ciebie nie mierzę. Postanowiłem.
Legenda, mówią. Legendom nie robię trumien. Legend się nie chowa, tylko opowiada.
O sąsiadach
Siostra Apolonia: Apolonia leczy, ja i tak zdążę zrobić miarę. Ona mi tego nie wybaczy. Ja jej tak.
Grabarka Zuzanna: Zuzanna kopie na zapas, ja robię na miarę. Ona rozsądniejsza, ja dokładniejszy.
Kołodziej Hilary: Hilary to jedyny człowiek, którego nie umiem zmierzyć. Ciągle się śmieje i się trzęsie.
Piekarka Urszula: Urszula piecze dobrze. Jej Julian leży w szpitalu. Nie zapisuję go. Nie zapisuję i koniec.

Inne tematy

  • „Mam taki zeszyt. Zapisuję, kto w mieście kaszle, kto pije, kto się kłóci z Radoszem. Nie żeby komuś źle życzyć. Żeby mieć suche deski na czas. Mylę się rzadko. Za rzadko, jak na mój gust.”
  • „Apolonia leczy, a ja i tak zdążę zrobić miarę. Nie śmiej się, ona też się nie śmieje. Raz mi powiedziała, że jak przestanie mi się zgadzać, to będzie znaczyło, że ona dobrze robi. Od miesiąca mi się zgadza.”
  • „Zuzanna kopie doły na zapas, ja robię trumny na miarę. Ona mówi, że miejsca na cmentarzu się kończą. Ja mówię, że to nie mój kłopot, ja robię płasko. Pokłóciliśmy się tylko raz, o to, czy trumna ma mieć okno.”
  • „Robię też stoły, wiesz? Ładne, dębowe. Tylko nikt nie zamawia, bo myślą, że pachną trumną. Nie pachną. Pachną dębem. Dąb też kiedyś umarł, ale o tym ludzie nie myślą.”
  • „Wojna za rzeką skończona, słyszę. Miałem odłożone deski na zamówienia z Mszaru. Nie przyszły. Pierwszy raz się cieszę, że mi się nie zgadza. Deski pójdą na stoły.”
  • „Herszt Szczupak nie żyje, mówią. Na niego nikt nie zamówił. Ani trumny, ani deski na krzyż. Zapisałem w zeszycie: nieodebrany. Pierwszy taki.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny