Matka Celina
W niedzielę na mszy.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Wycieraj buty.”
- „Nie biegać po schodach! Nie ty. Oni.”
- „Chleb jest. Na dziś.”
Prośby
- Rachunek przytułku (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Matka Celina kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Celina. Przytułek. Wycieraj buty, tu dzieci raczkują. Mówią na mnie Matka Celina, choć urodziłam jedno. Reszta przyszła sama, przez drzwi, z rzeki i z nabrzeża. Mam ich dwadzieścia troje. Chwilowo.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Celina. Matka przytułku. I matka jednego syna, który odpłynął. Pytaj, o co chcesz, na wszystko odpowiadam.
- Czym się zajmujesz?
- Karmię, myję, uczę pacierza i liczenia. Liczenia bardziej, bo w Brzezinach się przydaje. Pacierz też, ale później.
- Co tu w okolicy?
- Dzieci mają szpital pod bokiem, katedrę za płotem i cmentarz za katedrą. Wszystko, czego trzeba się bać, na widoku. Lepiej tak niż za rogiem.
- Masz rodzinę?
- Syn, Bogdan. Gdzieś na morzu albo pod nim. I dwadzieścia troje cudzych, które są moje, póki ich ktoś nie zabierze.
- Czego się boisz?
- Że któregoś dnia przestanę patrzeć na statki. To będzie znaczyło, że już nie czekam.
- O czym marzysz?
- Żeby któreś z moich dzieci przyszło kiedyś w odwiedziny. Dorosłe, w czystych butach. I powiedziało: tu było dobrze.
- Co lubisz jeść?
- Zupa na kościach. Jak gotuję dla dwudziestu trojga, dla mnie też talerz zostaje. Gdybym gotowała tylko dla siebie, nic bym nie gotowała.
- Smoki istnieją?
- Dzieci pytają codziennie. Mówię im, że smoki są, ale daleko i boją się matek. To prawda. Wszyscy się boją matek.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowy dach. Buty dla wszystkich. I list z pieczęcią do każdego portu, czy ktoś nie widział Bogdana.
- Znasz jakiś dowcip?
- Dziecko pyta: matko, czemu rada nie przychodzi do przytułku? Mówię: bo musiałaby coś przynieść. Śmieją się. Dzieci rozumieją radę lepiej niż rada.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Dzieci na dworze, ja w środku i cisza. Rzadka rzecz, cisza.
deszcz: Deszcz. Dwadzieścia troje w jednej izbie. Nie pytaj, jak się czuję. Głośno się czuję.
mgła: Mgła. Liczę dzieci co godzinę. We mgle łatwo się zgubić, a ja już raz zgubiłam. - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz. Wycieraj buty, potem pogadamy.
Słyszałam o tobie. Dzieci się w ciebie bawią. Jeden ma kij i mówi, że to twój miecz.
Swój. Dzieci pytają, kiedy przyjdziesz. Mówię, że jak będziesz mieć czas. Bohaterowie nigdy nie mają.
O tobie mówi całe miasto. A ja wiem, że moje dzieci się w ciebie bawią. To większa sława, uwierz. - O sąsiadach
- Michaś: Michaś szuka ojca w każdym marynarzu. Nie zabraniam. Ja szukam syna na każdym statku.
Halszka: Halszka śpi u mnie z małą. Liczy w nocy oddechy Milki. Znam to.
Siostra Apolonia: Apolonia bierze moje dzieci do szpitala bez kolejki. Rada płaci. Rada o tym nie wie.
Proboszcz Benedykt: Benedykt to dobry człowiek. Za dobry na to miasto. Ale ktoś musi.
Inne tematy
- „Mój syn odpłynął dwanaście lat temu, miał siedemnaście. Na statku, który płynął dalej niż rzeka. Obiecał, że wróci z czymś złotym. Statek nie wrócił. Złota mi nie trzeba. W porcie gadają, że ktoś ten statek widział jeszcze potem, daleko. W porcie gadają dużo.”
- „Michaś szuka ojca w każdym marynarzu. Podchodzi, patrzy na ręce, odchodzi. Nie wiem, czego szuka w rękach. On też nie wie. Nie mówię mu, żeby przestał. Ja też patrzę na każdy statek.”
- „Wiesz, co jest najtrudniejsze w przytułku? Nie bieda. Imiona. Jak przychodzi dziecko bez imienia, muszę je wybrać. Mam już trzech Janków. Rada płaci od głowy, nie od imienia, więc nikt nie protestuje.”
- „Rada płaci przytułkowi tyle, ile kosztuje jedna kolacja u Wróbla. Na miesiąc. Raz poszłam z dziećmi pod ratusz i stanęliśmy w rzędzie. Dwadzieścia troje dzieci i ja. Następnego miesiąca zapłacili za dwie kolacje.”
- „Halszka z małą śpią u mnie. Halszka budzi się w nocy i sprawdza, czy Milka oddycha. Nie mówię jej, że ja też tak robiłam. Przez siedemnaście lat. I potem jeszcze trochę, przy pustym łóżku.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny