Pan Twardowski
Tylko nocą.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Pssst, nie mów nikomu.”
- „Teofil, jeszcze jeden!”
- „Do Rzymu? Nigdy!”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pan Twardowski kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „A, waćpan! Albo i nie waćpan, wszystko jedno, w tej karczmie każdy jest bratem po drugim kuflu. Twardowski, szlachcic, uczony, czarnoksiężnik, bywały w świecie i prawie na księżycu. Siadaj. Tylko nie mów nikomu, że tu siedzę. Chociaż i tak wszyscy wiedzą.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Twardowski, szlachcic herbowy, czarnoksiężnik, uczony, malarz, jeździec na kogucie i najlepszy kompan przy kuflu od morza do morza. Skromność też mam, ale zostawiłem w domu.
- Czym się zajmujesz?
- Dawniej czary. Teraz głównie przetrwanie. Siedzę, piję i pilnuję, żeby nikt mnie nie wywiózł do Rzymu. Ciężka robota, noc w noc.
- Co tu w okolicy?
- Wyspa? Śmierdzi siarką, co mnie trochę martwi. Ale karczma dobra i nazywa się jak trzeba. Reszty nie zwiedzam. W dzień śpię.
- Masz rodzinę?
- Żona. Jedna. Wystarczy za dziesięć. Wierz mi, sam diabeł to potwierdzi.
- Czego się boisz?
- Rzymu! Każdego Rzymu na świecie. I tego pana w czerni z zamku. I trochę żony. Kolejność się zmienia, zależy od wieczoru.
- O czym marzysz?
- Wyjść stąd o świcie i nie oglądać się za siebie. Pojechać do prawdziwego Rzymu, wypić tam wina i wrócić cały. Pokazać diabłu figę z daleka.
- Co lubisz jeść?
- Pieczeń z dzika i węgrzyn. Tu nie ma ani dzika, ani węgrzyna, więc jem kiełbasę Teofila i udaję.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Raz jednego zaczarowałem, żeby mi tańczył. I tańczył! Dwa takty. Potem przypalił mi kontusz. Do dziś nie wiem, czy to był smok, czy wyjątkowo duża jaszczurka.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kiedyś umiałem robić złoto z piasku. Za drogo kosztowało. Dziś kupiłbym statek i odpłynął jak najdalej od każdego Rzymu.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi diabeł do karczmy i pyta: jak się nazywa ten lokal? Karczmarz: Rzym. Diabeł: świetnie! A ja z kąta: to tylko szyld, panie, tylko szyld! Ha! Tylko że to nie dowcip, to moje życie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Nie wiem, jaka pogoda w dzień, śpię. Nocą gwiazdy. Księżyc. Nie lubię patrzeć na księżyc, nie pytaj czemu.
deszcz: Deszcz? Dobrze. W deszczu nikt nie przychodzi pytać o Twardowskiego.
mgła: Mgła z siarki. Śmierdzi jak pewien pan. Zamknij okno, na litość! - Co o mnie myślisz?
- Siadaj, bracie, opowiem ci, jaki jestem wspaniały.
Słyszałem o tobie! Prawie tyle co o mnie. Prawie.
Ty jesteś mój przyjaciel. Mówię to wszystkim po trzecim kuflu, ale tobie mówię po pierwszym.
Ty jesteś legendą. Ja też byłem. Uważaj, legendy źle się kończą. Zwykle w Rzymie. - O sąsiadach
- Pani Twardowska: Moja żona. Diabeł się jej boi. Ja też. Kocham ją. Jedno drugiemu nie przeszkadza.
Karczmarz Teofil: Teofil liczy kredą. Ma na mnie dwie belki. Kiedyś mu spłacę. W innym życiu.
Kanclerz Smołek: Smołek. Znam ten typ. Grzeczny, z piórem, nigdy się nie spieszy. Kiedy on wchodzi na rynek, ja jestem już w piwnicy.
Ojciec Pankracy: Ksiądz Pankracy patrzy na mnie, jakby miał do mnie interes. Mam nadzieję, że nie taki sam jak Smołek.
Inne tematy
- „Dobra, powiem ci, bo masz uczciwą gębę. Dawno temu podpisałem cyrograf. Krwią, jak się należy, z pieczęcią. Diabeł Mefistofil dał mi sztuki, o jakich ci się nie śniło, a w zamian powiedział: „Zabiorę cię w Rzymie”. No to do Rzymu nie jeżdżę! I gdzie siedzę? W karczmie, która się nazywa Rzym. Tu mnie będą szukać najmniej. Albo właśnie najbardziej, sam już nie wiem. Mój cyrograf leży w archiwum pod kancelarią, w zamku. Przynieś mi go. Spalę go własną ręką i pierwszy raz od lat wyjdę stąd o świcie.”
- „Wiesz, co umiałem? Malować obrazy, które same się ruszały. Jeździć na kogucie. Postawić dwór w jedną noc. Ożywić kamień. No, prawie ożywić. Ruszył się. Raz. Wszystko za jeden podpis. Uczciwa cena, myślałem. Młody byłem.”
- „Moja żona? Siedzi tam przy szynkwasie, nie patrz, bo zobaczy, że patrzysz. Ona jedna nie boi się diabła. Ona jedna! Wszyscy mówią, że diabeł boi się jej bardziej niż święconej wody. A ja się boję obojga. Inaczej, ale obojga.”
- „Mówią, że skończę na księżycu. Że diabeł mnie poniesie, a ja się wyrwę i zawisnę tam na zawsze. Nawet ładnie, ale samemu. Wolę karczmę. W karczmie jest piwo, a na księżycu podobno tylko pająk.”
- „Teofil liczy kredą na belce, ile wypiłem. Belka się kończy, przechodzi na drugą. Mówi, że do końca życia nie spłacę. Na szczęście nie zamierzam umierać. To znaczy: nie zamierzam jechać do Rzymu.”
- „Ten kanclerz z zamku. Smołek. Wiesz, ja go znam. Znaczy, nie jego, tylko ten rodzaj. Zawsze grzeczny, zawsze z piórem. Za moich dawnych lat miał inną twarz. Kiedy wchodzi na rynek, ja wychodzę tylnymi drzwiami. Przypadek, oczywiście.”
- „Noc! Moja pora. W dzień śpię na stryszku, bo w dzień ludzie patrzą, a w nocy piją. Pijany nie zapamięta, że widział Twardowskiego. A jak zapamięta, nikt mu nie uwierzy. Doskonały system.”
- „Mgła z siarki wlazła do karczmy. Czujesz? Siarka. Mnie od tego zapachu robi się słabo. Za bardzo kojarzy mi się z pewnym panem. Teofil, zamknij okno, na litość!”
- „To o tobie śpiewają w Pelorii? Herosi w brązie śpiewają o tobie! Ja też byłem w pieśniach, wiesz? Tylko w moich na końcu zawsze przychodzi diabeł. Zazdroszczę ci. Twoja pieśń jeszcze nie ma końca.”
- „Spłonął! Widziałeś? Zielonym płomieniem, i śmierdział jak cała piekielna kuchnia! Jestem wolny! Mówią, że o północy coś wyło nad zamkiem tak, że psy w ruinach pochowały się w dziury. Niech wyje. Masz, weź mojego koguta. Jeździłem na nim, kiedy byłem kimś. Jak zapieje, każdy czart ucieka, gdzie pieprz rośnie. Mnie już nie trzeba.”
Kategorie: Mieszkańcy · Cyrograd i Piekło