Pani Twardowska
Tylko nocą.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Siadaj, nie stój.”
- „Teofil, dolej!”
- „Nikt mi tu nie będzie straszył.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pani Twardowska kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Siadaj, nie stój w drzwiach, bo ciągnie. Twardowska. Tak, ta Twardowska, żona tego tam w kącie. Teofil myśli, że to jego karczma. Niech myśli. Piwo nalewa on, ale kto dostaje, decyduję ja.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Twardowska. Żona Twardowskiego. To wystarczy za cały życiorys. Reszta to szczegóły, a szczegóły zostawiam karczmarzowi.
- Czym się zajmujesz?
- Pilnuję męża. Pilnuję karczmy. Pilnuję, żeby nikt się nie bił, a jak już się bije, to żeby zapłacił za stół. Diabła też pilnuję, jak przyjdzie.
- Co tu w okolicy?
- Śmierdzi tu siarką, ale ludzie dobrzy. Pokorni. Za pokorni. Ja bym ich nauczyła krzyczeć.
- Masz rodzinę?
- Mąż. Jeden, za to za trzech. Dzieci nie mamy. Mój mówi, że diabeł by je policzył. Ja mówię, że diabeł by się bał.
- Czego się boisz?
- Ja? Niczego. No, dobra. Że jakiejś nocy wyjdę po wodę, a jak wrócę, kufel mojego będzie stał pusty. Tylko tego.
- O czym marzysz?
- Żeby mój wyszedł stąd w dzień. Normalnie, jak człowiek. Usiąść z nim na ławce na rynku i patrzeć na słońce. Nudno. Pięknie nudno.
- Co lubisz jeść?
- Bigos. Taki, co się gotuje trzy dni. Teofil gotuje dwa i mówi, że to to samo. Nie jest.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Niech przyjdzie jeden. Z diabłem sobie poradziłam, to i ze smokiem pogadam.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Odkupiłabym mojemu cyrograf. Tylko że oni nie sprzedają za złoto. To kupiłabym sobie kapelusz z piórem. Ładniejszy niż ten po diable.
- Znasz jakiś dowcip?
- Diabeł mnie pyta: co jest gorsze od piekła? A ja mówię: rok ze mną. I patrz, uwierzył.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Nie wiem, jaki był dzień. Noc jest piękna, jak karczma pełna.
deszcz: Deszcz! Wszyscy pod dachem, karczma pełna. Kocham deszcz.
mgła: Mgła z siarki. Mój blednie. Ja nie. Zamknij drzwi. - Co o mnie myślisz?
- Nowy? Siadaj, nie stój w drzwiach.
Słyszałam o tobie. Nie wyglądasz. Ale ja też nie wyglądam na taką, co przegoniła diabła.
Ty jesteś swój. Masz u mnie miejsce przy szynkwasie.
Wszyscy o tobie gadają. Ja nie. Ja cię po prostu lubię. - O sąsiadach
- Pan Twardowski: Mój mąż. Głupi jak koza. Mój.
Karczmarz Teofil: Teofil liczył krzywo. Teraz liczę ja.
Żebraczka Hanna: Hanna nie przychodzi do karczmy. Posyłam jej zupę. Niech je.
Kanclerz Smołek: Ten z zamku zagląda przez okno. Wystarczy, że wstanę.
Inne tematy
- „Diabeł? Ten, co przyszedł po mojego? Był raz, tu, w Rzymie. Elegancki, w kapeluszu z piórem, z papierem pod pachą. Mówi: pan Twardowski idzie ze mną, termin minął. A ja wstaję od stołu i mówię: dobrze, kochaneczku, ale najpierw rok pomieszkasz ze mną. W małżeństwie, z obowiązkami. I patrz: wyskoczył przez dziurkę od klucza. Kapelusz został. Wisi nad szynkwasem.”
- „Mój mąż to dobry człowiek. Głupi jak koza, ale dobry. Przegrał duszę za sztuczki. Za sztuczki! Ja bym za sztuczki nie oddała nawet garnka. Ale co zrobić, ślubowałam. To pilnuję.”
- „Teofil gada i gada, a kredą liczy krzywo. Raz mu sprawdziłam belkę: dopisał mojemu trzy kufle, których nie wypił. Teraz liczę ja, a on mówi „tak jest, pani Twardowska”. Zdrowo mu to robi.”
- „Ten Smołek z zamku zagląda czasem przez okno. Grzeczny, uśmiechnięty. Wystarczy, że wstanę od stołu, a już go nie ma. Nauczyli się, widzisz? Diabły mają dobrą pamięć. Do długów i do mnie.”
- „Hannie posyłam co wieczór miskę zupy pod bramę. Tu nie przychodzi, bo mówi, że w karczmie się śmieją, a ona nie ma z czego. Ma rację. Ale zupa ciepła, to niech je.”
- „Noc, pełna karczma, to lubię. Siarkarze śpiewają krzywo, Teofil gada, a mój udaje, że go nie ma. Każdy ma tu swoje miejsce. Twoje jest przy mnie, póki się dobrze zachowujesz.”
- „Mgła z siarki. Mój przez nią blednie jak ser. Mówię mu: nie bój się zapachu, bój się mnie. Nie pomaga. Zamknij te drzwi, bo dym idzie.”
- „Mówią, że w Faktorii, w dżungli, miałeś jakąś sprawę z małpami. Z małpami! Mój po trzecim kuflu też się zachowuje jak małpa. Skoro dałeś radę tamtym, to i z moim byś dał.”
- „Spalił ten papier. Pierwszy raz od trzydziestu lat przespał całą noc i chrapał tak, że Teofil przybiegł z miotłą. Dziękuję ci. Jemu nie mów, że to powiedziałam, bo się znowu zrobi ważny.”
- „Nie przyszedł. Jedna noc, druga. Kufel stoi, jak go zostawił. Teofil mówi, że może pojechał do Rzymu, tego prawdziwego. Ja wiem, dokąd pojechał. Wiem też, kto oddał jego papier. Nie myśl, że nie wiem. Siadaj. Nie, nie siadaj. Idź.”
Kategorie: Mieszkańcy · Cyrograd i Piekło