Strona gryGraj ▸

Ojciec Pankracy

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Ojciec Pankracy kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie podchodź od lewej, tam leży kreda. Ojciec Pankracy. Wypędzam z ludzi to, co w nich siedzi, a na tej wyspie mam więcej roboty niż kredy. Jeśli przyszedłeś po błogosławieństwo, idź do klasztoru, do ksieni. Ja daję tylko ostrzeżenia.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Pankracy. Ksiądz bez parafii. Egzorcysta. Chodzę tam, skąd inni odchodzą, żegnając się.
Czym się zajmujesz?
Wypędzam. Z ludzi, z domów, z piwnic. Kreda, woda, modlitwa i upór. Najwięcej uporu. Diabeł jest cierpliwy, trzeba być cierpliwszym.
Co tu w okolicy?
Wyspa na kotle. Ludzie syci i spokojni, a pod nogami ogień. Wszyscy wiedzą. Nikt nie mówi. Najlepiej żyje tu ten, kto nie przykłada ucha do ziemi.
Masz rodzinę?
Miałem brata. Tomasza. Umarł dziesięć lat temu, w łóżku, po długim życiu. Dobrze umarł. Lepiej, niż mu było pisane.
Czego się boisz?
Własnego podpisu. Nie pytaj więcej.
O czym marzysz?
Żeby szyby wystygły. Żeby Zbigniew przyłożył ucho do podłogi i usłyszał ciszę.
Co lubisz jeść?
Chleb i cebula. Diabeł nie lubi cebuli, tak mówiła moja matka. Pewnie nieprawda. Ale cebula dobra.
Smoki istnieją?
Smok to tylko wielkie zwierzę. Groźne, ale uczciwe. Boję się tych, którzy chodzą na dwóch nogach i noszą pióro.
Co zrobisz z workiem złota?
Kreda i woda święcona dla każdego domu na wyspie. Resztę oddałbym ksieni. W moich rękach złoto źle się czuje.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi diabeł do spowiedzi. Ksiądz pyta: co cię gnębi? Diabeł: że już nikt mnie nie potrzebuje, ludzie świetnie radzą sobie sami. Nie śmieszne. Prawdziwe.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Jasno. W słońcu łatwiej zobaczyć, kto ma cień, a kto nie.
deszcz: Deszcz zmywa kredę. Rysuję od nowa. Cała moja praca to rysować od nowa.
mgła: Mgła z siarki. Nie oddychaj nią głęboko. Wchodzi do głowy i mówi tam cudzym głosem.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Pokaż ręce. Dobrze, czyste. Na razie.
Słyszałem o tobie. Silny. Siła tu nie wystarczy, ale pomaga.
Ufam ci. Nie mówię tego często. Ostatni raz mówiłem to bratu.
Twoje imię ludzie wymawiają jak modlitwę. Uważaj, żeby nie wyrosła ci od tego pycha. Wiem, co mówię.
O sąsiadach
Ksieni Konstancja: Konstancja spisuje imiona. Ja pamiętam twarze. Kłócimy się. Ona ma rację.
Siarkarz Zbigniew: Zbigniew śmieje się nad szybem. Śmiech chroni go lepiej niż moja kreda. Na razie.
Kanclerz Smołek: Smołek. Nie podawaj mu ręki. Nigdy. Nawet kiedy będzie wyciągał swoją w dobrej wierze.
Kat Bartłomiej: Bartłomiej spowiada mi się raz w roku. Rozgrzeszam go. Nie wiem, czy powinienem.
Pan Twardowski: Twardowski. Wesoły grzesznik. Tacy mają najmniej czasu i najwięcej gadają.

Inne tematy

  • „Słuchaj, bo powtórzę tylko raz. Pod szybami siarki nie ma dna. Jest piekło. Najpierw smoła, potem siedem komnat i siedem tronów, a na każdym siedzi pan jednego kotła. Każdy trzyma ludzi za inny grzech: za pychę, za chciwość, za zazdrość, za nieumiarkowanie, za gniew, za lenistwo, za pokusę. Rozbij te trony, a puszczą tych, których trzymają. Weź wodę święconą. Na dole przyda ci się bardziej niż chleb.”
  • „Kreda święcona. Narysuj krąg, stań w środku, a to, co chodzi po ruinach, zatrzyma się na kresce. Nie na długo. Kreda się ściera, a oni są cierpliwi. Ksieni ją sprzedaje. Ja rozdaję, póki mi starczy.”
  • „Siarkarze schodzą w szyby, bo płacą. Zbigniew się śmieje, że ciepło idzie z dołu i zimy tu lżejsze. Ciepło idzie z dołu, owszem. Nie od wulkanu.”
  • „Opętanego poznasz po tym, że mówi grzecznie. Za grzecznie. Prawdziwy człowiek się zająknie, zaklnie, pomyli. Opętany ma każde słowo na miejscu, jak w umowie. Pamiętaj o tym w zamku.”
  • „Ksieni Konstancja zna imiona wszystkich, którzy zniknęli. Spisuje je. Ja nie spisuję, ja pamiętam twarze. Kłócimy się o to od lat. Ona ma rację, ja mam koszmary.”
  • „Nocą z szybów idzie światło. Czerwone, jak z kuźni. Siadam tu z różańcem i liczę, ile razy mignie. Czasem słychać śpiew. Nie mów Zbigniewowi. On myśli, że to wiatr w szybie.”
  • „Mgła z siarki gęstnieje. Zamknij usta, oddychaj przez rękaw. Ta mgła wchodzi do płuc, a z płuc do głowy. Widziałem ludzi, którzy przez nią zaczęli słyszeć głosy z dołu. Głosy wołały ich po imieniu.”
  • „Obroniłeś Mszar przed orkami, słyszałem. Orków widać. Mają kły i krzyczą. Tutejszych wrogów nie widać, dopóki nie jest za późno. Zobaczymy, ile jesteś wart, kiedy przeciwnik się do ciebie uśmiecha.”
  • „Trzy trony rozbite. Czuję to, szyby oddychają inaczej, spokojniej. Dobra robota. Ale uważaj: im mniej ich zostaje, tym mocniej trzymają resztę. Ostatni panowie są najstarsi i najlepiej znają ludzi. Masz, kreda. Rysuj krąg za każdym razem, kiedy odpoczywasz na dole.”
  • „Pycha leży. Teraz mogę ci powiedzieć, bo i tak byś się dowiedział. Noszę cyrograf. Podpisałem go trzydzieści lat temu, młody i głupi, żeby mój brat przeżył gorączkę. Przeżył. Żył jeszcze dwadzieścia lat, dobrze żył. Ja od tamtej pory wypędzam diabły, żeby spłacić coś, czego spłacić się nie da. Pycha, widzisz. Myślałem, że jestem silniejszy od własnego podpisu.”
  • „Szyby ucichły. Pierwszy raz od trzydziestu lat obudziłem się i nie bolała mnie ręka, ta, którą podpisałem. Nie wiem, czy mój cyrograf przepadł, czy tylko nie ma już komu go upomnieć. Wszystko jedno. Dziękuję. Weź resztę mojej wody, mnie już nie trzeba. I idź do klasztoru, powiedz ksieni, żeby zapaliła świecę za mojego brata. I jedną za ciebie.”
  • „Na Stokach Popiołu, pod kraterem, siedzi Onufry. Liczy oddechy góry. Kiedyś zanosiłem mu koguty, teraz kolana nie pozwalają. Jak będziesz szedł na Wulkan, zajrzyj do niego. I zapytaj, ile mu wyszło.”